ณ ใจกลางทะเลแห่งหนึ่ง มีฐานทัพเหล็กกล้าลอยตัวอยู่เหนือผิวน้ำไม่ถึงคืบ ในนั้นมีชายอยู่สองคนกำลังนั่งครุ่นคิดกันถึงเื่ราวที่พวกเขาทั้งคู่ต้องเผชิญกันมาจนถึงตอนนี้ ในห้องที่พวกเขาอยู่มันมีเสบียงเล็กๆน้อยๆกับเครื่องโอนย้ายจิตสำนึกเข้าไปเป็ฐานข้อมูลดิจิตอลและซีพียูขนาดใหญ่ที่พวกเขาต้องปกป้องมันด้วยชีวิต พวกเขานั่งด้วยกันอย่างเงียบๆซักพักจนกระทั่งชายคนหนึ่งพูดขึ้นมาว่า
"ทิว กูว่าผมตัดสินใจแล้ว กูจะอยู่ต่อเอง"
ชายคนที่พูดนั้นคือ ดอน สหายและคู่หูของทิวที่ฝ่าฟันภัยพิบัติต่างๆมาด้วยกันจนกระทั่งวันนี้
ทิวได้นึกย้อนกลับไปเมื่อสมัยอดีตที่โลกไม่ได้ถูกย้อมไปด้วยสีฟ้าของทะเล
ทิวเดินเข้ามาในแลปในฐานะของวิศวกรเครื่องจักรคนหนึ่ง ซึ่งดอนก็อยู่ที่นั้นด้วยเช่นกัน ทั้งคู่มองเข้าไปที่ซีพียูเครื่องนั้นแล้วก็สนทนากัน
ดอนพูด "มึงว่ามันจะไปรอดหรอวะ"
ทิวพูด "กูว่าแม่งได้อยู่นา"
ดอนหันไปหาดอนแล้วก็กล่าวขึ้นว่า "เปล่ากูไม่ได้หมายถึงเื่นั้น กูอะสงสัยว่าถ้าเราเข้าไปในนั้นจริงๆอะ ทุกอย่างที่เรามีตอนนี้มันก็ไม่ได้ถูกโอนย้ายเข้าไปด้วย ที่ถูกโอนย้ายเข้าไปมันก็แค่จิตของมึงอะ มึงตัวเปล่าเลยนะเว้ย"
ทิวหันกลับมาแล้วพูด "แล้วมึงจะให้ทำไงได้วะ แม่งเล่นซะโลกพังไปหมด ตัวอะไรก็อยู่บนโลกนี้ไม่ได้แล้ว"
ทันใดนั้นก็เกิดแรงสั่นะเืขึ้นบนโลกจนทำให้พวกเขาทั้งคู่ล้มเลยทีเดียว
ทั้งคู่ตระหนักรู้ได้ถึงเื่ดังกล่าวจึงรีบวิ่งไปดูที่หน้าต่าง พวกเขาเห็นผู้คนมากมายเริ่มหลั่งไหลกันเข้ามา ผู้คนเ่าั้พยายามอย่างสุดตัวเท่าที่จะเข้ามาถึงตัวแลปให้ได้ แต่ในไม่กี่เสี้ยววินาทีนั้นเองก็มีเสียงดังของปืนดังขึ้นมาท่ามกลางฝูงชน ซึ่งคนที่ยิงปืนนั้นก็คือพลทหารนายหนึ่งที่้าจะหยุดสถานการณ์ความชุลมุนนี้ เขาหยิบโทรโข่งขึ้นมาเพื่อพูดบางอย่าง
"ทุกคนโปรดอยู่ในความสงบ ตอนนี้ยังไม่ถึงจุดตายของพวกคุณเพราะฉนั้น พวกคุณอย่าเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่เพื่อความเห็นแก่ตัวของคุณเอง พวกเราต้องรอความพร้อมและการยืนยันของศูนย์วิจัยก่อนว่า เซิฟเวอร์พร้อมสำหรับการให้บริการแล้ว"
ประชาชนทั้งหลายต่างเงียบสงัด ก่อนที่จะเริ่มเข้าแถวกัน แต่ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน ก็มีทหารนายหนึ่งวิ่งเข้าไปหาทหารดังกล่าวเพื่อแจ้งข่าวให้ทราบ พลทหารคนนั้นพยักหน้า เขาชูลำโพงขึ้นมาอีกรอบก่อนจะกล่าวบางอย่าง
"ขณะนี้ ระบบพร้อมให้ใช้บริการแล้ว ทุกคนกรุณาเข้าแถวกันอย่างเป็ระเบียบเพื่อความเร็วในการถ่ายโอนจิตสำนึก"
ในระหว่างที่ทิวกับดอนฟังอยู่นั้นพวกเขาก็รู้สึกใอย่างหนัก
ดอนพูด "เห้ย ระบบยังสร้างไม่เสร็จสมบูลเลย มันยังมีบัคอีกตั้งเยอะทำไมรีบกันจังวะ"
ทิวตอบกลับ "นั้นดิ มันบ้าป่าววะ ที่รีบให้คนเข้าระบบตอนนี้"
ทั้งคู่รีบรุดไปยืนขวางที่หน้าประตูแลปเพื่อกันไม่ให้คนเข้าไป
ดอนพูด "ตอนนี้ระบบมันยังไม่สมบูรณ์ พวกคุณยังถ่ายโอนจิตเข้าไปไม่ได้"
พลทหารที่ถือโทรโข่งก่อนหน้านี้ก็ได้เดินเข้ามาชกไปที่หน้าของดอนทันที เขากระซิบบอกกับทั้งทิวทั้งดอนว่า
"พวกคุณสองคนหุบปากไปเลยนะ คุณกำลังจะทำให้ทุกคนแตกตื่น ตอนนี้ทุกคนต้องเข้าไปในระบบได้แล้ว"
ทิวพยายามจะค้านแต่ก็ถูกทหารนายนั้นพูดแทรกขึ้นมาก่อน
"ไอแผ่นดินไหวก่อนหน้านี้ มันแรงมากเลยใช่ไหมหล่ะ พวกคุณคงจะรู้นะว่าอะไรกำลังจะตามมา"
เมื่อพูดเสร็จทหารนายนั้นก็สั่งให้ลูกน้องจับทิวกับดอนไปขังไว้ในห้องพัก ทั้งคู่ถูกลากไปเรื่อยในขณะที่สายตาของพวกเขาก็กำลังจับจ้องไปที่ประตูแลป ทันใดนั้นก็มีเหล่านักการเมืองกับผู้มีอิทธิพลต่างๆเข้าไปในห้องเพื่อโอนย้ายจิตกันเข้าไปก่อนใครๆ พวกเขาถูกพาตัวเข้ามายังที่ห้องพักและถูกขังไว้ข้างใน ทิววิ่งไปดูที่หน้าต่างเพื่อดูสถานการณ์ภายนอก ซึ่งผู้คนจำนวนมากหลั่งไหลกันเข้ามาในแลป
ทิวพูด "ดูเหมือนว่าการโอนถ่ายจิตสำนึกน่าจะสำเร็จลุล่วงนะ"
ดอนพูด "ไออันนั้นหน่ะ มันแน่อยู่แล้ว แต่ที่มันแย่เลยอะคือโลกภายในนั้นต่างหาก บัคมันยังเยอะอยู่เลย โลกในนั้นมันก็ยังสร้างไม่เสร็จ ขืนคนพวกนั้นเข้าไปนะ พวกมันเข้าไปอยู่แบบมนุษย์ถ้ำแน่"
ทิวพูด "มันไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรเลยนี่ ความรู้ของคนเรามันไม่ได้หายไปไหนหนิ"
ดอนตอบกลับ "ใช่พวกมันยังมีความรู้กันอยู่ แต่พวกมันไม่ได้มีความรู้ในการริเริ่มสร้างทุกอย่างจาก 0 มึงเข้าใจป่ะ มันมีแค่ความรู้ที่จะใช้เครื่องมือในปัจจุบัน ความรู้ที่จะใช้สิ่งอำนวยความสะดวกของเทคโนโลยี แต่ถ้ามึงเข้าไปในนั้นมันเท่ากับมึงมีแค่ป่า หิน และน้ำ มึงไม่มีอะไรเลยนะเว้ย"
ทิวพยักหน้าด้วยความเข้าใจในสิ่งที่ดอนจะสื่อ แต่แล้วแผ่นดินก็ไหวอีกรอบ ประชาชนเริ่มลุกพลือกันขึ้นมาแย่งใช้เครื่องโอนจิต แต่แล้วมวลน้ำมหาสารก็ไหลเข้ามากวาดผู้คนที่เหลือภายนอกไป ทิวที่ได้เห็นแบบนั้นจึงรีบไปบอกดอนเพื่อพังประตูที่ขังพวกเขาไว้ในห้องพัก
ทั้งคู่ทั้งถีบและวิ่งชนประตูกันแต่ก็ไม่สามารถพังประตูออกไปได้ พวกเขาจึงกลับไปดูที่หน้าต่าง แต่ก็เห็นว่าคลื่นน้ำเ่าั้ได้พัดผู้คนจมหายไปเสียแล้ว
เวลาผ่านไปราวๆ 2 ชั่วโมง ประตูห้องพักก็ถูกพังออกมา ดอนและทิวเดินไปรอบๆแลปแต่ก็ไม่เห็นใครอยู่แล้ว ที่นั้นมันร้างไปแล้ว พวกเขาออกเดินสำรวจไปเรื่อยจนกระทั่งเขาไปพบกับพลทหารคนนั้นที่สั่งขังพวกเขา พลทหารคนนั้นหยิบบุหรี่ไฟฟ้าขึ้นมาสูบ ก่อนจะกล่าวว่า
"โอ้ ผมลืมพวกคุณไปเลยหว่ะ ดีละ ยังไงก็ฝากดูแลมนุษยชาติต่อจากผมก็ด้วยละกัน"
ก่อนที่เขาจะเข้าไปนอนในเครื่องโอนจิตสำนึกและก็สลายไป เหลือไว้เพียงฝุ่นที่มีประกายแวววาว ทิวกับดอนไม่รู้จะทำอะไรดีนอกจอกยืนค้างอยู่แบบนั้น
กลับมาปัจจุบัน ดอนได้เดินไปเปิดเครื่องโอนจิต ดอนพูดว่า "ทิวมึงไม่ต้องห่วงนะเว้ย กูอยู่ได้ มึงไม่ต้องเกรงใจ"
ทิวเดินมาทางดอนและพูดว่า "cheat code 92357" ทันใดนั้นทิวก็ผลักดอนลงเครื่องและเขาก็สลายหายไป
จบตอนที่ 1
617
