Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

หลังจากได้เงินเดือนแรก ลี่อินใช้เวลาทั้งคืนคิดทบทวนว่าจะใช้เงินอย่างไรให้คุ้มค่า

แม้ใจจะอยากซื้อของสวย ๆ งาม ๆ เหมือนหญิงสาวคนอื่น แต่สำนึกของคนที่เติบโตในโลกที่ต้องวางแผนทุกบาททุกสตางค์ยังคงทำงานหนัก

รุ่งเช้า เธอเดินไปตลาดหมู่บ้านกับซินอี๋ ซึ่งอาสาเป็นคนถือของให้แบบไม่มีบ่น

เธอเลือกซื้อของเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างพิถีพิถัน — ผ้าฝ้ายบางลายเรียบหนึ่งผืน, น้ำมันมะกอกกลั่นเองจากร้านป้าแก่ริมตลาด, ดอกไม้แห้งสมุนไพรที่มีกลิ่นหอม และกระจกบานเล็กแบบพับได้ที่ช่างทำไม้ในหมู่บ้านทำเอง

“เจ้าจะเอาผ้านี่ไปทำอะไร?” ซินอี๋ถาม

“ตัดเป็นผ้าผูกผม กับปลอกหมอนเอง ข้าชอบทำของใช้จากของที่มี”

“แล้วกระจกนี่?”

“ไว้ส่องตอนทำผม...หรือเวลาอยากดูว่าหน้าข้ายังพอรับได้ไหมถ้ามีคนเดินผ่าน” เธอพูดติดตลก

ซินอี๋ยิ้ม “เจ้าดูคิดรอบคอบนะ แต่ก็ยังมีความเป็นหญิงอยู่เต็มเปี่ยม”

ลี่อินหยุดมองของในตะกร้า “ข้าอยากมีของเป็นของตัวเองบ้าง แม้แค่เล็กน้อยก็ยังดี”

ก่อนกลับ เธอซื้อเศษผ้าหลายชิ้นราคาถูกจากร้านเย็บผ้าทิ้งท้าย พร้อมบอกกับแม่ค้า “ข้าจะลองทำของตกแต่งห้องจากเศษผ้าดู เผื่อจิตใจจะรู้สึกเป็นเจ้าของโลกนี้ขึ้นอีกนิด”

แม่ค้ายิ้มและพูดเบา ๆ ว่า “เจ้าดูไม่เหมือนคนแถวนี้...แต่เจ้ามีหัวใจของบ้านเราแน่นอน”

ลี่อินยิ้มรับคำนั้น และเดินกลับบ้านพร้อมของเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไม่ใช่แค่ของใช้...แต่มันคือ *จุดเริ่มต้นของความเป็นตัวเองในยุคใหม่ที่เธอเลือกสร้าง*