เป็อีกหนึ่งวันที่การเรียนของเรย์โกะนั้นหนักหน่วงอยู่พอสมควร แต่มันก็ไม่ได้หนักเท่ากับการที่รู้ว่าตัวเองต้องมารับบทแสดงละครเป็สโนไวท์หรอก ทันทีที่ใบปลิวการแสดงละครของนักเรียนชายล้วนมัธยมปลายถูกแปะไว้ที่หน้าบอร์ดประชาสัมพันธ์ ทุกคนในโรงเรียนต่างพูดถึงเื่นี้กันอย่างดูน่าตื่นเต้น เพราะนักแสดงหลักของเื่เป็ถึง โคบายาชิ เร็น หนุ่มหน้าหวานผู้เป็ขวัญใจของนักเรียนชายล้วนสมฉายา ดอกไม้งามแห่งโรงเรียนโกฮัน และยิ่งเป็ที่พูดถึงเข้าไปอีกเมื่อเ้าชายหนุ่มรูปงามที่มารับบทเป็เ้าชายเฟอร์ดินาน คือหนุ่มสุดเนี๊ยบอย่าง มินามิ ชูยะ ผู้ที่ไม่เคยเสียท่าให้ใครมาก่อน
หลังจากเลิกเรียนมีการนัดซ้อมดูบทละคร โดยผู้เขียนบทเป็ทีมนักเรียน ม.5 นักเรียนที่ได้รับมอบหมายแต่ละส่วนต่างไปทำหน้าที่ของตนเอง นักแสดงที่วางบทไว้กำลังนั่งเตรียมประชุมกันหน้าเวทีที่หอประชุมใหญ่ คนที่ได้รับมอบหมายให้เป็ผู้กำกับในการแสดงคือ มัตสึดะ ชิฮารุ นักเรียน ม.5 จากชมรมการแสดง ผู้กำกับแจกบทละครให้กับนักแสดงทุกคนเพื่อทำความเข้าใจในบทละคร
“เอาล่ะ ในมือของทุกคนตอนนี้มีบทละครเื่สโนไวท์อยู่ แน่นอนว่าทุกคนคงเคยได้อ่านหรือดูละครเื่นี้มาอยู่แล้ว” มัตสึดะ ชิฮารุ ผู้กำกับอธิบายต่อ “การวางลำดับเื่คือ สโนไวท์โดนราชินีใจร้ายสั่งให้นายพรานนำเธอไปฆ่า เนื่องจากว่ากระจกวิเศษบอกว่าเธอสวยกว่า จากนั้นนายพรานสงสารสโนไวท์จึงปล่อยเธอหนีไป เธอไปเจอกระท่อมหลักเล็กๆ ของคนแคระทั้งเจ็ดเข้าและขออาศัยอยู่ที่นั่น จากนั้นก็เจอกับเ้าชายโดยบังเอิญในป่าใกล้กระท่อมของคนแคระ”
“แล้วก็ได้กันที่นั่น” โคยามะ อากิระพูดแทรกขึ้น ทุกคนพากันหัวเราะชอบใจ มีเพียงเรย์โกะกับชูยะเท่านั้นที่ทำหน้าเหวอ ชูยะหันไปมองตาขวางใส่อากิระ แต่คนถูกมองก็หาได้สนใจไม่
“ถ้าบทมันเขียนแบบนั้นได้ก็ดีหน่ะสิ แต่อาจารย์สั่งห้ามไว้ไม่ให้ติดเรทมากเกินไป น่าเสียดายนะครับ” สิ้นเสียงผู้กำกับมีเสียงดังโห่ร้องแบบน่าเสียดายตามมา เหมือนทุกคนคาดหวังว่าอยากจะให้มีฉากวาบหวิวเกิดขึ้น ก็นะ...นี่มันโรงเรียนชายล้วนนี่หน่า “ผมจึงเปลี่ยนฉากติดเรท เป็ฉากเต้นรำในป่าแทนครับ เพื่อให้เ้าชายกับเ้าหญิงได้มีฉากโรแมนติกมากขึ้น น่าจะเรียกเสียงกรี๊ดจากสาวๆในโรงเรียนหญิงล้วนที่มาเที่ยวงานได้เป็อย่างดี” สีหน้าของทุกคนหลังจากที่ผู้กำกับพูดประโยคนี้ออกมา ดูตื่นเต้นกันเป็พิเศษ “หลังจากนั้นราชินีชั่วร้ายได้ส่องกระจกวิเศษและเห็นว่าสโนไวท์อยู่ดีมีความสุขขนาดไหน เธอจึงโมโหและแปลงร่างเป็หญิงแก่มอบแอปเปิ้ลอาบยาพิษให้เธอกิน เธอสิ้นใจ คนแคระเสียใจมาก จึงช่วยกันหักไม้เท้าของราชินี นางจึงสลายหายไป เ้าชายมาตามหาสโนไวท์เมื่อรู้ว่าเธอโดนวางยาพิษจึงจูมพิตเธอเพื่อคลายคำสาป สโนไวท์จึงฟื้นขึ้นและแต่งงานกับเ้าชาย และอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข จบบริบูรณ์” ทุกคนปรบมือขึ้นอย่างพร้อมเพรียง
“เอาล่ะๆ วันนี้ฉากแรกเราจะเริ่มกันที่ฉากเ้าชายกับเ้าหญิงเจอกันในป่าก่อน เพราะมันเพิ่งเพิ่มเข้ามาใหม่ รุ่นพี่เร็นกับรุ่นพี่ชูยะ รบกวนขึ้นมาบนเวทีหน่อยครับ” ผู้กำกับเชิญทั้งสองขึ้นเวที มีเสียงโห่แซวทั้งคู่ตามหลังไป เว้นแต่กัปตันฮิโรกิที่ทำหน้าอาลัยอาวรณ์ เพราะอยากเล่นเป็เ้าชายเสียเอง
“ทั้งคู่ยืนหันหน้าเข้าหากันครับ และลองแสดงตอนที่เ้าชายกับเ้าหญิงเจอกันครั้งแรกเลยครับ” ผู้กำกับเริ่มสั่งงาน
“สวัสดีท่านหญิง เ้าเป็ใคร ทำไมถึงเข้ามาในป่าลึกคนเดียว” มินามิ ชูยะ ท่องบทเสียงแข็งทื่อ ทำเอาทุกคนที่นั่งฟังอยู่กลั้นขำกันไม่ไหวเลยทีเดียว แม้แต่เรย์โกะเอง ชูยะมองหน้าเรย์โกะด้วยสีหน้าเรียบๆ “หัวเราะอะไร ฉันพูดผิดตรงไหน”
“เอ่อ...รุ่นพี่ชูยะไม่ได้พูดผิดหรอกครับ แต่มันดูแข็งๆ ไปหน่อย” เสียงผู้กำกับดูติดเกรงใจชูยะอยู่พอสมควร ถ้าเป็คนอื่นเขาคงด่าไปแล้ว “ลองพูดให้เหมือนตอนจีบสาวดูสิครับ”
“หมอนี่มันเคยจีบสาวที่ไหนล่ะ ถ้าให้ด่าจะถนัดกว่านะ” เสียงกัปตันฮิโรกิพูดแทรกขึ้น ทำเอาฮากันทั้งห้องประชุม แม้แต่เรย์โกะ
“เอาล่ะๆ ทุกคน พอแล้วครับ” ผู้กำกับห้ามทับ ก่อนที่ทุกคนจะสติหลุดไปมากกว่านี้ “รุ่นพี่ชูยะครับ ถ้าเกิดว่าพี่เล่นรอบนี้ไม่ได้ ผมจะขอเปลี่ยนตัวนะครับ”
“ได้ๆๆๆ ฉันเองๆๆๆ” กัปตันฮิโรกิเสนอตัวเองขึ้นมาทันที
“ฝันไปเถอะ” ชูยะมองเรย์โกะแล้วพูดกับตัวเองเบาๆ มีเพียงเรย์โกะเท่านนั้นที่ได้ยิน
“โอเคครับ เทค 2 เริ่มได้!” สิ้นเสียงผู้กำกับสั่ง ชูยะหลับตาและหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะค่อยๆลืมตา สีหน้าและแววตาของเขาเปลี่ยนเป็โหมดอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เขาค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้เรย์โกะ แล้วพูดขึ้น
“สวัสดีท่านหญิง” น้ำเสียงนั้นดูนุ่มนวลและอ่อนโยนราวกับเขากลายเป็เ้าชายรูปงามจริงๆ “เ้าเป็ใคร ทำไมถึงเข้ามาในป่าลึกคนเดียว” ชูยะมองตาเรย์โกะราวกับอยากจะทำความรู้จักเธอให้มากขึ้น ทำเอาเรย์โกะถึงกับลืมบทไป่ขณะ ภายในหอประชุมเงียบมากราวกับโดนต้องมนต์สะกด เรย์โกะดึงสติตัวเองกลับมาก่อนจะรีบต่อบทกับชูยะ
“ข...ข้าอาศัยอยู่ในป่าแห่งนี้กับเหล่าคนแคระทั้งเจ็ด แล้วท่านล่ะเป็ใคร เหตุใดถึงได้มาอยู่ที่นี่” เรย์โกะเปลี่ยนเสียงของเธอกลับไปใช้เสียงผู้หญิงเหมือนเดิม ทำเอาชูยะประหลาดใจกับเสียงของเธอเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปากส่งสายตาอ่อนโยนไปหาเรย์โกะ เขาโค้งคำนับก่อนจะพูดขึ้น
“ข้ามีนามว่าเ้าชายเฟอร์ดินาน ดินแดนแห่งนี้พ่อข้าเป็ผู้ปกครองอาณาจักร”
“โอ้ เ้าชายเฟอร์ดินาน ขอประทานอภัยที่หม่อมฉันทรงทำกิริยาไม่เหมาะสม” เรย์โกะย่อตัวถอนสายบัวอย่างอ่อนช้อย ทุกคนในหอประชุมได้มองตาละห้อยและคิดว่าเธอเป็ผู้หญิงจริงๆ ชูยะจับแขนเธอทั้งสองข้างอย่างเบามือยกตัวเธอขึ้น
“ไม่เป็ไร เ้าบอกว่าเ้าอาศัยอยู่กับคนแคระทั้งเจ็ดที่นี่หรือ”
“ใช่แล้วเพคะ พวกเขาให้หม่อมฉันอาศัยอยู่ด้วยและดูแลหม่อมฉันเป็อย่างดี”
“หมายความว่าเ้าไม่ใช่คนในอาณาจักรของข้าหรือ”
“เพคะ หม่อมฉันมาจากอีกอาณาจักรหนึ่ง”
“สาวงามเช่นเ้า อยู่ในป่าอย่างนี้จะปลอดภัยได้อย่างไร ถ้าไม่รังเกียจเ้าไปอยู่กับข้าที่พระราชวังได้หรือไม่”
“หามิได้ หม่อมฉันต้องคอยดูแลเหล่าคนแคระทั้งเจ็ดของข้า พวกเขาดีกับข้ามาก นี่ก็ใกล้จะเย็นแล้ว หม่อมฉันต้องขอตัวก่อน” ว่าแล้วสโนไวท์กำลังจะเดินจากไป เ้าชายเฟอร์ดินานก็ได้ดึงแขนของเธอเอาไว้ ทำให้สโนไวท์เข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเ้าชาย
“เ้ายังไม่ได้บอกชื่อข้า เ้ามีนามว่าอะไร” เ้าชายเฟอร์ดินานยื่นหน้าเข้ามาใกล้สโนไวท์ สโนไวท์พยายามขัดขืนเล็กน้อยแต่ก็ต้องเล่นไปตามบท
“หม่อม..ฉัน มีนามว่า สโนไวท์” สโนไวท์ผละออกจากอ้อมแขนของเ้าชาย ก่อนจะพูดขึ้น “พระอาทิตย์จะตกดินแล้ว ถึงเวลาที่หม่อมฉันต้องไปแล้ว” สโนไวท์พูดพลางวิ่งออกไป เ้าชายวิ่งตามเธอไป
“แล้วเราจะได้พบกันอีกมั้ย สโนไวท์”
“อาจจะ...หรือไม่”
“หมายความอย่างไร”
“พรุ่งนี้ เรามาเจอกันที่นี่” สโนไวท์พูดพลางวิ่งไป “ก่อนเย็นพรุ่งนี้ ที่นี่”
“ข้าจะรอ” เ้าชายหยุดวิ่งและมองดูสโนไวท์วิ่งลับหายไป
“คัท!!” มัตสึดะ ชิฮารุ หลังผู้กำกับสั่งคัท ทุกคนลุกขึ้นปรับมือให้กับการแสดงของทั้งสองคน “สุดยอดมากครับรุ่นพี่ทั้งสองคน แสดงออกมาได้ดีมาก รุ่นพี่เร็นผมนึกว่าเป็ผู้หญิงจริงๆ ซะอีก เล่นดีมากเลยครับ”
“นั่นสิ ฉันนึกว่านายเป็ผู้หญิงจริงๆ ซะอีก” ชูยะพูดด้วยสายตาสงสัย
“รุ่นพี่ชูยะก็เล่นดีมากเลยนะครับ ไม่เคยเห็นมุมนี้ของรุ่นพี่เลย ดูหล่อขึ้น 300% เลยครับ ครั้งต่อไปของแบบนี้เลยนะครับ” ผู้กำกับหันมาโค้งคำนับเล็กน้อย ก่อนที่จะไปต่อบทให้คนอื่นๆต่อ เรย์โกะกับชูยะกลับมานั่งที่เก้าอี้หอประชุม
“เมื่อกี้เสียงนายเปลี่ยนไป” ชูยะหันมาพูดกับเรย์โกะ ในขณะที่คนอื่นกำลังต่อบทกันอยู่บนเวที
“ก็มันต้องใช้เสียงผู้หญิงแสดงนี่”
“ไม่ เสียงนั่นมันดูเป็ธรรมชาติเกินไป”
“แล้ว?”
“นายเป็ใครกันแน่”
“โคบายาชิ เร็นไง นายก็คิดมาก” เรย์โกะพูดก่อนจะสบตาเขาและยื่นหน้าเข้าไปใกล้ และเปลี่ยนเป็เสียงผู้หญิง “ทำไมคะ เ้าชายเฟอร์ดินานตกหลุมรักสโนไวท์แล้วหรือคะ” ชูยะและเรย์โกะมองตากันไม่กระพริบ ต่างคนต่างไม่ยอมกัน สุดท้ายก็เป็ชูยะที่หลบตาก่อน “โถ่เอ้ย นึกว่าจะแน่” เรย์โกะพูดแบบเย้ยๆใส่ชูยะ ก่อนจะนั่งกินขนมและป้อนขนมให้ชูยะ เขาอ้าปากเคี้ยวแบบไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่ “ดูกัปตันดิ ไม่เหมาะกับเป็คนแคระเลย คนแคระอะไรสูงเป็เปรตขนาดนั้น” ชูยะเหลือบมองเรย์โกะก่อนจะยิ้มเบาๆแล้วถอนหายใจ แต่หารู้ไม่ว่าในใจของเรย์โกะนั้นสั่นกลัวว่าความลับจะแตกจะตายอยู่แล้ว!!
2K
![ราชันหมื่นมิติ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1706432209_2214917.webp)
