ถ้อยคำของโจวซือหม่าหนักแน่นและเฉียบขาด สะท้อนชัดถึงความเอือมระอาที่สั่งสมมานาน ต่อบุตรสาวที่เอาแต่จับผิดผู้อื่น โดยไม่เคยหันกลับมามองตนเองเลยแม้แต่น้อย
“ฮึก...”
หยดน้ำตาสีใส ไหลอาบพวงแก้มระเรื้อ อวี้เหยาสะอื้นไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว และเสียใจ
“อะ อวี้เหยา ทะ ท่านพี่...”
คนหนึ่งก็สามี คนหนึ่งก็บุตรสาว ฮูหยินใหญ่โยวหลานได้แต่อ้ำอึ้ง
จวนน้องรอง
“ท่านพ่อ ท่านกลับมาแล้ว!”
เสียงใสแจ่มดังขึ้นด้วยความดีใจ ปะทะกับสายลมอ่อนของยามบ่าย ร่างบางของหญิงสาววัยแรกแย้มปรากฏอยู่บนหลังคาเรือนเล็ก นางนั่งห้อยขาอย่างสบายใจ มิได้ใส่ใจมารยาทใด ๆ ท่ามกลางแสงแดดอุ่นที่ลอดผ่านกิ่งไม้ของดอกเหมย
‘โจว หนิงเซียง’ บุตรสาวเพียงคนเดียวของโจวจื่อโม่ ในวัยสิบเจ็ดปี เรือนร่างอรชรได้สัดส่วน งดงามอย่างเป็ธรรมชาติ มิได้ปรุงแต่งเกินจำเป็ ผิวขาวนวลราวกับหยกต้องแสง ใบหน้ารูปไข่อ่อนหวาน ประดับด้วยดวงตากลมโตสีน้ำผึ้งอำพัน ขนตายาวงามงอน แววตานั้นเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ความซุกซน และความจริงใจที่ไม่อาจปิดบัง
ริมฝีปากอวบอิ่มจิ้มลิ้มแดงระเรื่อ ยามยิ้มยิ่งขับให้ใบหน้างดงามจนผู้พบเห็นยากจะละสายตา เรือนผมดำยาวถูกรวบขึ้นอย่างหลวม ๆ มีปอยผมตกข้างแก้ม เพิ่มเสน่ห์อ่อนเยาว์ตามวัย เมื่อนางขยับกาย กลิ่นหอมอ่อนละมุนราวกับดอกไม้ป่าที่ลอยตามสายลมมา เป็กลิ่นกายเฉพาะตัว ชวนให้รู้สึกอบอุ่นและสดชื่น
ใต้ต้นดอกท้อที่เบ่งบานสะพรั่ง กลีบสีชมพูโปรยปรายตามแรงลม
หนิงเซียงเอนกายพิงกระเื้ัคา แสงเงาทาบทับลงบนต้นคอขาวเนียน เผยให้เห็น ปานรูปดอกโบตั๋น เล็ก ๆ ซ่อนอยู่ตรงนั้น เอกลักษณ์ที่งดงามราวตราประทับแห่งโชคชะตา
“หนิงเซียง…เ้าเด็กดื้อของพ่อ ฮ่า ๆ”
โจวจื่อโม่ยิ้มออกมาแทบจะในทันที เพียงได้ยินเสียงใสคุ้นหูนั้น สายตาของเขาเหลือบขึ้นไป ก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างเล็ก ๆ บนหลังคาเรือน
ใต้ร่มเงาต้นท้อใหญ่ที่ดอกกำลังบานสะพรั่ง
“ท่านพ่อ!”
หนิงเซียงฉีกยิ้มกว้าง ดวงตาสีน้ำผึ้งเป็ประกาย นางชูห่อผ้าในมือขึ้นมาอวดอย่างภูมิใจ ราวกับเป็สมบัติล้ำค่า ท่าทางซุกซนไร้เดียงสานั้นทำให้ผู้เป็พ่อทั้งเอ็นดูทั้งหนักใจไปพร้อมกัน
“อ๊ะ ระวังหน่อย!”
โจวจื่อโม่เผลอร้องห้าม พลางกุมขมับอย่างจนใจ
“เ้าจะล่วงลงมาเอาได้ง่าย ๆ นะ เด็กดื้อของพ่อ…พ่อแก่เกินกว่าจะวิ่งไปรับเ้าแล้ว ฮ่า ๆ”
แม้ปากจะบ่น แต่แววตาของเขากลับอ่อนโยนยิ่งนัก เต็มไปด้วยความรักและเอ็นดูที่ไม่อาจปิดบังได้ สำหรับโจวจื่อโม่แล้ว ต่อให้หนิงเซียงจะซุกซนเพียงใด นางก็ยังคงเป็แก้วตาดวงใจ ที่เพียงแค่ยิ้มให้ โลกทั้งใบของเขาก็อ่อนโยนลงในทันที
“คุณหนู! ท่านอยู่นี่เองหรือเ้าคะ! บ่าวตามหาคุณหนูไปทั่วทั้งจวนเลยนะเ้าคะ!!”
เสียงเล็กที่ดังขึ้น พร้อมกับร่างบางของเด็กสาววัยสิบหกปี ในท่าทีหอบเหนื่อย
“เสี่ยวเถา!”
หนิงเซียงหันไปมองตามต้นเสียง พร้อมด้วยรอยยิ้มกว้าง
“ลงมาเดียวนี้เลยนะเ้าคะ!”
เสี่ยวเถา สาวใช้คนสนิทของหนิงเซียง พูดเสียงแข็งด้วยความเป็ห่วงนายหญิงน้อย
“เ้าลงมาตามที่เสี่ยวเถาว่าเถอะ”
โจวจื่อโม่พูดขึ้นอย่างเห็นด้วยกับเสี่ยวเถา
“อ๊ะ!? บ่าวขอคารวะนายท่าน!” เสี่ยวเถาที่ไม่ทันสังเกตเห็นว่านายท่านยืนอยู่ด้วย ก็รีบหันไปทำความเคารพทันที ด้วยท่าทางเลิกลั้ก
“ฮ่า ๆ เ้าเด็กคนนี้ นอกจากหนิงเซียงแล้ว สายตาของเ้าก็ไม่เคยมองผู้ใดอีกเลย ฮ่าๆ”
785
