บทที่ 48 : เหลี่ยมเหนือเหลี่ยม
อาคุมุที่าเ็หนักนั้นได้ล้มลงไปอยู่ที่พื้นของสนามประลอง ไม่ใช่ว่าต่อกรกับสามคนตรงหน้าไม่ได้แต่อย่างใด เพียงแต่ทักษะรากไม้พันเกี่ยวนั้นทำให้เขาไม่สามารถใช้พลังเวทได้ เท่ากับว่าไม่สามารถตอบโต้ได้นั่นเอง
อาคุมุยังคงได้สติ ไม่ได้สลบและไม่ได้มีผลข้างเคียงใด ๆ จากทักษะต่าง ๆ หรืออาการาเ็
‘เวทแห่งรากไม้? อ่า... ฉันเรียกมันแบบนี้ก็แล้วกัน’
‘พวกที่ทำให้ใช้พลังเวทไม่ได้นี่มีเยอะจริง ๆ เลยนะ นักเวทชุดขาวมาเป็กลุ่ม... คนที่ทำให้ฉันพลาดท่าก็คือประเภทเดียวกันกับหมอนี่! เพราะฉะนั้น...’ อาคุมุได้แต่คิดสิ่งที่้าพร้อมกับลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ
“ในเมื่อพวกคุณไม่สนวิธีการ ผมก็จะไม่สนด้วยเหมือนกัน!!!” อาคุมุพุ่งตรงเข้าไปหาผู้ที่ใช้เวทแห่งรากไม้ด้วยความรวดเร็ว แต่ที่มากไปกว่านั้นคือในมือของเขามีมีดสั้นของอิซามุอยู่ด้วย
“ร... เร็วเกินไปแล้ว?!!”
“กริชอัสนีบาต!!” อาคุมุแทงมีดเข้าไปที่หน้าท้องของนักเวทตรง ๆ พร้อมกับทักษะแสงอัสนีบาตที่พุ่งพล่านออกมาบริเวณปลายแหลมของมีด
ฉึก! ตู้มมม!!!
“อ๊าก?!!” สายฟ้าขนาดใหญ่พุ่งทะลุผ่านร่างของนักเวทชุดขาวไป มากไปกว่านั้นคือความสลดที่ยิ่งกว่าเดิม
เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!
สายฟ้านั้นรุนแรงเกินกว่าที่ร่างกายของเป้าหมายจะต้านทานได้ไหว นักเวทร่างสูงใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าอาคุมุนั้นค่อย ๆ ถูกเผาไหม้ราวกับว่านั่นคือเนื้อเผา...
...จนกระทั่งร่างนั้นเหลือเพียงแค่ฝุ่นผง
‘ได้แต้ม B มาเท่าไหร่ไม่รู้ แต่รู้สึกว่าพลังเพิ่มขึ้นแล้วล่ะ ฉันคงใกล้จะอยู่ในระดับเดียวกันกับจอมเวทระดับ 2 แล้วน่ะสิ? วงแหวนเวทสีส้มเอ๋ย พี่มาแล้ว!’
“เ้าเด็กนี่มันแข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ?! ถึงว่าล่ะทำไมองค์จักรพรรดิถึง้าตัวมัน” หนึ่งในนักเวทที่ใช้เวทแห่งลมพูดขึ้นมา
“ก็เออสิวะ! มันบ้าระห่ำได้ขนาดนี้ทั้งที่ยังอายุแค่นี้อยู่เลย แล้วก็... แกจะมัวยืนบื้ออะไรอยู่?! เข้าไปโจมตีมันในระยะประชิดสิเฟ้ย!!” นักเวทที่ใช้ปืนบอกกับนักเวทอีกคน
“แกไม่จำเป็ต้องบอกฉันหรอกนะ ไอ้คนขี้ขลาดแล้วใช้แต่สไนเปอร์อย่างแกน่ะ... ปีกแห่งลม!!” นักเวทผู้ใช้เวทแห่งลมพูดพร้อมกับใช้ทักษะเพื่อบินขึ้นไปข้างบน
“เมื่อกี้แกบอกว่าฉันขี้ขลาดงั้นเรอะ?!! แกจะ–” นักเวทที่ใช้ปืนนั้นยังพูดไม่ทันจบประโยคแต่อย่างใด เขาก็ต้องเผชิญหน้ากับอาคุมุในทันที
“นี่น่ะคือบาทาไร้เงา... และถ้ามัวแต่ด่ากันเองก็จะตายกันหมดนะครับ!! กริชอัสนีบาต!!!”
“เฮือก?! อั๊ก!”
ฉึก! ตู้มมมมม!!!
“ถ้ามีคำถามว่าทำไมผมถึงใช้ทักษะเดิม เพราะผมค้นพบแล้วว่ามันสามารถเก็บพวกคุณได้ในการโจมตีเดียวไงล่ะ!!!”
สายฟ้าขนาดใหญ่ได้ทะลุผ่านร่างกายของนักเวทชุดขาวไป ภาพที่เกิดขึ้นนั้นเป็แบบเดียวกันกับเมื่อสักครู่นี้ ซึ่งก็คือสายฟ้าที่เผาไหม้ร่างกายคนไปจนหมดและเหลือแค่เพียงฝุ่นผงเท่านั้น
“แล้วถ้าฉันอยู่บนนี้แกจะเล่นงานฉันยังไงล่ะ?” นักเวทชุดขาวคนสุดท้ายพูด ซึ่งก็คือผู้ที่ใช้ทักษะปีกแห่งลมและลอยค้างอยู่ในอากาศกับระดับความสูงที่มากพอสมควร
“เฮ้อ! สรุปก็คือ... คุณกลัวตายงั้นสิ?” อาคุมุพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่ดุดันมากกว่าเดิม แววตาก็เปลี่ยนไปเช่นกัน นั่นทำให้ฝ่ายตรงข้ามแสดงอาการหวั่นเล็กน้อยออกมาในทันที
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ฉันน่ะเหรอกลัวตาย? คนฉลาดแบบฉันแค่ขึ้นมาเตรียมการโจมตีต่างหากเ้าหนู!!” นักเวทชุดขาวตอบกลับมาพร้อมกับพลังเวทที่ปะทุออกมารอบตัว
“ผมจะให้โอกาสลุงโจมตี เลือกทักษะและรวบรวมพลังให้ดี ๆ ล่ะ เพราะถ้าลุงโจมตีผมไม่สำเร็จ... ความตายรออยู่นะครับ!” อาคุมุตอบกลับไป
“อวดดีเข้าไป! เมื่อกี้ยังเรียกฉันด้วยคำเรียกดี ๆ อยู่เลย ตอนนี้เปลี่ยนเป็เรียกลุงแล้วอย่างงั้นเหรอ?!”
“หุบปากไปเถอะน่า!! ถ้าไม่รีบล่ะก็... ผมจะขึ้นไปหาแล้วส่งลงนรกเดี๋ยวนี้เลย”
“ด... เดี๋ยวสิ ให้ฉันได้เค้นพลังออกมาก่อน” นักเวทชุดขาวตอบกลับมา
“ผมจะรอนะครับ”
‘ใช้มีดสั้นนี่คู่กับแสงอัสนีบาตแล้วมันแข็งแกร่งเป็บ้า’
‘ฉันอยากคิดค้นทักษะใหม่ชะมัดเลย ทักษะที่มันไม่ค่อยจะเหมาะสักเท่าไร... คันศรอัสนี? การโจมตีด้วยศรอัสนีมันยังไม่เด็ดขาดพอ พลังของฉันคือัอัสนีแต่ใช้ธนูโจมตีฉันก็รู้สึกแปลกเหมือนกันแฮะ’
‘ถึงมันจะพอใช้งานได้ แต่ถ้าสู้กับคนในระดับเดียวกันหรือระดับสูงกว่ามันจะใช้งานได้แน่เหรอ?’
‘ตอนบีบอัดพลังเวทออกมาเป็ลูกธนูก็ใช้เวลานาน พลังโจมตียังน้อยอีก สู้ใช้เวลานานแต่เป็พลังทำลายล้างสูงจะดีกว่าหรือเปล่านะ?’
อาคุมุมัวครุ่นคิดเื่ทักษะโจมตีอยู่พักใหญ่ นั่นเป็เพราะว่าผลลัพธ์ของการใช้มีดสั้นคู่กับทักษะแสงอัสนีบาตนั้นดีเกินจะกล่าวได้
นั่นเป็การประยุกต์ใช้ที่เรียบง่าย แต่พลังทำลายล้างสูงยิ่งกว่าแสงอัสนีบาตธรรมดา มากไปกว่านั้นคือมีโอกาสที่จะสูงยิ่งกว่าทักษะคันศรอัสนีอีกด้วย
‘จะว่าไปแล้ว... เราคิดนานเกินไปหรือเปล่านะ?’ ทันใดนั้นเอง อาคุมุก็รู้สึกถึงความแปลกบางอย่าง ซึ่งก็คือการที่เขายืนคิดอยู่แบบนั้นแต่ฝ่ายตรงข้ามไม่เข้ามาโจมตีเสียที
“อึ่ก?!!”
“หมัดวายุ 8 กระบวนท่า!!!” นักเวทชุดขาวกำลังโจมตีใส่อาคุมุแบบไม่ยั้งและไม่หยุดหย่อน
“น... นี่มันอะไรกัน?!” อาคุมุนั้นเพิ่งรู้สึกได้ว่าตัวเขานั้นไม่สามารถขยับได้ ราวกับว่าถูกพันธนาการไว้อีกครั้ง
‘ใช้พลังเวท... ไม่ได้?! การต่อสู้ครั้งนี้ฉันใช้พลังเวทไม่ได้อีกแล้วเหรอ? บัดซบเอ๊ย!!’
“อ่อก! ค่อก! อั่ก!! บ้าชะมัด...” คู่ต่อสู้ของอาคุมุนั้นรัวหมัดใส่ไม่ยั้ง ถึงแม้พลังโจมตีจะไม่ได้มีมาก แต่หากปล่อยไว้แบบนี้จะทำให้อาคุมุพบกับความพ่ายแพ้ในที่สุด
“พันธนาการผมไว้หรือยังไงกัน?” อาคุมุเอ่ยปากถามออกไป
“พันธนาการอะไรของแก ฉันรวบรวมพลังเสร็จก็เข้ามาโจมตี นี่เป็ทักษะที่สองแล้วนะ ยืนอยู่เฉยแบบนี้แกจะหยามกันเกินไปหน่อยไหมห๊ะ?!!” เขาตอบกลับมาขณะที่ยังคงโจมตีอาคุมุแบบไม่มีหยุด
‘ท... ทักษะที่สองแล้วเหรอ? นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นอีกเนี่ย?!!’
“รับนี่ไป กระบวนท่าที่ 8 ล่ะนะ!!!” วงแหวนเวทสีขาวปรากฏขึ้นที่รอบข้อมือและวงแหวนเวทสีฟ้าเข้มขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นในระดับหน้าท้องของนักเวทชุดขาว
‘กระบวนท่าสุดท้าย... มันต้องรุนแรงที่สุดสิ?! ถึงจะระดับห่างกันมากก็เถอะ แต่ฉันทำอะไรไม่ได้เลยนะโว้ย!!’
“เอาไปกินซะ!!” พลังเวทแห่งลมถูกควบแน่นและปล่อยออกมาทางวงแหวนเวท เผยให้เห็นเป็รูปร่างที่คล้ายกับนกตัวใหญ่
ตู้มมม!!!
ทักษะโจมตีนั้นปะทะเข้ากับร่างของอาคุมุโดยไม่มีอะไรมาขวางกั้น เกิดเป็การะเิที่ดังสนั่นไปทั่วทั้งสนามประลอง
“อึ่ก... นี่มันเจ็บอยู่นะครับ”
“เด็กอย่างแกนี่มันหนังเหนียวจังเลยนะ ฉัน... หืม?” คู่ต่อสู้ของอาคุมุนั้นพูดและมองไปยังด้านหลังของอาคุมุ
“โอ๊ะ! ลืมไปว่าแกคงจะทำอะไรไม่ได้แม้แต่หันไปดูสินะ ฉันจะบอกให้เอาบุญว่าแกกำลังจะโดนยิงแล้วล่ะ” เขาพูดพร้อมกับถอยห่างออกไป
“ว่าไงนะ?! หรือว่าจะเป็ป้อมปืนที่มุมสนามเหรอ? ไอ้สารเลวเอ๊ย!! อย่ามาเล่นอะไรแบบ–” อาคุมุพูดยังไม่ทันจบประโยคแต่อย่างใด เขาก็ถูกการโจมตีที่รุนแรงในทันที
ตู้มมม!!!
“แฮ่ก! แฮ่ก! เล่นแบบนี้มัน... ออกจะเกินไปหน่อยแล้วนะ ไอ้เวรจักรพรรดิ!!!”
1K
