"แบบนี้ ดูเหมือนว่าฉันจะมีพลังทำลายล้างอยู่บ้าง แถมยังไม่ใช่น้อยๆเลยด้วย..."
ขณะมองดูกิ่งก้านสีเขียวยาวประมาณสามเมตรที่โบกสะบัดอย่างอิสระในความมืดอวี๋จื่ออวี๋อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื้นตัน
เดิมทีคิดว่าเมื่อกลายเป็ต้นไม้แล้วทั้งชีวิตของเขาจะต้องอดทนอดกลั้น
คาดไม่ถึงว่าเพียงไม่กี่วัน เขากลับมี ‘พลัง’ ตอบโต้ขึ้นมาบ้างแล้ว
เขาหัวเราะเบาๆราวกับมองเห็นภาพที่น่าสนใจภาพหนึ่ง
บรรดาผึ้งที่บินหึ่งๆน่ารำคาญ จะเข้ามาตัวเดียวก็ฟาดตัวเดียว จะเข้ามาเป็คู่ก็ฟาดเป็คู่
ตลอดหลายวันที่ผ่านมาอวี๋จื่ออวี๋ทนกับพวกผึ้งมามากพอแล้ว
สถานที่ที่เขาอยู่คือหุบเขาแห่งหนึ่งมีดอกไม้ป่ามากมาย หอมหรือไม่ อวี๋จื่ออวี๋ไม่มีประสาทััรับรู้จึงไม่ทราบแน่ชัด แต่ใน่กลางวันผึ้งจำนวนมากจะบินไปมาคอยสร้างความรำคาญอยู่ไม่น้อย
ในหุบเขาแห่งนี้สิ่งที่น่ากล่าวถึงคือ มันมีความกว้างประมาณร้อยเมตรและมีความสูงหลายร้อยเมตรหรือไม่ก็มากกว่านั้นดูเหมือนหุบเขาแห่งนี้จะเป็รอยแยกระหว่างูเาสองลูก
ส่วนความสูงที่แท้จริงนั้นอวี๋จื่ออวี๋คาดเดาได้ยาก
เพราะตอนนี้ความสูงของเขาเพียงแค่สามถึงสี่เมตรเท่านั้น
ต้นไม้รอบข้างที่สูงใหญ่กว่าเขามีอยู่มากมาย
และเมื่อมองทะลุพุ่มไม้หนาทึบเขาก็ไม่สามารถเปรียบเทียบความสูงของหุบเขาได้เลย
อย่างไรก็ตามเื่ที่น่ายินดีคือ สายตาของเขาอยู่ที่ยอดกิ่งของต้นหลิวตอนนี้เขามีวิสัยทัศน์สามร้อยหกสิบองศา
ความรู้สึกนี้แปลกประหลาดแต่ก็เป็ความรู้สึกที่รับรู้ได้ในตอนนี้
คล้ายกับดวงตาในตำนานอย่าง‘เนตรสีขาว’
และด้วยวิสัยทัศน์เช่นนี้อวี๋จื่ออวี๋จึงไม่ถูกจำกัดด้วยกิ่งไม้ที่ปกคลุมท้องฟ้าและสามารถสำรวจสภาพแวดล้อมได้อย่างเต็มที่
......
"ต้นไม้พวกนี้สามารถสูงขนาดนี้ได้จริงหรือ"
อวี๋จื่ออวี๋มองดูต้นไม้ใหญ่หลายต้นรอบกายที่ต้องใช้คนหลายคนโอบจึงจะโอบได้รอบพลางรู้สึกประหลาดใจ
ในบรรดาต้นไม้เหล่านี้ก็มีต้นหลิวอยู่ด้วยแต่โดยปกติแล้ว ต้นหลิวจะสูงเพียงยี่สิบถึงสามสิบเมตรเท่านั้นทว่าต้นหลิวเหล่านี้...
เอิ่ม...
อวี๋จื่ออวี๋รู้สึกสั่นสะท้านในใจเมื่อเห็นต้นหลิวแต่ละต้นที่อาจสูงถึงห้าสิบหรือหกสิบเมตร!
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยืนยันได้คือ ดูเหมือนสถานที่แห่งนี้จะมีบางอย่างแปลกๆ ในอากาศ
บางครั้งอวี๋จื่ออวี๋ก็รู้สึกอบอุ่นราวกับมีบางสิ่งกำลังหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา
ความรู้สึกนี้สบายมากแทบไม่ต่างจากการนวดเลย
ดังนั้นอวี๋จื่ออวี๋จึงไม่ต่อต้าน ซ้ำยังจงใจดูดซับมันเสียด้วยซ้ำ
แน่นอนว่าในเวลานั้น อวี๋จื่ออวี๋ยังไม่ทันสังเกตว่าเขาสูงขึ้นประมาณสองถึงสามเมตรภายในไม่กี่วัน
ต้องบอกก่อนว่าตอนที่จิตสำนึกของเขาเพิ่งตื่นขึ้น ต้นหลิวต้นนี้ยังเป็เพียงต้นกล้าเล็กๆ
ตอนนี้กลับกลายเป็ต้นไม้ขนาดย่อมเสียแล้ว
......
แม้ร่างกายจะเป็ต้นหลิวแต่จิตสำนึกก็ยังคงอยู่
ดังนั้นอวี๋จื่ออวี๋จึงจำเป็ต้องพักผ่อน เมื่อปิดการมองเห็น เขาก็หลับไปราวกับคนหลับใหล
ชั่วพริบตาเดียวค่อนคืนก็ผ่านพ้นไป ขอบฟ้าปรากฏสีขาวบางเบา คล้ายแสงเรืองรอง สวยงามน่าหลงใหล
ในป่าลึกหมอกหนาและชื้นก็ปกคลุมไปทั่ว
หมอกที่ปกคลุมอยู่ชั่วขณะหนึ่งทำให้ป่าโบราณที่ห่างไกลจากผู้คนแห่งนี้ดูราวกับสรวง์
หึ่งๆ
ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น อวี๋จื่ออวี๋ลืมตาขึ้นโดยสัญชาตญาณ
สิ่งที่เห็นคือผึ้งตัวหนึ่งกำลังบินเอื่อยเฉื่อยอยู่ในระยะสายตาของเขา
"อีกแล้วเหรอ มากวนฉันนอนอีกแล้ว"
ในระหว่างที่บ่นอย่างหงุดหงิดอวี๋จื่ออวี๋ก็ชะงักไปเล็กน้อย
จากนั้นก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้จึงพูดอย่างดุดันว่า
"สิบปีแก้แค้นก็ไม่สาย แต่ต้นหลิวแก้แค้น ไม่ต้องรอถึงวันนั้นหรอก!"
สิ้นเสียง‘เพียะ’ ดังสนั่นราวกับอากาศถูกฉีกขาดเงาแส้สีเขียวพุ่งผ่านอากาศไป
แล้วก็ไม่มีเสียงใดเกิดขึ้นอีก
เสียง‘หึ่งๆ’ หยุดลงทันที
ในขณะเดียวกันละอองเืบางเบาก็ค่อยๆ ลอยฟุ้งในอากาศ
"อืม..."
อวี๋จื่ออวี๋ตะลึงเมื่อเห็นผึ้งที่แม้แต่จะบินหนีก็ยังไม่ทันมันถูกฟาดจนกลายเป็ละอองเื
พลังทำลายล้างนี้ดูเหมือนจะไม่ได้แค่น่ากลัวธรรมดาเสียแล้ว
และในขณะที่อวี๋จื่ออวี๋กำลังตะลึงอยู่นั้นเองเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในจิตใจของเขา
"ติ๊ง! คุณสังหารผึ้งหนึ่งตัว ได้รับแต้มวิวัฒนาการ +0.1"
เมื่อได้ยินเสียงนี้อวี๋จื่ออวี๋กลับค่อนข้างนิ่งสงบ
นี่คือเสียงของระบบทว่ามันปรากฏขึ้นเพียงครั้งเดียวเท่านั้น
คาดไม่ถึงว่าตอนนี้จะดังขึ้นอีกแล้วมันแค่มีบทบาทเตือนความจำเท่านั้นหรือ?
หลังจากครุ่นคิดเล็กน้อยอวี๋จื่ออวี๋ก็ละทิ้งความคิดนี้ และหันไปดูแต้มวิวัฒนาการของเขา
จริงๆด้วย มีเพิ่มขึ้นมา 0.1
"นี่สิ เซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่เลย"
อวี๋จื่ออวี๋ราวกับตอบสนองช้าไปครึ่งจังหวะณ ตอนนี้ เขารู้สึกเหมือนกับได้ค้นพบทวีปใหม่ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
อย่างที่รู้มาเขาต้องตรากตรำรับแสงแดดตลอดทั้งวัน ถึงจะสะสมแต้มวิวัฒนาการได้ 0.1แต้มอย่างยากลำบาก
แต่ตอนนี้แค่ฟาดผึ้งตัวเดียว เขาก็ได้แต้มวิวัฒนาการ 0.1 แต้มแล้ว
แน่นอนฆ่าชิงทรัพย์นี่แหละ คือหนทางของาา!
เฮ้ยเฮ้ย
คิดอะไรอยู่?
‘ฉันจะต้องได้เป็เทพผู้ยิ่งใหญ่อย่างเทพหลิว จะฆ่าชิงทรัพย์ได้อย่างไรกัน?’
นี่เป็เพียงหนทางอยู่รอดของผู้แข็งแกร่งเท่านั้น!