“เอ่อ...คุณจินชิงคะ?”
“หืม...เธอมาที่นี่ตั่งแต่เมื่อไหร?”
หลังจากที่คิมฮยอนซองได้พาลีกียองออกจากบ้านหลังนี้ไปเพียงไม่กี่นาทีก็ได้มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาจากข้างๆประตูซึ่งคนนั้นๆคงไม่พ้นลูกน้องคนสนิทหรือไม่ก็เลขาของจินชิง
“ั้แ่ตอนที่คุณกำลังสั่งสอนคุณคิมฮยอนซองแล้วค่ะ”
“ั้แ่แรกเลยสินะ”
“จะว่าแบบนั้นเลยก็ได้ค่ะ”
“แล้วทำไมเธอถึงพึ่งออกมาตอนนี้ล่ะ?”
“ถ้าจะให้ฉันโผล่เข้าไปขัดจังหวะการสนทนาคงไม่เหมาะเท่าไหรแล้วอีกอย่างสีหน้าของคุณหลังจากที่พวกเขาออกไปก็ดูไม่ค่อยดีด้วยฉันเลยคิดว่าปล่อยให้คุณอยู่คนเดียวสักพักคงไม่เลวนัก”
“สีหน้าของฉันมันทำไม?”
“เอิ่ม...ดูเศร้าหมองแล้วก็เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด...มั้งค่ะ”
เขาเนี่ยนะ?จะทำหน้าอย่างนั้น
แต่เมื่อจินชิงได้หวนนึกไปในตอนนั้นที่ได้สบตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังของลีกียองหัวใจของเขาก็รู้สึกเ็ปโดยไม่รู้สาเหตุเหมือนถูกกรีดกระชากออกไป
“เธอคิดไปเอง”
“ถ้าอย่างนั้นแล้วเื่ยาที่เรากำลังวิจัยอยู่จะทำอย่างไรต่อไปดีคะ?จะยกเลิกตามความประสงค์ของคุณคิมฮยอนซองไหมคะ?”
“เหลวไหล สาธารณรัฐต้องฟังคำสั่งกิลด์มาสเตอร์ของพารันั้แ่เมื่อไหรกัน”
“แต่ปกติคุณจะฟังความเห็นของคุณลีกียองนะคะ”
“ในกิลด์พารันฉันฟังเฉพาะความเห็นของลีกียองเท่านั้น”
“...”
หลังจากที่จินชิงพูดจบสายตาของผู้หญิงคนนั้นก็เริ่มมองเขาแปลกไปจนเขาพึ่งนึกได้ว่าตัวเองพึ่งพูดอะไรออกไปและยังมีลางสังหรอีกว่าถ้าไม่แก้ไขความเข้าใจผิดนี้จะมีข่าวลือแปลกๆเกิดขึ้นระหว่างเขากับลีกียองแน่นอน
จินชิงจึงต้องปรับเปลี่ยนหน้าตาให้ดูเข่งขรึมพร้อมกับหาเหตุผลมาประกอบเพื่อไม่ให้ดูเข้าใจผิดไปมากกว่านี้
“เพราะลีกียองมีเหตุผลมากพอต่างหาก”
“แต่เหมือนว่าฉันจะจำได้ว่าบางครั้งเขาก็ขอเื่ที่ไม่เกี่ยวกับงานนะคะ”
“เื่อะไร?”
“ตอนที่คุณไปตลาดมืดกับคุณลีกียองเพื่อไปซื้อของที่เกี่ยวกับงานของพวกคุณไงคะ”
“ของพวกนั้นมันจำเป็สำหรับงาน-”
“รวมถึงกระเป๋าแบรนด์เนมนั้นด้วยเหรอคะ?”
“...”
“ฉันรู้นะคะว่าคุณจินชิงไม่ใช่คนโง่”
ถ้าฉันโง่ก็ไม่มีใครฉลาดแล้วล่ะ
อ่า…แต่ต้องตัดลีกียองกับลีจีฮเยออกไปเพราะพวกนั้นนอกจากฉลาดแล้วยังชั่วมากจนไม่รู้จะหาคำไหนมาบรรยาย
“คุณน่าจะรู้นะคะว่ากระเป๋านั่นไม่เกี่ยวอะไรกับงานของพวกคุณเลยต่อให้คุณลีกียองจะอ้างเหตุผลอะไรก็ตาม”
“...”
“และฉันยังรู้มาอีกว่าคุณไม่ได้เก็บเงินของคุณลีกียองสักเหรียญทั้งที่ปกติถ้าเป็คนอื่นคุณจะไม่ยอมขาดทุนเด็ดขาดต่อให้เงินนั้นจะดูเล็กน้อยในสายตาของคุณก็ตามแล้วยิ่งกระเป๋านั้นราคา200,000เหรียญ”
ที่จินชิงเลือกที่จะประมูลกระเป๋าให้ลีกียองเพราะอยากตัดความรำคาญต่างหากแต่ถ้าพูดแบบนั้นก็อาจมีข่าวลือเื่ความสัมพันธ์ของพวกเขาได้
และตอนนี้ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ถือว่าเป็พันธมิตรที่แสนจะรักใคร่กันอันเป็ผลมาจากการกระทำของจินชิงเมื่อตอนที่ลีกียองถูกลักพาตัวไปเมื่อครั้งล่าสุด
ถ้าอย่างนั้นคำตอบที่ดูจะเข้ากับสถานการณ์นี้มากที่สุดก็คือ…
“พ..เพื่อ”
“อะไรนะคะ?”
“เพราะฉันกับลีกียองเป็พ..เพื่อนกันต่างหาก”
รู้สึกกระดากปากชะมัด
ไม่รู้ทำไมถ้าเป็เวลาปกติที่จินชิงอยู่กับลีกียองเขามั่นใจได้ว่าเขาสามารถพูดคำนั้นออกมาได้เต็มปาก(แน่นอนว่านั่นต้องเป็การแกล้งหรือเป็การกวนประสาทลีกียองแน่นอน)
แต่พอจะแสดงหรือพูดคำนั้นต่อหน้าคนอื่นโดยที่ไม่มีลีกียองปากของเขากลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา
“ต่อให้เป็เพื่อนกันจากนิสัยของคุณแล้วก็ไม่มีทางที่จะให้เขาไปฟรีๆแน่นอนค่ะฉันรู้จักคุณมากกว่าที่คุณคิดนะคะ”
“...”ถ้าจะรู้เยอะขนาดนี้ไปเปิดสำนักงานนักสืบเองเลยเถอะ
“...”
จะว่าไปจินชิงก็แทบจำไม่ได้แล้วว่าเขาคุยกันมาถึงเื่นี้ได้ยังไงแต่ที่เขาพึ่งรู้สึกตัวก็คือทำไมเขาถึงเลือกที่จะตอบคำถามทั้งๆที่เขาสามารถปฏิเสธได้
เมื่อจินชิงรู้ว่าตัวเองได้พลาดอะไรไปเขาจึงเลือกที่จะตวัดสายตาไปทางเลขาของตัวเองพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่เนิบช้าแต่แฝงความเ็าภายใต้ความโกรธเอาไว้
“ถ้าฉันจะให้ของกับใครแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วยรึไง?”
เมื่อผู้หญิงคนนั้นได้นับสายตาที่ทิ่มแทงของจินชิงก็เริ่มรู้ตัวแล้วว่ากำลังล้ำเส้นอีกฝ่ายเธอจึงก้มหน้าแสดงความขอโทษก่อนจะบอกลาด้วยรอยยิ้มพร้อมก้าวเท้าเดินออกจากบ้านของจินชิงไป
.
.
.
.
.
.
.
.
-[ลีกียอง]-
ั้แ่ที่ฉันรู้ว่าต้องไปกับผู้ชายคนนั้นสมองของฉันก็เริ่มอยู่ไม่สุขก็จริงอยู่ที่ค่าสถานะของเขาสูงกว่าจินชิงและการพูดจาของอีกฝ่ายที่ไม่มีท่าทีของความเป็ศัตรูเลยสักนิด
แต่ถึงอย่างนั้นสัญชาตญาณของฉันกลับบอกว่าไม่ควรไปกับเขาตอนนี้ฉันจึงเลือกที่จะหันไปทางคุณจินชิงโดยแสดงสีหน้าปฏิเสธอย่างชัดเจนเพื่อที่จะให้เขาบอกปัดไป
แต่สิ่งที่ฉันได้กลับมาคือความเงียบที่ไม่มีแม้แต่เสียงตอบรับหรือปฏิเสธจนกระทั่งคนที่ชื่อคิมฮยอนซองได้อุ้มฉันออกมาจากบ้านหลังนั้นเขาก็ยังไม่มีแม้แต่คำบอกลา
นี่ฉันคาดหวังอะไรอยู่?
สงสัยคงเป็เพราะฉันอยู่กับเขานานเกินไปและบวกกับที่พวกเรามีงานอดิเรกที่คล้ายกันจนทำให้ฉันเผลอไผลไปกับความสุขเพียงชั่วขณะจนหลงลืมความเป็จริงของโลกนี้ไปถึงแม้มันจะเป็คนละโลกกับที่ฉันเคยอยู่ก็ตาม
ทำไมฉันถึงลืมเื่นี้ไปได้นะ?
ดันลืมเื่ที่สำคัญมากที่สุดอย่างนิสัยของมนุษย์ไปซะได้
ฮ่าๆน่าสมเพชจริงๆ ลีกียอง
ฉันอุส่าคาดหวังว่าความสัมพันธ์พวกนั้นจะทำให้เขาใจอ่อนและเลือกที่จะไม่ทิ้งฉันขึ้นมาบ้าง
อุส่าคิดว่าเขาแตกต่างจากคนพวกนั้น
สุดท้ายแล้วคุณก็ไม่ต่างจากผู้ใหญ่คนอื่นคุณจินชิง
891
