ชายผู้เป็หัวหน้าโจรป่ารุดตัวเข้าไปบีบแก้มขาวใสทั้งสองข้างจนริมฝีปากป่องแหลมเหมือนปากนก ดวงตาฟ้าใสสั่นระริกด้วยความกลัวจับใจ ใบหน้าโเี้ของชายผู้นี้น่ากลัวยิ่งกว่าสิ่งใดที่ไซเบลเคยเห็น ร่างกายก็กำยำเกินคนทั่วไป แถมกลิ่นกายยังโสโครกหมักหมมจนต้องกลั้นหายใจเอาไว้
“ปากดีอย่างนี้....เ้าอยากลองของพวกมนุษย์หรือเปล่าล่ะ”
“อื้ออออ”
“ทั้งรูปร่าง หน้าตา ผิวพรรณ ยันชาติตระกูล มีไอ้แก่วิปริตมากมายเชียวล่ะที่ยอมเสียเงินซื้อตัวไปเป็ทาสบำเรอกาม”
“อื้อออ อื้ออออ!!!”
“แต่ก่อนที่จะไปถึงมือเศรษฐีตัณหากลับ พวกข้าคงต้องฝึกเ้าให้สงบปากสงบคำเสียหน่อย”
“จ…เ้าจะทำอะไร...อย่า...อย่าน้าาาา!”
แควกก!
ผ้าไหมเงางามถูกฉีกกระชากจนร่างกายระหงเปลือยล้อนจ้อน ผิวขาวสุกสว่างสะท้อนแสงไฟในตะเกียงเรียกสายตาพวกโจรป่าให้รุดหน้าเข้ามามุ่งดูมากกว่าเดิม ยอดถันสีชมพูระเรือชูชันกลางหน้าอก เอวขอดรับกับเรียวขาลากยาวไปถึงสะโพกผายใหญ่กว้าง
แม้จะมีเ้าหนอนน้อยห้อยอยู่กลางง่าม แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่เ้าชายเอล์ฟเป็เ้าของก็ปลุกตัณหาให้พวกมนุษย์ตัวผู้แข็งขืนอยู่ดี!
“อย่า…อย่ามองน้าาา”
“ฮ่าๆๆ”
เสียงโห่ร้องและเสียงผิวปากลามกดังสนั่นถ้ำ...
ไซเบลเบียดเรียวขาเพื่อปกปิดอวัยวะส่วนลับของเขา แต่ยิ่งดิ้นท่าทางอ้อนแอ้นคล้ายสตรีกลับยั่วยวนมากกว่าเดิม ใบหน้าหวานสวยแดงระเรื่อ แม้แต่หูเรียวยาวก็ขึ้นสีชมพูเข้ม ความรู้สึกอับอายผสมกับความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนทำเอาใจเต้นไม่เป็จังหวะ
“ข้าจะบอกเ้าให้ก็ได้ว่าตอนนี้มีคนซื้อตัวเ้าแล้ว เหลือแค่รอตัวแทนมาแลกเปลี่ยนสินค้าก็เท่านั้น”
“พ…พวกเ้าจะต้องถูกลงโทษแน่ ท่านพ่อจะต้องส่งคนออกตามหาข้าอย่างแน่นอน”
“ยังไม่รู้สภาพตัวเองสินะ”
“อึก….จะ….จะทำอะไรน่ะ!”
“ไม่ต้องห่วง ความบริสุทธิ์ของเ้ามันมีราคาสูงเท่าภู เพราะฉะนั้นจะไม่ใครแตะต้องรูนี้!”
“อ๊าาาาาา”
เรียวขาทั้งสองข้างถูกจับฉีกกางออกกว้าง รูเล็กสีชมพูขมิบตอดถี่ระรัวด้วยความกลัว แต่สายตาของชายฉกรรจ์ร่างสูงมากมายกลับจ้องมองถ้ำน้อยๆด้วยความหิวโหย สีสันน่ารับประทานประดับอยู่กลางร่องบั้นท้ายขาวเนียนมันน่าใช้ปากมุดเข้าดูดขย้ำให้รู้แล้วรู้รอด!
“หยุดน้าาา อย่ามองน้าาา”
“ฮ่าๆๆ เกิดเป็บุรุษแท้ๆ ทำไมถึงได้มีรูปร่างเหมือนสตรีขนาดนี้!”
“ต่ำช้า...ต่ำช้าที่สุดดด อื้ออออ”
เสียงแหบแห้งหวีดร้องซ้ำๆ ตอนนี้กลิ่นมนุษย์โสโครกชั้นต่ำโชยผ่านจมูกมากกว่าเดิม พวกโจรป่ามุงตัวเข้ามาจ้องมองรู์และยอดถันมากขึ้นเรื่อยๆ เ้าชายเอล์ฟผู้ถูกจับอ้าขาบนพื้นถ้ำได้แต่หลับตาเบือนหน้าหนีสายตาสัตว์ตัวผู้ ไซเบลอับอายเหลือเกิน...
ทำไมพวกมนุษย์ถึงได้เต็มไปด้วยตัณหาวิปริตเช่นนี้!
“รูเล็กอันบริสุทธิ์ของเ้าเพียงรูเดียว....สามารถซื้อคฤหาสต์ให้โจรป่าได้ทุกคน”
“ฮึก…อื้มมม”
“แต่กว่าที่หีบทองคำจะมาส่ง...เ้าคงต้องทำหน้าที่บางอย่างให้พวกข้าสำราญใจเสียหน่อย”
“เ้า…เ้าจะทำอะไรข้า....เ้าบอก....เ้าบอกว่าถ้าข้าไม่บริสุทธิ์...เ้าจะไม่ได้ราคาที่้าไม่ใช่หรอ”
“คำสั่งของคนซื้อขอแค่รูนี้บริสุทธิ์เท่านั้น....แต่มันไม่ได้บอกว่าปากของเ้าและเรือนร่างทุกส่วนจะต้องบริสุทธิ์หนิ หึหึหึ...”
“ม…ไม่จริง...ไม่จริงงง...อื้อออ”
ไซเบลสั่นเทาเป็ลูกนกตกน้ำ...
เขาไม่น่าแอบหนีออกมาจากอาณาจักรเพียงลำพัง ทั้งๆที่รู้มาก่อนหน้านั้นว่ามีโจรป่าเดินว่อนไปทั่ว ความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับโลกมนุษย์มันทำให้เอล์ฟหนุ่มที่พึ่งเข้าสู่่อยากรู้อยากลองไม่มีความเกรงกลัวต่อโลกภายนอก แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าพวกมนุษย์มันมากตัณหาเพียงใด...
ริมฝีปากของเ้าชายเอล์ฟผู้สูงส่ง...
ไม่มีทางัักับสิ่งโสมมชั้นต่ำเช่นนั้นเด็ดขาด!
“อยู่ที่นี่เ้าไม่ใช่เ้าชาย.....แต่เป็โสเภณีบำเรอความใคร่ให้ผู้ชายต่างหาก!”
“จะ…จะทำอะไร...พวกเ้า...พวกเ้า....!??”
ดวงตากลมโตจ้องมองการกระทำของพวกโจรป่าไม่หยุด พวกมันทุกคนค่อยๆเปลื้องเสื้อผ้าและถอดกางเกงจนไม่มีอะไรเหลือ ร่างกายกำยำผิวดำเข้มมันช่างต่างจากร่างกายที่ไซเบลมียิ่งนัก โจรชั่วพวกนี้มีทุกอย่างที่สมกับชายชาตรีควรมี แต่เ้าชายน้อยกลับมีเพียงเรียวขาและใบหน้างดงามที่มาพร้อมกับผิวเนียนนุ่มกว่าสตรีทุกคน!
“นั่น….นั่นอะไร....นั่นอะไร!!!”
ไซเบลกรีดร้องด้วยความใ...
ลำเอ็นแท่งใหญ่ของพวกโจรป่างัดแข็งเป็ลำน่ากลัว กลิ่นกายของพวกมันว่าเหม็นสาบแล้ว แต่พอลำเนื้อแท่งยักษณ์ดำเมี่ยมถูกกระชากออกมา กลิ่นที่โชยเป็ไอกระจายไปทั่วถ้ำกลับเหม็นหืนอุบาทว์เสียยิ่งกว่า กลิ่นโสโครกคละคลุ้งรอบกายร่างเล็กจนหลบหนีไปไหนไม่ได้
แท่งของโจรป่าทั้งหลาย....มันใหญ่กว่าแขนขององค์ชายเอล์ฟเสียอีก!
“อ้าปากซะ ข้าจะสอนวิธีสร้างความสุขแบบพวกมนุษย์ให้เ้าเอง”
“อย่า…อย่าเอามันเข้ามา...อย่า...อรัก...อร๊อกกกก!!!”
“ซีดดดดดด...”
15K
![ปาฏิหาริย์รักสองโลหิต [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1681653524_8441541.webp)
