กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

มันใช้เวลาอยู่นานพอสมควรกว่าถั่วงอกทั้ง5จะเตรียมของออกเดินทางเสร็จ ซึ่งระหว่างที่กริมรอกริมกลับไปที่เมืองหมื่นเผ่าพันธุ์เพื่อป้องกันสายฟ้าแห่งการขัดขวางให้โฮกิ้นจากนั้นได้เข้าห้องประดิษฐ์ไปกริมบิดเบือนเวลาที่นั่นเป็นแบบ1ต่อ5จากนั้นจึงสอนแล้วให้นักประดิษฐ์สร้างอุปกรณ์ปรับสภาพขึ้นมา
''พวกเจ้าช้ามาก หากศัตรูบุกมาพวกเจ้าทั้ง5จะตายเป็นพวกแรกเลย''กริมส่ายหน้าแล้วเดินนำออกไปซึ่งถั่วงอกทั้ง5ก็ได้แต่มีรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเพราะพวกนางเป็นผู้หญิงย่อมมีเรื่องให้จัดการหลายอย่าง
''น้องชายกริมเราจะเดินทางกันยังไง ข้าคิดไม่ออกว่าเรา...''หลังจากเดินออกนอกโรงเรียนมาพอสมควรถั่วงอก1ก็ถามขึ้นแต่กริมไม่ได้ตอบมันใช้พลังยกร่างถั่วงอกทั้ง5ขึ้นไปบนฟ้าพร้อมกับตนเอง
''เจ้าคอยดูแผนที่แล้วบอกทางก็พอ''กริมไม่จำเป็นต้องปิดบังพลังเมื่ออยู่กับถั่วงอกทั้ง5 บูม! บูม! บูม!กริมใช้พลังเพียงครึ่งหนึ่งแล้วพุ่งออกไปทันทีและถึงแม้ถั่วงอกทั้ง5จะมีพลังมากพอตัวแต่พวกนางล้วนมองเห็นทุกอย่างเป็นภาพเบลอ ความไวของกริมมันไม่ใช่อะไรที่จะมีคนมาดูถูกได้
''น้องชาย...เจ้ามีพลังขนาดไหนกันแน่ ความไวระดับนี้ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย''กริมถึงกับถอนหายใจไม่เคยเห็นมาก่อน? แน่หละด้วยพลังของพวกนางคงมองความไวระดับนี้ไม่เห็นหรอก
''ไม่รุ้สิ ตั้งใจบอกทางไปเถอะข้าเพิ่มความไวขึ้นอีกหน่อย''
''...''ถั่วงอกทั้ง5กลายเป็นอึ้ง เมื่อครู่ยังไม่ใช่ความไวสูงสุดอีกหรือไงจนในที่สุดด้วยเวลาเพียง2ชั่วโมงเศษๆกริมและถั่วงอกทั้ง5ก็มาถึงที่หมาย ที่นี่คือที่ที่ใช้ผนึกจอมมารเอาไว้โดยพื้นที่นี้ตั้งอยู่ที่ทวีปมรณะ ทั่วทั้งทวีปไม่มีคนอาศัยอยู่เพราะพื้นที่ทั้งหมดเต็มไปด้วยไอร้อนรุนแรงตูม! ภูเขาไฟระเบิด ตูม! ภูเขาไฟอีกลูกระเบิดขึ้น ที่นี่เต็มไปด้วยภูเขาไฟและแม็กม่าสำหรับคนที่มีพลังน้อยหรืออ่อนแอที่เฉียดกายเข้ามาในทวีปนี้จะโดนเผาจนตายโดยไม่เหลือแม้แต่ซากด้วยเหตุนี้ที่นี่จึงมีแต่สัตว์อสูรที่แข็งแกร่งและมีลักษณะเฉพาะตัวอาศัยอยู่
''ที่นี่มีพื้นที่ทั้งหมดเท่าไหร่ แล้วจอมมารถูกผนึกเอาไว้ที่ไหน''
''ประมาณ1,800กิโลเมตร ส่วนจอมมารถูกผนึกเอาไว้ที่กลางทวีปนี้''
''นับว่าดีมากที่เรายังพอมีเวลาเหลือ พี่สาวถั่วงอกทั้งหลายข้าขอแสดงความยินดีล่วงหน้าก็แล้วกัน''กริมฉีกยิ้มขณะหันไปมองถั่วงอกทั้ง5 ซึ่งพวกนางเองก็ได้แต่เสียวสันหลังแปลกๆ
''น้องชายจะทำอะไร''ถั่วงอก1กลั้นใจถามออกมา
''ฝึกไงหละ ต่อจากนี้พี่สาวทั้ง5จะต้องประสานรูปแบบการต่อสู้...''กริมอธิบายการฝึกนรกให้ทั้ง5ฟังจากนั้นไม่นานกริมก็เหวี่ยงพวกนางออกไปข้างหน้า ตูม! ตูม! ตูม! เมื่อพวกนางตกถึงพื้นก็ตกใจเพราะที่ที่พวกนางหล่นลงมามันคือกลางดงสัตว์อสูร4ขาที่คล้ายกับม้าแต่มันหายใจออกมาเป็นเปลวเพลิงซึ่งมันมีอยู่ด้วยกันทั้งหมดประมาณ40กว่าตัว
''อะ...อาชาเพลิง น้องชายเจ้าล้อเล่นแรงเกินไปแล้ว''ถั่วงอกทั้ง5ได้แต่สบถด่ากริมจนหายใจแทบไม่ทันพรืด! ฟูม! แต่อาชาเพลิงจะปล่อยให้พวกนางมีเวลาว่างขนาดนั้น? ไม่มีทางเพราะมันโจมตีออกมาแล้วลมหายใจเพลิงที่ออกมาจากอาชาเพลิง40กว่าตัวมันก่อตัวขึ้นสูงและรวมตัวกันราวกับพระอาทิตย์ขนาดเล็ก
''น้อง3ใช้เวทย์สายน้ำ...''
''เฮ้! ข้าลืมบอกไปว่าพี่สาวทั้ง5จะต้องต่อสู้ด้วยพลังกายเท่านั้น เพราะฉะนั้นดูแลกันให้ดี''กริมแสยะยิ้มจากนั้นจึงสลายบทเวทย์ที่ถั่วงอก3กำลังร่ายออกมา
''บะ...บ้าไปแล้ว เจ้าอยากให้พวกข้าตายหรือไง''กริมไม่สนใจขณะหัวเราะออกมาดังลั่น
''งั้นข้าจะผ่อนให้หน่อยก็แล้วกัน สามารถใช้เวทย์มนต์ได้ แต่...ต้องร่ายให้ไวจนข้าขัดขวางไม่ทัน''ตูม! คำพูดของกริมมันไม่ต่างไปจากระเบิดเพราะนั่นไม่ได้ช่วยอะไรเหล่าถั่วงอกทั้ง5เลย
''ถ้าพวกข้ารอดไปได้เจ้าโดนแน่ น้อง3 น้อง4 มาหลบหลังข้า ส่วนน้อง2 น้อง5ระเบิดพลังออกมาซะ''
''ไม่ได้หรอกพี่ใหญ่ถึงจะใช้พลังต้านแต่มันได้ไม่นาน...''ตูม! ตูม! ถั่วงอก2และ5กระทืบพื้นอย่างรุนแรงฉับพลันพื้นดินที่เคยหลอมรวมเข้ากับแม็กม่าได้ยกตัวขึ้นมาล้อมรอบกลุ่มของถั่วงอก
''เร็วเข้ารีบหาวิธี...''การฝึกนรกที่เกิดขึ้นกับถั่วงอกทั้ง5ค่อยๆผ่านไปเรื่อยๆ 1วัน 3วัน 5วัน 10วันจนกระทั่ง11วันผ่านไป
''ดีมาก''กริมยิ้มแฉ่งขณะโบกมือเพื่อฆ่าสัตว์อสูรโดยรอบ ตลอดเวลา11วันพี่น้องทั้ง5ต้องเจอหลายอย่างการจำกัดให้ใช้แค่บางส่วนของร่างกายในการต่อสู้ การใช้พลังเวทย์ต่อสู้อย่างเดียว...แต่นั่นไม่สำคัญอีกต่อไปเพราะพี่น้องทั้ง5ได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนกับก่อนหน้านี้ ทรงพลังมากขึ้นมีไหวพริบในการใช้ประโยชน์จากสิ่งรอบตัวได้ดีขึ้น ควบคุมพลังและอารมณ์ได้ดีขึ้น ทุกๆอย่างล้วนดีขึ้น
''จะ...จบแล้วใช่มั้ยน้องชาย''พูดจบพี่น้องทั้ง5ที่ชุดขาดวิ่นจนเผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าก็ล้มลงไปบนพื้นกริมส่ายหน้าจากนั้นจึงรักษาบาดแผลให้พวกนางทั้งหมด
''ก็นะพี่สาวทั้ง5คงสู้กับนักเรียนที่เก่งที่สุดในโรงเรียนเทพศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไม่มีปัญหาแล้ว ส่วนตอนนี้...ช่วยเปลี่ยนชุดก่อนเถอะเพราะถึงข้าจะไม่สนในพวกพี่สาวแต่ข้าก็ยังเป็นผู้ชายอยู่นะ''ทั้ง5นึกขึ้นได้ทันทีพวกนางรีบยกมือมาปิดส่วนสำคัญก่อนจะก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย
''เจ้า...''ทั้ง5รีบเปลี่ยนชุดแล้วจัดแจงตัวเองทันที จากนั้นจึงเดินตามกริมที่เดินออกไปก่อนแล้ว
''ตรวจสอบธรรมชาติ''ตั้งแต่มาที่นี่กริมเพิ่งใช้ตรวจสอบธรรมชาติ ฉับพลันกริมต้องขมวดคิ้วแน่นจอมมารที่กริมเห็นในผนึกกลับเป็นมนุษย์ธรรมดาที่มีหมวกเหล็กใส่อยู่ซึ่งมันไม่น่าจะเป็นคนในโลกใบนี้และโดยรอบผนึกเองก็มีกลุ่มคนกลุ่มใหญ่อยู่5กลุ่ม ซึ่งแต่ละกลุ่มมีจำนวนคนประมาณ50,000-60,000คนแต่ที่กริมสนใจจริงๆคือกลุ่มคนกลุ่มเล็กที่มีจำนวนเพียง4คน
''น่าจะเป็นผู้กล้า...''กริมหายตัวไปราวกับภูติผีแล้วมาปรากฎตัวตรงกลุ่มที่กริมคิดว่าเป็นกลุ่มของผู้กล้าปัง! ปัง! ปัง! อาวุธแปลกๆที่กริมไม่รู้จักถูกใช้งานโดยอาวุธนั้นมันยิงกระสุนพลังงานออกมาด้วยความเร็ว
''ข้ามาดี''กริมพูดออกมาโดยไม่หลบเพราะพลังที่ออกมาจากอาวุธมันไม่สามารถผ่านโล่6เหลี่ยมไปได้แต่อีกฝ่ายไม่ได้สนใจฟังสิ่งที่กริมพูดเลยมังยังคงใช้อาวุธแปลกๆโจมตีมาอย่างต่อเนื่องจนมันทำให้กริมต้องปลดปล่อยแรงกดดันออกมา
''เจ้าเป็นใคร''ชายหนุ่มหน้าตาธรรมดาที่ใส่แว่นถามขึ้นและเป็นชายคนนี้ที่โจมตีกริมเมื่อครู่
''ข้าคือจอมราชันย์ซึ่งตัวข้าไม่มาร้ายแต่ที่มาหาพวกเจ้าเพราะข้าต้องการข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับผู้กล้า''กริมมีแววตาที่เย็นชาขึ้นเมื่อนึกถึงผู้กล้าคนที่ตนเองเคยเจอ กริมไม่สนอะไรแค่ต้องการบดขยี้อีกฝ่ายทิ้ง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่147:ฝึก

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่147:ฝึก

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้