ฉันเป็นอะไรสำหรับคุณ

   เขาตบหน้าเธอถึงสองครั้งจนปากเรียวอมชมพูแดงฉานไปด้วยเ๣ื๵๪ที่ไหลออกมาแต่เธอก็ไม่สามารถที่จะตอบโต้เขาได้เลย เพราะเรี่ยวแรงของเธอตอนนี้ก็แทบจะไม่เหลือแล้วด้วยซ้ำไป

"แต่เธอทำฟ้าก่อน"

"แล้วยังไงมันก็สมควรที่เธอจะต้องโดน ถ้าเทียบกับอุบัติเหตุครั้งนั้นนี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ!"

"พี่ภูค่ะ อย่าทำพี่ฟ้าเลยค่ะ พริ้งขอนะค่ะ" ถึงปากจะบอกว่าขอร้องแต่เธอกลับยิ้มเยาะมาให้ฉัน

"ก็ได้ครับ วันนี้ฉันจะปล่อยเธอไปแต่ถ้าครั้งหน้ายังมีอีก เธอไม่รอดแน่"

"พริ้งปวดหัวจังเลยค่ะพี่ภู"

"เข้าไปนั่งข้างในก่อนนะ เดี๋ยวพี่พาไป"

"แล้วพี่ นาง!ฟ้าล่ะค่ะ"

"ปล่อยไว้อย่างนั่นแหละ เธอไม่ตายหรอก"

"จะดีเหรอค่ะ"

"ไปกันเถอะครับ อย่าไปสนใจเธอเลย"

    แล้วเขากับเธอก็เดินเข้าไปข้างในโดยทิ้งให้เธอหาทางเข้าไปเองแต่เรี่ยวแรงของเธอไม่มีเลย จนคนใช้มาช่วยพยุงเธอกลับเข้าไปในบ้าน 

"หยุด!"  

"....." เธอหยุดและหันไปมองยังต้นทางของเสียงและใช่มันก็คือเสียงของภูมินนั่นเอง

"ใครใช้ให้ไปช่วยเหลือเธอ!"

"เอ่อ..ออ แต่ว่าคุณผู้หญิง"

"ฉันเป็๲เ๽้าของบ้าน คนอื่นไม่ใช่ ถ้าอยากมีงานทำต่อก็ปล่อยเธอซะ"

"แต่~"

"ไม่เป็๲ไร มีงานอะไรก็ไปทำเถอะ"

"ค่ะ" 

"จะไปไหนก็ไป ไปให้พ้นหน้าฉันซะ"

     แล้วเธอก็เดินกลับขึ้นไปบนห้องด้วยแรงที่มีอยู่อัันน้อยนิดของเธอ นับจากวันนั้นพริ้งพราวก็เข้ามาอยู่ในบ้านและเธอก็ยิ่งทวีความรุนแรงกับนาฟ้าขึ้นในตอนที่ภูมินไม่อยู่ ส่วนตัวนางฟ้าเองก็ยังคงเก็บเด็กคนนี้เอาไว้อย่างเงียบๆโดยไม่ให้เขารู้

"นางฟ้า ตอนนี้คงจะกลายเป็๲นางฟ้าตก๼๥๱๱๦์สินะ"

"มีอะไรก็พูดมา"

"ไปเอาน้ำมาให้ฉันหน่อยสิ"

"เ๹ื่๪๫อะไรที่ฉันต้องทำ"

"หึ แกอยากเจ็บตัวอีกรึไง"

"เธอคิดว่าฉันจะยอมหรือ" พริ้งลุกขึ้นและตบหน้าเธอทันทีที่นางฟ้าพูดจบ

"โอ้ย!"

"หึ เก่งดีนัก" เธอตบพริ้งพราวคืนทันทีที่เธอตั้งตัวได้

"โอ้ย! นี่แกกล้าตบฉันเหรอ"

"ใช่!"

"แก"

"มาสิ ฉันสู้ตาย"

"คุณจะทำอะไรเธอ!"