“เป็แม่บ้านจริงๆผมหาคนมาแทนป้าประนอมได้แค่นี้ล่ะ”
เขาเสยผมทำหน้าเบื่อหน่ายแต่พอเหลือบมองใบหน้าคนข้างๆ ที่เขินหน้าแดงจัดก็อดยอมรับไม่ได้ว่าเธอมีใบหน้าสวยดวงตากลมโต ปากนิด จมูกหน่อย มีอะไรให้ชวนมองไม่น้อยเหมือนกัน
“ชื่ออะไรล่ะหนู”ผู้เป็พ่อถามด้วยความเอ็นดู
“ไปรยาค่ะเรียกปรายก็ได้” เธอยกมือไหว้อย่างมีมารยาททำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองรู้สึกถูกชะตา “คุณผู้หญิงกับคุณผู้ชาย้าใช้อะไรบอกปรายได้เลยนะคะเห็นตัวเล็กแบบนี้ปรายเก่งแรงเยอะนะคะ”
“เรียกห่างเหินจังเรียกพ่อกับแม่ก็ได้ลูก”
“แค่กๆ” คราวนี้ภูมิพยัตสำลักน้ำลายตัวเองไม่คิดว่าแม่ของเขาจะแสดงความชื่นชมออกหน้าออกตาแบบนี้
“มิกล้าค่ะปรายมาอยู่ในฐานะลูกจ้าง ไม่สมควรตีตนเสมอนาย”
“พูดจาน่าฟังดีจังเอาเถอะๆ งานที่นี่ก็มีแค่ดูแลคนแก่อย่างเราสองคนกับลูกชายหัวรั้นอีกคนแต่ถ้ามันกล้าหือละก็มาฟ้องพ่อกับแม่ได้นะ เอ่อแล้วนี่นอนที่ไหนล่ะมานอนเรือนใหญ่กับพ่อแม่ก็ได้นะไอ้ลูกบ้านี่มันก็สร้างบ้านหลังใหญ่แต่ให้พ่อกับแม่อยู่กันแค่สองคนตัวมันรึดันไปอยู่อีกหลัง”
“ปรายอยู่บ้านผม” ภูมิพยัตพูดตัดบท “ผมไม่ไว้ใจเกิดมาลักขโมยหรือทำร้ายพ่อกับแม่ขึ้นมาจะว่ายังไง”
“ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นนะคะ”
เธอหันไปเถียงเขาแต่ริมฝีปากที่เผยอขึ้นนั้นทำให้เขาต้องเบือนหน้าไปทางอื่น แล้วยกมือโบกไปมา
“คำพูดไม่น่าเชื่อถือเท่าการกระทำผมจะรอดูแล้วกันว่าคุณเป็อย่างที่ตัวเองพูดหรือเปล่า” เขาหยิบแว่นกันแดดที่เหน็บไว้ที่คอเสื้อมาสวม
“ผมไปทำงานแล้วฝากแม่อบรมงานให้..เอ่อ...ปรายเขาด้วยละกัน”
“จ๊ะลูกภูมิไปทำงานเถอะลูก”
ภูมิพยัตมองหญิงสาวด้วยหางตาแบบดูถูกไม่ปิดบังเลยสักนิดเขาก้าวยาวๆแล้วเดินออกไปเพื่อจะไปเอารถที่บ้านขับไปทำงาน ยัยเด็กขาดสารอาหารนี่ยังไงกันพ่อกับแม่เห็นแค่ไม่กี่นาทีก็ดูท่าทางจะชอบเอาเสียมากมายรู้สึกไม่ค่อยพอใจแต่สัญชาตญาณบอกเขาว่าเธอไม่ใช่แม่บ้านธรรมดาแน่ๆ
ไปรยาถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างเดินออกไปลับตาแล้วเธอก็นึกได้ว่าทำกิริยาไม่เหมาะสมก็หันไปยิ้มน้อยๆเป็เชิงขอโทษผู้ใหญ่ทั้งสอง
“คุณท่านดื่มอะไรคะ”
“กาแฟดำจ๊ะ”คุณแม่เป็ฝ่ายตอบให้
“คุณท่านน่าจะดื่มชาสมุนไพรหรือน้ำผลไม้นะคะดีกับสุขภาพมากๆเลยค่ะ”
“แม่เคยทำแล้วล่ะแต่พ่อเขาว่ามันเหม็นน่ะ”
“ถ้าคุณท่านกับคุณผู้หญิงไม่ว่าอะไรปรายขอลองทำให้ชิมได้ไหมคะ ปรายเห็นมีใบบัวบกกับใบเตยฝีมือใครปลูกพืชผักสมุนไพรคะนี่”
“ก็พ่อนี่แหละแต่ไอ้เสือมันมาช่วยขุดแปลงดินให้” ชายวัยหกสิบเจ็ดตบเข่าฉาดอย่างเพิ่งนึกได้
“ฉันล่ะชอบหนูปรายจริงๆเอาอย่างนี้เรียกพ่อบุญก็ได้ ชื่อเต็มนะพ่อชื่อบุญมาส่วนนั้นแม่รำเพย หนูปรายก็เรียกเราสองคนว่าพ่อบุญกับแม่รำเพยก็ได้นะ”
“นั้นซิไม่ต้องไปสนใจตาภูมิหรอก ถ้าเขาว่าก็บอกไปเลยว่าพ่อกับแม่สั่ง”
“ขอบคุณค่ะ” ไปรยาหัวเราะออกมาเบาๆดีใจที่ได้เจอท่านทั้งสองที่เมตตา
“แม่รำเพยเขาก็อยากได้ลูกสาวน่ารักๆอย่างหนูปรายนี่แหละแต่สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงเลยมีไอ้เสือแค่คนเดียว”
คุณบุญมาพูดยิ้มๆ ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ร้ายกาจอะไรอย่างที่ลูกชายระแวง
“ว่าแต่หนูเป็แม่บ้านจริงๆเหรอ”
“ค่ะ”ประโยคคำถามของคุณบุญมาทำให้เธออดยิ้มไม่ได้ อยู่กับท่านทั้งสอง ทำให้นึกถึงตอนสอนเด็กๆที่โรงเรียนเหลือเกิน
“แล้วใครแนะนำมาล่ะ” คุณรำเพยถามอย่างเอ็นดู
“เอ่อ..คุณเจนนี่ค่ะ” ไปรยาตอบไปตามที่เธอพอจะจำได้จากที่พูดคุยกับภูมิพยัต
สองสามีภรรยาหยุดไปเล็กน้อยหันมามองกันด้วยสายตาสงสาร ทั้งสองพอรู้มาบ้างว่าเจนนี่ที่เป็สาวประเภทสองนั้นคือ‘แม่เล้า’ที่หนุ่มๆมีเงินจะไปหาเพื่อได้ผู้หญิงร่วมหลับนอนแต่ท่าทางใสซื่อดูไม่ประสีประสาแบบนี้ มันกลับทำให้ท่านทั้งสองเข้าใจว่าไปรยาคงมีความจำเป็อะไรบางอย่างถึงต้องทำงานแบบนั้น ผู้หญิงที่ทั้งสองเคยเจอร้ายกาจนักต่อหน้าลูกชายก็ทำดี แต่พอลับหลังก็ผิดกันอย่างกับหน้ามือกับหลังเท้า
ไปรยาไม่แน่ใจว่าตัวเองทำอะไรผิดไปเห็นสีหน้าท่านทั้งสองดูเปลี่ยนไปครู่หนึ่งก่อนจะหันมายิ้มให้อย่างเมตตา
“เอาเถอะๆจะมาจากไหนก็ช่าง อยู่ที่นี่ไม่มีอะไรต้องกลัว ถ้ามีปัญหาอะไรก็ปรึกษาคนแก่ๆ อย่างเราได้”
“ขอบคุณค่ะตอนนี้ปรายมีปัญหาเดียวคือครัวที่บ้านคุณพยัตไม่มีของสดทำกับข้าวเลยค่ะ”
“มาใช้ครัวที่นี่เลยจ๊ะปกติบ้านนั้นไม่ค่อยทำอาหารอะไรหรอกนอกจากกับแกล้ม” คุณรำเพยบอก
“แล้วคุณท่านอยากทานอะไรเป็พิเศษไหมคะปรายพอทำอาหารได้ไม่รู้จะถูกปากหรือเปล่า”
“ดีเลยแม่เขาชอบทำกับข้าวจะได้มีลูกมือไว้คอยช่วย” คุณบุญมาพยักหน้าให้
“อีกเื่ค่ะคุณพยัตบอกว่าคุณท่านเป็เบาหวาน ปรายขอดูค่าน้ำตาลได้ไหมคะจะได้ทราบว่าต้องเตรียมอะไรให้บ้าง”
สองสามีภรรยามองหน้าด้วยความประหลาดใจอีกครั้ง ถ้าไปรยาถูกเจนนี่แม่เล้าส่งตัวมาจริงๆทำไมถึงสนใจเื่อะไรแบบนี้เล่า เธอควรเอาเวลาไปสนใจเื่ ความสวยความงามของตัวเองเพื่อรอปรนเปรอลูกชายของทั้งสองมากกว่า
คุณรำเพยพยักหน้าให้ไปรยาเดินตามเข้าไปในครัว หญิงสาวรู้สึกสบายใจ แม้ว่าจะต้องโกหกที่มาที่ไปของตัวเองเธอตั้งใจว่าระหว่างที่หลบซ่อนตัวที่นี่ หากยังไม่ถูกจับได้ก็จะขอทำงานเพื่อตอบแทนความเมตตาที่ท่านทั้งสองมีให้
ส่วนผู้ชายหน้าโหดคนนั้นนะเหรอ เธอไม่คาดหวังให้เขามองเธอดีกว่านี้หรอก!
ภูมิพยัตทำงานอย่างไม่เป็สุขนักเพราะห่วงคนที่บ้านไม่รู้แม่บ้านคนใหม่จะทำงานได้ดีอย่างปากพูดหรือเปล่า พอได้เวลาเลิกงานเขาก็ต้องรีบกลับทั้งที่ปกติเขาจะอยู่ที่โรงงานจนเย็นค่ำเรียกว่ากลับคนสุดท้ายเลยก็ว่าได้ งานที่โรงงานแปรรูปไม้ค่อนข้างยุ่งต้องคอยดูรถขนไม้ยางพารามาส่ง ตีราคาก่อนจ่ายเงิน รวมทั้งคนมาซื้อบางก็มาซื้อเพื่อทำฟอร์นิเจอร์ และอื่นๆ ไม้ยางพาราแปรรูปมีหลายรูปแบบทั้งอัดน้ำยากันตัวมอดตัวแมลงกินหรือแบบธรรมดาสำหรับผู้ที่ใช้งานไม่้าเก็บชิ้นงานไว้นานนัก ไม่ใช่เพียงแต่ไม้แปรรูปขนาดต่างๆยังรวมถึงขี้เลื่อยด้วย
เย็นนี้เขาออกจากโรงงานั้แ่ห้าโมงเย็นขนาดรปภ.ของโรงงานยังแปลกใจ ขับรถไม่กี่นาทีก็มาถึงเรือนใหญ่ของพ่อกับแม่ พ่อกับแม่ของเขาก็ใจดีเกินไปกลัวจะตกหลุมพรางเข้าให้ เห็นหน้าตาใสๆไม่แน่ว่าอาจจะมาหลอกให้ใครต่อใครตายใจแล้วค่อยเผยธาตุแท้ของตัวเอง
ถึงไม่ไว้ใจผู้หญิงตัวเล็กๆหน้าหวานๆคนนั้นมากแค่ไหน แต่เขาก็ตั้งใจเก็บเธอไว้ใกล้ตัวเขา หากเธอไม่ใช่คนดีอย่างที่พูดเขาจะเอาคืนอย่างสาสมที่สุด ลงทัณฑ์แบบที่เธอจะต้องร้องขอชีวิตกันเลยทีเดียว
ภูมิพยัตเดินอ้อมไปทางด้านข้างของบ้าน บริเวณห้องนั่งเล่นออกแบบให้เป็กระจกใสเชื่อมต่อมาที่สวนย่อมข้างบ้านได้อย่างพอดีเป็มุมโปรดของพ่อกับแม่ที่จะพักผ่อนและใช้เวลาตลอดวันที่นี่ แต่เสียงหัวเราะของท่านทั้งสองทำให้เขาต้องขมวดคิ้วถึงแม้พ่อกับแม่จะเป็คนอารมณ์ดีหัวเราะง่าย แต่ใครกันทำให้เสียงหัวเราะเกิดขึ้นในบ้านได้ล่ะ
“คุณภูมิเอ๊ย!คุณพยัตกลับมาแล้วเหรอคะ”
ภูมิพยัตทำหน้ายุ่งไม่ค่อยชินกับการทักทายเมื่อกลับบ้านนักเขาถอดเสื้อเชิ้ตตัวนอกสะบัดฝุ่นก่อนจะพาดมันไว้กับพนักเก้าอี้แล้วมองหน้าพ่อกับแม่สลับกันไปมาหาสิ่งผิดปกติอยู่
![ที่รักมาเฟียY [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1613553192_42681222.webp)
566
![ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778577158_75890405.webp)
