เชิดกลับมาถึงหมู่บ้านหลังจากปลดประจำการจากทหาร เขายังคงสวมชุดเครื่องแบบแบบเรียบง่าย แต่สายตาและท่าทางเต็มไปด้วยความเข้มข้นของคนที่ผ่านการฝึกฝนและมีประสบการณ์ชีวิต ทุกสิ่งดูเหมือนจะสงบ แต่หัวใจเขากลับเต้นแรงด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด บ้านของครอบครัวเก่าแก่ที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความอบอุ่น ตอนนี้กลับเงียบสงัดหลังจากที่พ่อของเขาจากไป กำแพงบ้านถูกปรับปรุง แต่ความอบอุ่นกลับจางหาย สิ่งที่เชิดได้รับรู้มีเพียง แม่ของเชิดซึ่งตอนนี้กลายเป็เมียน้อยของ กำนันเก่ง
แม่เย็นนั่งอยู่ในสวนหลังบ้าน ใบหน้าเรียบเฉย แต่สายตาเต็มไปด้วยความเศร้าและความทุกข์ใจ กิจการของครอบครัวที่แม่เย็นต้องแบกรับ ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่เป้นเื่ราวระหว่างบุคคล ชีวิต ที่แม่เย็นทุกข์ใจ
เชิดไม่พูดอะไร เขาเดินเข้าไปใกล้และนั่งลงกราบที่ตักของแม่เย็นอย่างเคารพรัก เมื่อเขาเพียงแค่เงยหน้ามองภาพตรงหน้า ทั้งความโกรธ ทั้งความเ็ป ก็ถาโถมเข้ามา จากคนในหมู่บ้านเสียงที่คนพูดกระซิบถึงความเปลี่ยนแปลงของครอบครัวเชิด ด้วยเพราะพ่อของเชิดเป็ที่รู้จักของคนในหมู่บ้านพอสมควร บางคนก็พูดด้วยความหวาดกลัวกำนันเก่ง บางคนก็สงสารครอบครัวของเชิด
แม่ของเขายกมือขึ้นเล็กน้อยเป็สัญลักษณ์ทักทายและลูบหัวเขาเบา ๆ น้ำตาคลอ
“แม่…” เสียงเรียบ แต่เต็มไปด้วยอารมณ์ที่อัดแน่น
แม่เพียงพยักหน้า ปฏิเสธที่จะพูดมาก เพราะรู้ดีว่าคำพูดไม่อาจเปลี่ยนสิ่งที่เกิดขึ้น
เชิดลุกขึ้นจากโซฟา แม่เย็นหันไปมองนอกบ้าน ผ่านหน้าต่าง เธอเห็นเพื่อนบ้านหลายคนกำลังยืนกระซิบกระซาบ
เสียงซุบซิบนั้นเต็มไปด้วยความสงสัยและความเห็นใจ มองด้วยความอยากรู้อยากเห็นถึงความวุ่นวายในบ้าน
เชิดเดินไปนอกบ้าน ท่ามกลางสายลมเย็น เขาเห็นเด็ก ๆ ในหมู่บ้านเล่นกันเหมือนเคย แต่สิ่งที่เขาจำได้คือเสียงหัวเราะของช้องนางเมื่อครั้งเก่า ความบริสุทธิ์ที่ถูกพรากไปอย่างไม่อาจคืนกลับ ใจเขาเ็ปรุนแรง ความโกรธพุ่งขึ้นราวกับคลื่นทะเลที่ไม่มีวันสงบ
แม่เย็นเดินตามเชิดออกมา เธอพยายามเอื้อมมือแตะไหล่ลูกชาย
“แม่…แม่ทำอะไรไม่ได้เลย…ทุกอย่าง…แม่ก็โดนบังคับ…”
เชิดพยักหน้า รับรู้ทุกคำพูด แต่ไม่พูดอะไรออกมา เขาไม่้าความเห็นใจตอนนี้ สิ่งเดียวที่เขารู้คือ แผนการแก้แค้นต้องเริ่มขึ้น
หมู่บ้านเงียบลงชั่วครู่ ขณะคนใกล้บ้านค่อย ๆ ถอยไป
เชิดกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ทุกซอกทุกมุม ทั้งบ้านและชุมชน เขาเห็นทุกจุดที่สามารถใช้เป็เครื่องมือในการแก้แค้น เส้นทางลับของบ้านกำนัน พื้นที่ที่ลูกสาวกำนันมักไปเล่น สถานที่ที่ก้องและเพื่อนคอยทำร้ายช้องนาง ทุกสิ่งเข้ามาอยู่ในหัวเขา
เชิดสูดหายใจลึก สายตาเ็าจับจ้องไปยังทิศทางของกำนันเก่งและครอบครัว
“ทุกคน…จะต้องชดใช้สิ่งที่ทำกับครอบครัวฉัน…ไม่ว่าต้องใช้เวลาเท่าไหร่”
หมู่บ้านรอบตัวเชิดกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง เสียงลมพัดเบา ๆ เหมือนกระซิบเตือนถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น นี่คือ จุดเริ่มต้นของไฟแค้น ที่ไม่มีวันดับ