หลังจากเื่วุ่นวายผ่านพ้นไป คนเจ็บถูกนำตัวไปรักษา ก็เป็งานเลี้ยงให้กับฝ่ายเ้าบ่าวตามประเพณี หวังจินฮวาที่คล้ายว่าจะเมาก็กลับไปรอในห้องหอตามประเพณี ส่วนลู่เหรินจวินจำเป็ต้องอยู่ในงานเลี้ยง ซึ่งเขาไม่ค่อยชอบนักจนกระทั่งถึงเวลาเข้าห้องหอ
และเมื่อเขาเข้าห้องหอ ก็ได้พบว่าห้องถูกจัดตกแต่งเอาไว้ด้วยม่านสีแดง ประดับไปด้วยโคมเทียนสีแดง และโคมหงส์คู่อันเป็สัญลักษณ์การสมรส
เมื่อเดินเข้าไปลึกอีกเล็กน้อยก็ได้พบเตียงหอที่ติดม่านบังลมสีแดง และที่กลางเตียงก็ทำเอาเขาถึงกับทอดถอนใจ เพราะหวงโฮ่วของเขากำลังนอนกางแขนกางขาอยู่บนเตียงสมรส
นางยังคงคลุมผ้าปิดหน้าเอาไว้ และก็หลับไปทั้งอย่างนั้น เขาจึงเปิดผ้าคลุมหน้านางออกจนเผยให้เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มชวนมอง จินฮวามีความหมายว่าบุปผางามล้ำ เขาก็รู้สึกว่าชื่อนี้ออกจะเข้ากับนางอยู่มาก
เหรินจวินเขย่าแขนปลุกนางเบาๆ
โดยธรรมเนียม และความ้าของมารดาเขา คือเขาต้องใช้เวลาอยู่กับนางสามวัน ดังนั้นจึงเลี่ยงไม่ได้ที่เขาต้องนอนกับนาง แน่นอนสำหรับเขาแล้วเขายังไม่คิดจะร่วมอภิรมย์กับนาง
“หวงโฮ่วหากเ้าอยากจะนอน เ้าก็ควรอาบน้ำชำระล้างร่างกายเสีย”
นางลืมตาตื่นขึ้นมามองหน้าเขา ด้วยคิ้วที่ขมวดเข้าหากันแน่น พร้อมกับอาการเหนียวๆ แปลกๆ ที่ระหว่างขา และความรู้สึกปวดท้องอย่างแปลกประหลาด
“ข้าไม่ชอบอาบน้ำ”
เขาไม่ได้ตอบคำใดนางอีก แต่ชี้ไปที่ห้องด้านในที่มีฉากบังลมกั้นอยู่ เป็การยืนยันว่านางต้องไป
จินฮวาไม่ได้สนใจท่าทางการออกคำสั่งของเขา นางสนใจว่าเหตุใดนางจึงปวดท้องขึ้นเรื่อยๆ และนางรู้สึกว่าระหว่างขาของนางมันก็เหนียว เมื่อคิดได้ดังนั้นนางจึงสอดมือเข้าไปใต้ผ้าห่ม ก่อนจะคลำๆ ที่ระหว่างขาตนเอง และรู้สึกว่ามันเหนียวๆ จริงๆ เมื่อลองคลำสองมือก็รู้สึกว่ามันเหนียว และเมื่อดึงมือทั้งสองข้างออกมา นางก็ต้องใจนปากคอสั่น น้ำตาคลอเบ้า
“เหมียววววว หวงตี้ท่านทำอะไรข้า เหตุใดข้าจึงมีเืออกที่ระหว่างขา”
ด้วยความแตกตื่นของนาง นางจึงรีบเช็ดมือสองข้างกับผ้าปูเตียง
เมื่อนางไม่รู้ว่าตัวเองเป็อะไร และไม่รู้จะทำอย่างไรดี สิ่งเดียวที่นางคิดออกคือ รีบถอดชุดนี้ออกและดูว่าที่หว่างขาของนางมีอะไรผิดปกติ นางรีบดึงสายรัดชุดออก
เหรินจวินที่ตกตะลึงไปชั่วครู่หนึ่งกับการกระทำของนาง รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวนางไว้
“ข้าไม่ได้ทำอะไรเ้า และเ้าอย่าได้เปลือยกายต่อหน้าผู้อื่น”
“เหตุใดไม่ได้ ก่อนหน้านี้ข้าก็เปลือยกายต่อหน้าบ่าวรับใช้มากมาย” เมื่อครั้งที่นางเป็แมวนางไม่เคยใส่เสื้อผ้าด้วยซ้ำ จะมีก็ผ้าพันคอหรือปลอกคอบ้าง นางรู้สึกว่าการไม่สวมอะไรเลยสบายตัวกว่ามาก เมื่อนางเป็มนุษย์จิงจิงก็บอกว่านางจะไม่สวมอาภรณ์ไม่ได้
“เ้าเป็หวงโฮ่วของข้า ดังนั้นเ้าห้ามเปลือยกายต่อหน้าบุรุษใด”
จินฮวาที่ไม่ค่อยเข้าใจ นางจึงบ่นพึมพำกับตนเองว่า “ก่อนนี้ข้าก็ไม่เคยสวมอาภรณ์เลยแม้แต่ชิ้นเดียว อย่าว่าแต่อย่าให้บุรุษใดเห็นเลย “เยี่ยหลิงก็เคยจับเคยลูกตัวข้าทุกสักทุกส่วนมาแล้ว”
ในตอนนั้นจินฮวารู้สึกว่าผ้าที่กำลังคลุมตัวนางอยู่ รัดตัวนางมากขึ้น
“เยี่ยหลิงเป็ใคร”
จินฮวาไม่สนใจตอบคำถาม เพราะนางรู้สึกว่าปวดท้องมากขึ้นทุกที ปวดจนนางเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว “โอ๊ยปวดท้อง”
เหรินจวินมองท่าทางของหญิงสาว เขาก็รู้ได้ทันทีว่านางเป็อะไร เขามีฟูเหรินมากมายเื่เช่นนี้เขาย่อมจะรู้
“ไม่ใช่ว่าเ้ามีรอบเดือนหรือ”
“ข้าไม่รู้ ข้าเพิ่งจะเคยเป็ครั้งแรก”
ความจริงเขาสมควรเรียกจิงจิงให้มาดูนาง แต่เมื่อเขามองไปที่คราบสีแดง ที่นางป้ายไปทั่วผ้าปูที่นอน เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้
เตียงสมรสมีหมอนและผ้าห่มสีแดงก็จริง แต่มีผ้าปูที่นอนสีขาว เมื่อรุ่งสางจะมีคนนำผ้าปูที่นอนเปื้อนเืพรหมจรรย์ไปให้มารดาของเขาดู เขาไม่คิดจะร่วมอภิรมย์กับนาง แต่เขาก็ขี้คร้านที่จะตอบคำถามสารพัดคำถาม และทนฟังคำรบเร้าของมารดา เมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นเขาก็ออกจะรู้สึกว่าโชคเข้าข้าง
“เ้ารออยู่นี่”
กล่าวจบแล้วเขาก็ไปเปิดตู้หาผ้ารองเดือนให้นาง ในตอนนั้นเขาก็ได้แต่คิดว่าไม่คิดว่าในชีวิตนี้ของเขาจะต้องมาเตรียมผ้ารองเดือนให้ผู้ใด
หลังจากเตรียมเสร็จ เขาก็นำมาส่งให้นาง พร้อมกับอาภรณ์สีขาวบางสำหรับใส่นอน
จินฮวายังคงไม่ยอมขยับเขยื้อน นางยังคงนั่งขดตัวอยู่อย่างนั้น “ข้าปวดท้องมาก” นางกล่าวเสียงอ่อน
“อยู่อย่างนี้เ้าก็ไม่หายปวด”
นางรับของจากเขา ก่อนจะค่อยๆ เดินตัวงอหลบเข้าไปในฉากบังลม
เขามองไปที่เตียง ซึ่งผ้าห่มถูกเปิดออกหลายส่วน ทำให้เห็นเืที่นางเอาป้ายไปทั่ว อีกทั้งยังเห็นเืวงใหญ่อีก
เหรินจวินนำผ้าดังกล่าวออก และนำผ้าห่มมาปูรองนอนแทน
หลังจากที่จินฮวากลับมาแล้ว นางก็มานอนขดตัวอยู่บนเตียง
เหรินจวินเห็นอย่างนั้น เขาจึงนำผ้าไปจุ่มในอ่างไม้ที่นางกำนัลเตรียมเอาไว้ให้พวกเขาใช้แช่ตัว ก่อนเขาจะกลับมานั่งที่ข้างเตียง และนำผ้าผืนดังกล่าวสอดเข้าไปใต้ชุดนาง
“ดีขึ้นบ้างหรือไม่”
เมื่อได้ผ้าร้อนๆ นางก็รู้สึกดีขึ้นบ้าง
เป็เพราะตอนนี้เขานั่งอยู่ใกล้นางมาก ทำให้นางได้กลิ่นหอมจากกายเขา กลิ่นหอมนี้ชวนให้นางนึกถึงใครบางคน และไออุ่นจากตัวเขาก็ชวนให้นางนึกถึงใครบางคน
นางนึกย้อนไปถึงตอนที่นางกินมากเกินไปจนท้องอืด เมื่อครั้งที่นางปวดท้องเขาก็ดูแลป้อนยานาง ในตอนนั้นนางจำได้ว่านางหลับบนหน้าขาเขาและนางรู้สึกดีมาก
ด้วยความที่นางซื่อสัตย์กับความ้าของตนเองเสมอมา และเป็คนที่เมื่อคิดจะทำอะไรแล้ว นางก็ทำเลย ดังนั้นนางจึงขยับศีรษะจากหมอนไปวางไว้บนหน้าขาเขา
“เ้า…”
“ข้าปวดท้องมาก ท่านอนุโลมข้าสักครั้งไม่ได้หรือ” นางวางศีรษะเอาไว้ที่หน้าขาเขา แต่เผยดวงตาสีดำดุจเม็ดนิลข้างหนึ่งมามองเขา แววตาของนางออดอ้อนเป็ที่สุด และไม่ทราบเหตุใดเมื่อเห็นดวงตาคู่นี้ เขาจึงรู้สึกว่าตนเองพ่ายแพ้นางเสมอ
“อืม”
จินฮวาถูศีรษะกับต้นขาเขา เหมือนครั้งที่นางเป็แมวเป็การขอบคุณ ก่อนนางจะปิดเปลือกตาลง โดยที่มือนางข้างหนึ่งกุมมือเขาเอาไว้
ว่าแต่ทุกคนเดาออกมั้ยว่า "เยี่ยหลิง" เป็ใคร
3K
