เสียงะเิดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินสั่นะเืราวกับถูกเขย่าด้วยมือั์ อาคารสูงระฟ้าที่เคยเป็สัญลักษณ์ของอารยธรรมพังทลายลงมาเป็เสี่ยง ๆ ควันสีดำทะมึนลอยปกคลุมท้องฟ้า บดบังแสงอาทิตย์จนโลกทั้งใบดูมืดมิดและสิ้นหวัง
ในซากปรักหักพังของเมืองที่เคยเป็มหานครอันรุ่งโรจน์ รถยนต์หุ้มเกราะคันหนึ่งกำลังพุ่งทะยานไปบนถนนที่เต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพังและหลุมบ่อขนาดใหญ่ ภายในรถคือ หลินเยว่ แพทย์หญิงวัยสามสิบต้น ๆ ดวงตาของเธอคมกริบและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น มือเรียวที่เคยจับมีดผ่าตัดอย่างเชี่ยวชาญ ตอนนี้กลับกำพวงมาลัยแน่นจนข้อขาวโพลน ผมสีดำยาวถูกรวบเป็หางม้าอย่างลวก ๆ เสื้อผ้าที่เคยสะอาดสะอ้านบัดนี้เต็มไปด้วยฝุ่นและคราบสกปรก
"ใกล้ถึงแล้วใช่ไหมหัวหน้า!" เสียงะโของชายหนุ่มร่างใหญ่ที่นั่งเบาะหลังดังขึ้น เขาคือ ต้าเฉียง หนึ่งในลูกทีมที่ภักดีของหลินเยว่
"อีกไม่ไกล!" หลินเยว่ตอบกลับ เธอหักพวงมาลัยหลบซากรถบรรทุกที่พลิกคว่ำอย่างรวดเร็ว จนรถเหวี่ยงไปเล็กน้อย "คลังเสบียงของกรมแพทย์น่าจะยังพอมีอะไรเหลือให้เราบ้าง"
โลกใบนี้ได้เปลี่ยนไปแล้วนับั้แ่ภัยพิบัติครั้งใหญ่เมื่อห้าปีก่อน โลกที่เคยรู้จักได้ล่มสลายลง ผู้คนส่วนใหญ่กลายเป็ซอมบี้กระหายเืหรือสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่น่าสะพรึงกลัว ส่วนผู้รอดชีวิตที่เหลืออยู่ก็ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดในสภาพแวดล้อมที่โหดร้าย ท่ามกลางความสิ้นหวังและความหิวโหย ความมีน้ำใจและความเมตตาได้กลายเป็สิ่งที่หาได้ยากยิ่ง
แต่หลินเยว่แตกต่างออกไป เธอใช้ความรู้ความสามารถทางการแพทย์ของเธอช่วยเหลือผู้คน แม้จะต้องเสี่ยงชีวิตออกไปหาเสบียงและของมีค่าจากซากเมืองที่เต็มไปด้วยอันตราย เธอกลายเป็ที่พึ่งของกลุ่มผู้รอดชีวิตเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่ง ความเด็ดเดี่ยวและไหวพริบของเธอทำให้ทุกคนเชื่อมั่นและพร้อมจะตามเธอไปทุกที่
เป้าหมายของวันนี้คือคลังเสบียงลับของกรมแพทย์ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากศูนย์วิจัยร้างที่เคยเป็ต้นตอของหายนะครั้งนี้ ข้อมูลที่ได้มาบ่งชี้ว่าอาจมียาและอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่ยังใช้งานได้เหลืออยู่ ซึ่งเป็สิ่งล้ำค่าอย่างยิ่งในสถานการณ์เช่นนี้
จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นบนแผงควบคุมรถ "หัวหน้า! สัญญาณความร้อนสูงมาก! มีบางอย่างกำลังตามมา!" ต้าเฉียงะโด้วยความใ
หลินเยว่เหลือบมองกระจกหลัง ภาพที่ปรากฏในกระจกทำให้หัวใจเธอหล่นวูบ สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมา รูปร่างคล้ายสัตว์เลื้อยคลานแต่มีปีกขนาดใหญ่และดวงตาสีแดงฉาน กำลังบินตามมาอย่างรวดเร็ว มันคือหนึ่งในสัตว์กลายพันธุ์ระดับสูงที่ปรากฏตัวขึ้นหลังภัยพิบัติ พลังทำลายล้างของมันสามารถเปลี่ยนทุกสิ่งให้กลายเป็ผุยผงได้ในพริบตา
"บ้าจริง! ทำไมมันถึงมาที่นี่ได้!" หลินเยว่สบถ เธอเร่งความเร็วรถจนสุดกำลัง เครื่องยนต์คำรามลั่น แต่ระยะห่างระหว่างรถของเธอกับสัตว์กลายพันธุ์กลับลดลงอย่างน่าใจหาย
สัตว์ร้ายพุ่งเข้ามาใกล้ มันอ้าปากกว้าง เผยให้เห็นฟันแหลมคมนับร้อย และพ่นของเหลวสีเขียวเข้มออกมา ของเหลวนั้นกัดกร่อนทุกสิ่งที่ัั รถของหลินเยว่ถูกของเหลวเข้าอย่างจังที่ท้ายรถ เสียงโลหะถูกกัดกร่อนดังน่าขนลุก
"ยึดให้แน่น!" หลินเยว่ะโบอกลูกทีม เธอหักพวงมาลัยอย่างแรงเพื่อหลบการโจมตีครั้งต่อไป แต่สายเกินไป...
พื้นถนนเบื้องหน้าทรุดตัวลงอย่างกะทันหัน เผยให้เห็นโพรงขนาดใหญ่เบื้องล่าง รถยนต์หุ้มเกราะที่กำลังเร่งความเร็วไม่อาจหยุดได้ทัน ล้อหน้าของรถลอยเคว้ง ก่อนที่รถทั้งคันจะดิ่งลงสู่ความมืดเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว
แรงกระแทกจากการชนพื้นดินด้านล่างรุนแรงจนโครงรถบิดเบี้ยว หลินเยว่รู้สึกราวกับร่างกายถูกฉีกกระชาก ความเ็ปแล่นไปทั่วทุกอณูของร่างกาย ภาพรอบตัวพร่ามัว เสียงะโของต้าเฉียงแว่วเข้ามาก่อนจะเงียบหายไป เธอพยายามขยับตัวแต่ทำไม่ได้ ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่แสงประหลาดที่ส่องวาบขึ้นมาจากส่วนลึกของโพรง มันเป็แสงสีขาวนวลที่ดูบริสุทธิ์และอบอุ่นอย่างน่าประหลาดใจ แสงนั้นค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ จนกลืนกินเธอและรถทั้งคันไปในที่สุด
ความเ็ปหายไป ความมืดมิดก็หายไป สิ่งที่เหลืออยู่คือความรู้สึกไร้น้ำหนักและความอบอุ่นประหลาดที่ห่อหุ้มเธอไว้ เหมือนล่องลอยอยู่ในห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ ก่อนที่ทุกสิ่งจะดับวูบลง
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งแรกที่หลินเยว่ััได้คือความรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งตัว ราวกับมีบางอย่างกดทับเธอเอาไว้ ดวงตาของเธอลืมขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพแรกที่เห็นคือเพดานไม้ที่ดูเก่าแก่และโทรม แสงแดดสาดส่องผ่านหน้าต่างไม้บานเล็กเข้ามาในห้อง เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ
"เกิดอะไรขึ้น... ฉันอยู่ที่ไหน?" หลินเยว่พึมพำกับตัวเอง เธอพยายามขยับแขน แต่กลับรู้สึกว่ามันหนักอึ้งอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
เธอหันมองรอบตัว ห้องที่เธออยู่ดูไม่ใช่โรงพยาบาลหรือศูนย์พักพิงที่เธอคุ้นเคย มันเป็ห้องนอนแบบโบราณ มีเตียงไม้ โต๊ะเล็ก ๆ และตู้เสื้อผ้าไม้เก่า ๆ
ความรู้สึกหนักอึ้งในร่างกายยังคงอยู่ เธอพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่กลับทำได้ลำบากเหลือเกิน ร่างกายของเธอเหมือนไม่ใช่ของตัวเอง ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาสะท้อนในกระจกทองเหลืองที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียง
ภาพที่ปรากฏในกระจกทำให้ดวงตาของหลินเยว่เบิกกว้างด้วยความใ ใบหน้าที่สะท้อนกลับมาไม่ใช่ใบหน้าของเธอ!
มันเป็ใบหน้ากลมโตที่มีคางสองชั้น ผิวคล้ำเล็กน้อย แก้มอูมจนเกือบจะบดบังดวงตาที่เล็กเรียว จมูกค่อนข้างแบน และริมฝีปากอิ่มหนา รูปร่างที่เห็นในกระจกนั้นใหญ่เทอะทะ เสื้อผ้าที่สวมอยู่เป็ชุดผ้าฝ้ายเนื้อหยาบสีตุ่นที่ดูคับแน่นจนแทบปริออกไปทุกส่วนของร่างกาย เธอััที่ใบหน้าของตัวเอง ความรู้สึกที่ปลายนิ้วบอกว่านี่คือใบหน้าของเธอจริง ๆ ไม่ใช่แค่ภาพสะท้อน
"ไม่จริงน่า... นี่มันอะไรกัน!" หลินเยว่ร้องออกมาเสียงหลง เสียงที่เปล่งออกมาก็ไม่ใช่เสียงของเธอเช่นกัน มันเป็เสียงทุ้ม แหบเล็กน้อย และดูหนักอึ้ง
ทันใดนั้น ภาพและความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของเธอ ก็ถาโถมเข้ามาในสมองของหลินเยว่ราวกับเขื่อนพังทลาย
ชื่อ หวงเฟยเฟย...หมู่บ้านหวงหลิง...บ้านไม้หลังใหญ่...การเป็เศรษฐีนีของหมู่บ้าน...ความมั่งคั่งที่ได้มาจากมรดก...แต่กลับถูกมองด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม...นิสัยรักสนุก...การล่อลวงบุรุษในหมู่บ้าน...คำสาปแช่งและเสียงหัวเราะเยาะเย้ย...และสุดท้าย... การถูกรุมทำร้ายจนตายในตรอกมืด ๆ...
หลินเยว่ััได้ถึงความเ็ปแสนสาหัสของร่างเดิม ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะหมดไป ความรู้สึกหวาดกลัว ความเ็ป และความเจ็บแค้นของหวงเฟยเฟยแทรกซึมเข้ามาในจิตใจของเธอ
เธอตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น นี่มันไม่ใช่แค่การฟื้นคืนชีพ แต่มันคือการ ทะลุมิติ มาอยู่ในร่างของคนอื่น! และที่สำคัญคือ ร่างนี้คือร่างของ หวงเฟยเฟย สตรีอ้วนท้วนที่ถูกผู้คนรังเกียจ!
"นี่มันแย่ยิ่งกว่าวันสิ้นโลกอีกนะเนี่ย!" หลินเยว่พึมพำ เธอพยายามสงบสติอารมณ์และประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่หลั่งไหลเข้ามา
ในขณะที่ความสับสนยังคงครอบงำ จู่ ๆ เธอก็รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ในความคิดของเธอ มันเป็ความรู้สึกแปลกประหลาด เหมือนมีพื้นที่ว่างเปล่าที่เชื่อมโยงกับเธอ
เธอเพ่งสมาธิไปที่ความรู้สึกนั้น ภาพของพื้นที่ขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยชั้นวางของปรากฏขึ้นในความคิดของเธอ! บนชั้นวางเ่าั้มีสิ่งของมากมายที่เธอคุ้นเคยเป็อย่างดี ทั้งยา อุปกรณ์ทางการแพทย์ อาหารแห้ง เสื้อผ้า อาวุธขนาดเล็ก และแม้กระทั่งข้าวของเครื่องใช้จากโลกเดิมของเธอ!
นี่มัน... มิติพกพา! สิ่งที่เธอเคยอ่านเจอในนิยายแฟนตาซี!
ดวงตาของหลินเยว่เป็ประกายทันที รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าอูมๆ นั่นเป็รอยยิ้มแรกที่ปรากฏบนใบหน้านี้ั้แ่เธอมาอยู่ในร่างนี้
แม้จะทะลุมิติมาอยู่ในร่างที่อัปลักษณ์และถูกรังเกียจ แต่การมีมิติพกพาที่สามารถเรียกสิ่งของจากโลกเดิมได้ ถือเป็ไพ่ตายสำคัญที่จะช่วยให้เธอเอาชีวิตรอดและเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของ "หวงเฟยเฟย" คนนี้ให้พลิกผันไปตลอดกาล
"เอาล่ะ หวงเฟยเฟยคนเก่าคงจบลงแค่นี้แหละ" หลินเยว่พึมพำกับตัวเอง "นับจากนี้ไป ฉันคือหลินเยว่... และฉันจะใช้ชีวิตนี้ในแบบของฉันเอง!"
เธอจะใช้ความรู้ทางการแพทย์และไหวพริบจากโลกปัจจุบัน ผสมผสานกับมิติพกพาอันสุดโกงนี้ เพื่อลุกขึ้นสู้ ไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้ เธอจะทำให้ทุกคนที่เคยดูถูกดูแคลนร่างนี้ต้องมองเธอใหม่!
นี่คือการเริ่มต้นของบทใหม่ในชีวิตของหลินเยว่... สตรีอัปลักษณ์ที่จะพลิกชะตาฟ้าดินในยุคจีนโบราณ!