ขบวนแห่อันยิ่งใหญ่กำลังเลี้ยวเข้าประตูวังหลวง สตรีหนึ่งนางท่ามกลางบุรุษทั้งสองกำลังรู้สึกอึดอัดและสับสนกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น คำถามมากมายที่เกิดขึ้นในหัวมันไม่สามารถหาคำตอบอะไรได้เลย
"ทำไมเงียบไปเช่นนั้นเล่า เ้าตื่นเต้นหรอ?"
" ………."
"ไม่ตอบ..คงจะตื่นเต้นมากสินะ ข้ากับท่านพี่ก็ตื่นเต้นเช่นกัน ว่าเเต่เ้าชื่ออะไรงั้นหรอ ข้าชื่ออี้เถียนนะ ส่วนนั่นท่านพี่ของข้าชื่ออี้เฉียน เเต่ในวังมักจะเรียกพวกข้าว่า องค์ชายสองกับองค์ชายสามน่ะ"
"องค์ชาย!!..เดี๋ยวนะ..นี่พวกนายเป็เ้าชายหรอ!!?"
"ก็ไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่เ้าพูดหรอกนะ แต่ก็น่าจะทำนองนั้นละมั้ง เ้ามาจากเมืองไหนหรอ ทำไมภาษาที่เ้าใช้มันถึงได้แปลกเสียจริง ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย"
"ฉันมาจากประเทศไทย นายรู้จักประเทศไทยไหมฉันจะกลับประเทศไทยได้ยังไงนายรู้หรือเปล่า?"
"ประเทศไทย เป็เมืองจากเเคว้นใดงั้นหรือท่านพี่?"
"พี่เองก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนเช่นกัน ว่าเเต่แม่นางชื่ออะไรงั้นรึ?"
"ฉันชื่อเจินเจิน นี่พวกนายอ่ะช่วยพาฉันกลับบ้านหน่อยได้ไหม ฉันไม่รู้ว่าฉันมาโผล่ตรงนี้ได้ยังไง แต่ตอนนี้ฉันต้องรีบกลับบ้านแล้วเดี๋ยวพ่อแม่ฉันจะเป็ห่วง"
"เ้าเป็คนเดินทางมาหาพวกข้าเอง พวกข้าจะไปรู้ได้ยังไงว่าบ้านเ้าอยู่ที่ไหน แล้วจะพาเ้ากลับได้อย่างไร"
"จริงสิ!..แต่ฉันไม่รู้เลยนะว่าฉันมาที่นี่ได้ยังไง ความจำสุดท้ายคือฉันหลับไปบนเตียงนอนของฉันเองแล้วก็มาโผล่ที่นี่อ่ะ"
"ใจเย็นๆก่อนนะแม่นางเจิน เ้าอยู่ที่นี่ก็จงรู้สึกปลอดภัยเพราะข้ากับพี่สองจะดูเเลเ้าเอง ในฐานะสวามีน่ะ"
"แต่ฉันไม่ได้อยากแต่งงานกับพวกนาย โอเค!..ฉันยอมรับว่าพวกนายหล่อแล้วก็หล่อมากหล่อกว่าผู้ชายทุกคนที่ฉันเคยเจอมา แต่ ณเวลานี้ฉันเพิ่งเจอกับพวกนายเพียงไม่ถึงชั่วโมง จะให้ฉันมาแต่งงานอยู่กินกับพวกนายแถมยังต้องมีลูกกับพวกนายด้วย ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ!!"
"คำทำนายได้กล่าวเอาไว้แล้ว เ้าไม่มีสิทธิ์ฝืนชะตากรรม อย่างไรเสียเ้าก็ต้องกลายมาเป็ชายาของพวกข้าอยู่ดี"
"พิธีกรรมมัดมือชกอะไรพวกนี้มันเก่าแก่คร่ำครึไปแล้วนะ นี่พวกนายยังยึดถือเื่บ้าๆพวกนี้อีกหรอ หญิงชายถ้าไม่ได้รักกันจะแต่งงานกันได้ยังไง ยิ่งถ้ามีลูกด้วยยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย!! ส่วนไอ้คำทำนายบ้าบออะไรของนายอ่ะฉันไม่สนใจหรอกนะ ฉันรู้แค่ว่าฉันจะต้องหาทางกลับบ้านเดี๋ยวนี้!! หยุด จอดเลยฉันจะลง"
"ตราบใดที่ข้ายังไม่สั่งให้ทหารวางเกี้ยว เ้าก็ไม่มีสิทธิ์ลงไปไหนทั้งนั้น เวลานี้เ้าคือว่าที่ชายาของพวกข้าแล้ว อย่าทำให้ข้าสองคนต้องเสียหน้าอับอายชาวเมืองเป็อันขาด"
"ใช่ๆ..แค่เข้าพิธีแต่งงานแล้วก็มีทายาทให้พวกข้าเอง ไม่ใช่เื่ใหญ่เลยนะเเม่นางเจิน"
"การที่ให้ฉันมาอยู่กินกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ถึงสองคน แถมยังต้องมีอะไรกับพวกนายด้วยเลยนะ นายใช้คำว่าไม่ใช่เื่ใหญ่หรอ!! นั่นมันเื่ใหญ่มากสำหรับผู้หญิงนายรู้บ้างไหม!! เดี๋ยวนะ?..เสื้อ.เสื้อผ้าพวกนี้..นี่อย่าบอกนะว่าพวกนาย..เป็คน…เปลี่ยน..ไอ้บ้า!!"
"โอ้ย!!ข้าเจ็บนะ แม่นางนี่เ้าทำอะไรน่ะ โอ้ย โอ้ย!!" เจินเจินคิดว่า2 บุรุษนี้เป็คนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ ด้วยความโมโหเธอรีบรัวมือทุบตีพวกเขา 2 คนอย่างหนักจนกระทั่งเกี้ยวหยุดลงกะทันหัน อาฉางและอาเฟยรีบวิ่งมาเเยกเจินเจินออกจากคุณชายของพวกเขาทันที
"คุณชายทรงเป็อะไรหรือเปล่าพะยะค่ะ?"
"นี่ปล่อยฉันนะ!! ฉันจะไปฆ่าไอ้บ้า 2 คนนั่น กล้าดียังไงมาถอดเสื้อผ้าฉัน เราสองคนไม่เคยรู้จักกันแต่นายมาถอดเสื้อผ้าคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง ไอ้บ้า!!" ตอนนี้เจินโมโหจนขาดสติ เธอพยายามจะแกะมือของอาฉางและอาเฟยออกเพื่อเข้าไปทำร้าย 2 ฝาแฝดนั้น ในขณะเดียวกันสองแฝดกลับยืนยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับความไร้เดียงสาของนาง
"ใจเย็นๆก่อนแม่นางเจิน ข้าไม่ได้เป็คนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เ้า"
"ใช่ ข้าเองก็ไม่ได้เป็คนถอดเสื้อผ้าเ้าด้วย หากเเต่เป็นางกำนันท้ายแถวโน่น ที่เป็คนจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เ้า ฮึฮึ"
"คิดว่าฉันจะเชื่อพวกนายสองคนหรอ ดูแค่หน้าก็รู้แล้วว่าลามกขนาดไหน มีอย่างที่ไหนจับผู้หญิงมาแต่งงานด้วยทั้งๆที่เขาไม่เต็มใจแถมยังจะบังคับให้เขาผลิตลูกให้ตัวเองอีก มันใช้ได้ไหมเนี้ย..มานี่ซิ..มาให้ฉันเตะก้นพวกนายหน่อยซิ!!"
"ช้าก่อนแม่นางเจินเจิน เ้าเป็หญิง มิควรแสดงอากัปกริยาเช่นนี้กับคุณชายทั้งสองนะ สองบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้าเ้าคือ องค์ชายหวังอี้เฉียนและองค์ชายหวังอี้เถียนแห่งราชวงค์หยุนเปิงนะ เ้ารู้หรือไม่ว่าหากเ้าเป็สตรีทั่วไปป่านนี้เ้าอาจจะหัวหลุดออกจากบ่าแล้วก็เป็ได้"
"ฉันยอมรับเลยนะว่าก่อนหน้านี้ฉันใฝ่ฝันมากที่อยากมีเ้าชายมาขอฉันแต่งงาน ฉันอ่านนิยายมาหลายเื่แล้วฉันก็ชอบพระเอกในนิยายมาก แต่ฉันก็ไม่คิดเลยว่าเ้าชายในชีวิตจริงมันจะบ้ากาม ลามก เห็นแก่ตัว มัดมือชกเหมือนพวกนายเนี้ย..ไม่แปลกใจหรอกว่าทำไมอายุป่านนี้แล้วถึงยังไม่มีเมีย ก็เพราะพวกนายเป็แบบนี้ไงล่ะ หล่อซะเปล่า..เเต่นิสัยเเย่ ชิ!!"
"พวกข้านิสัยแย่ยังไง ั้แ่ที่เ้าฟื้นขึ้นมาพวกข้ายังไม่ได้ทำอะไรเ้าเลย มีเเต่เ้านั่นเเหละที่ต่อว่าและก็ทุบตีพวกข้าเมื่อครู่นี้น่ะ"
"ใช่ๆ..ข้ากับท่านพี่ยังไม่ได้ทำอะไรเ้าเลย"
"ไม่รู้แหละ ถึงยังไงฉันก็จะไม่ยอมแต่งงานกับพวกนายเด็ดขาด สิ่งเดียวที่ฉัน้าในตอนนี้คือ ฉันอยากกลับบ้าน!!"
"เ้าได้กลับแน่ เเต่เป็บ้านของเรานะ อี้เถียนต้อนรับชายาใหม่ของพวกเรากันหน่อยสิ"
"พะยะค่ะท่านพี่ อาฉาง อาเฟย จับไว้ให้เเน่นๆนะ ข้ากับท่านพี่ไม่อยากเจ็บตัวอีก"
"พะยะค่ะคุณชาย"
"พวกนายสองคนจะทำอะไรน่ะ อย่าเข้ามานะฉันสู้นะ!!ปล่อยสิพวกนายจะมาจับฉันไว้ทำไมเนี่ย ปล่อย!!" สองบุรุษเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆมือสองข้างลูบกันไปมา ทำเอาเจินเจินหลับตาปี๋ด้วยความกลัวว่าพวกเขาจะทำอะไรเธอ จุ๊บ! จุ๊บ! คุณพระ!..แปลกมาก..ในหัวเธอนั้นคิดว่าพวกเขาคงจะเดินเข้ามาทำร้ายเธออย่างแน่นอน แต่ทว่าพวกเขากลับเดินเข้ามาหอมแก้มเธอคนละข้างเสียงดังจ๊วบ!!ก่อนจะโอบกอดเธออย่างเป็มิตร
"ยินดีต้อนรับสู่เมืองหยุนเปิงนะ ว่าที่ชายาของข้า..หลังจากนี้ข้าคงต้องหวังพึ่งเ้าแล้ว ยังไงก็ช่วยคลอดลูกชายออกมาให้ข้าทีนะ"
"หืมท่านพี่…แต่ข้าว่าลูกสาวก็ดีเหมือนกันนะ จะได้น่ารักๆเหมือนแม่ยังไงล่ะ…ชายาของข้า บัดนี้ข้าของตั้งชื่อให้เ้าว่า..จางชูเจิน ซึ่งแปลว่า…สตรีผู้มากพร้อมด้วยความรัก"
"อืม.เพราะดี ข้าชอบ..ต่อไปนี้พวกข้าจะเรียกเ้าว่าซูเจินละกันนะ"
"ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวของพวกข้า ซูเจิน" เจินเจินถึงกับนิ่ง อึ้ง..ทำอะไรไม่ถูกเพราะเธอเพิ่งจะโดนผู้ชายทั้งสองคนหอมแก้มและโอบกอดเธอไว้ ภาพเหล่านี้มันทำให้เธอนึกถึงนิยายที่เธอเคยอ่านและบาง่บางตอนในนิยายที่เธอเขียน มันช่างดูอบอุ่นกว่าที่เธอคิดไว้หรือนี่จะเป็ที่ชะตากรรมที่เธอจะต้องมาพบพาน…ชะตากรรมที่ทำให้เธอต้องกลายเป็สตรีครองสองบุรุษ ดังเช่นชื่อใหม่ของเธอกันนะ…
4K
![ถูกอัญเชิญมาเป็นนักฆ่าในต่างโลก (Yobidasareta Satsurikusha) [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1587287833_34684722.webp)
