ฉันเดินเข้ามาในห้องทานอาหารก็พบกับท่านดยุคที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ และเด็กผู้ชายที่มีดวงตาสีทับทิมและผมสีดำ ไม่สงสัยว่าเขาก็คือเรนเดล แม็คโนเลีย บุตรชายแท้ๆของท่านดยุค นายเอกในนิยายนั้นเอง!
"เมโลดี้ มานั่งข้างๆน้องชายลูกสิ เด็กน้อย"
"ค่ะ ท่านพ่อ"
ฉันพยายามก้าวขาสั้นๆของตนเองรีบไปนั่งที่ข้างๆเด็กผู้ชายตัวน้อย
"เมโลดี้ ทักทายน้องชายลูกสิ"
เมื่อท่านดยุคเห็นว่าฉันนั่งเรียบร้อยก็ให้ฉันทำความรู้จักกับนายเอก
"สวัสดีจ๊ะ ฉันชื่อเมโลดี้ จะมาเป็พี่สาวของเธอนะจ๊ะ"
"สวัสดีครับท่านพี่ ผมชื่อ เรนเดล แม็คโนเลียครับจากนี้ก็ฝากตัวด้วย"
นี่เป็คำพูดของเด็กน้อยอายุ4ขวบแน่หรอแม้เขาจะมีใบหน้าที่น่ารักขนาดไหนแต่คำพูดของเขาทำให้ดูโตเกินวัยเหลือเกิน
"จากนี้ก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ เรนเดล"
ฉันไม่ได็พูดอะไรออกไปอีกแล้วนั่งกินข้าวเงียบๆต่อไป จากที่สังเกตฉันคิดว่าพวกเขาไม่ได้เป็ครอบครัวที่สนิทกันเท่าไหร่ไม่มีบทสนทระหว่างทานอาหารเลย มันทำให้ฉันคิดถึงเวลาที่กินข้าวกับพ่อและแม่ของฉันพวกท่านมักพูดคุยกันอย่างมีความสุขเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน
เมื่อทานอาหารเสร็จท่านพ่อก็ไปทำงานที่ห้องของท่านพ่อต่อ ฉันเลยถือโอกาสนี้ทำความรู้จักกับเรนเดลมากขึ้น
"นี่ เรนเดลปกติแล้วเธอชอบทำอะไรเวลาว่างหรอ"
ยังไงก็เป็เด็กวัยสี่ขวบ ต้องชอบวิ่งเล่น เล่นซ่อนหา หรือเกมอะไรซักอย่างนั่นแหละ เราจะได้สนิทกัน
"ผมชอบอ่านหนังสือ"
"...ระ เหรอจ๊ะ"
ฮะ?อ่านหนังสือ?เด็กสี่ขวบ?จริงดิ?
ฉันรู้ว่านายเอกชอบอ่านหนังสือยามว่าง...แต่เด็กน้อย!นายสี่ขวบ!ตอนก่อนตายสี่ขวบฉันยังนั่งแทะยางลบที่มันมีกลิ่นกินเล่นแล้วโดนแม่ดุอยู่เลย
"นี่ เรนเดลอ่านหนังสือนิทานไรแบบนั้นใช่ไหม"
"ผมชอบหนังสือเกี่ยวกับภูมิศาสตร์"
"...เรนเดล นี่น้องอายุเท่าไหร่หรอ (หรือว่าเธอก็เกิดใหม่แล้วมีความทรงจำในอดีตเหมือนกัน)"
แน่นอนว่าประโยคหลังไม่ได้ฉันพูดออกไป
"สี่ขวบครับท่านพี่"
"นั่นสินะคะ"
"?"
"เก่งจังเลยนะคะ"
ฉันลูบผมน้องชายสี่ขวบของตน
ตอนนี้ฉันได้เปลี่ยนมาพูดสุภาพแทนโดยที่ตัวเองก็ไม่ทราบสาเหตุเหมือนกัน
"?"
เขาทำหน้างงใส่ฉัน
"เื่ของท่านพี่ล่ะครับ ผมก็อยากรู้เหมือนกัน"
"ก่อนหน้านี้...พี่อาศัยอยู่กับแม่แท้ๆของตน แล้วก็ถูกขายมาให้ท่านดยุค...ล่ะมั้งคะ แล้วก็ได้มาเป็ลูกบุญธรรมของท่านดยุค"
แม้แต่ตัวเองก็ไม่มั่นใจเื่ราวของเมโลดี้เท่าไหร่เลย ท่านดยุคก็ไม่ยอมตอบ เรนเดลมองตาฉันด้วยความรู้สึกที่ฉันไม่เข้าใจ
"ท่านพี่ไม่เป็ไรใช่ไหมครับ"
เขาพูดด้วยสีหน้าเป็ห่วง
"ทำไมล่ะคะ"
"ก็ท่านพี่กำลังร้องไห้อยู่"
"คะ?"
ฉันจับที่ตาของตนเองก็พบว่ามีนำ้ตาอยู่จริงๆ
"คงมีเื่อะไรเกิดขึ้นมากมายเลยสินะครับ"
เขายื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้กับฉัน
ไม่หรอก คนที่รู้สึกเ็ปกับอดีตของตัวเองน่ะ คือเมโลดี้ต่างหาก ฉันเดาว่านำ้ตานี้มันมาจากเมโลดี้ที่ถูกทำร้ายและดูถูกมาตลอด ทั้งยังโดนแม่แท้ๆของตนขายมาให้คนที่ตนไม่รู้จักอีก เธอคงจะกลัวสินะ ที่ต้องนึกถึงเื่เ่าั้
"ขอบคุณมากนะคะ ถึงแม้อดีตมันจะแย่ขนาดไหน แต่ยังก็ดีที่ได้มาเป็ครอบครัวเดียวกันกับเรนเดลนะ"
"///"
ตอนนี้ที่เคยใบหน้าที่ดูไร้อารมณ์ของเรนเดลตอนนี้มีสีแดงราวกับแอปเปิลสุก ทำไมกันนะ
"เรนเดล เป็อะไรไปเหรอ"
ฉันค่อยๆนำมือไปแตะหน้าผากของน้องชายตัวน้อยและนั้นยิ่งทำให้เค้าหน้าแดงกว่าเดิม
-ตัดมาที่ความคิดของเรนเดล-
เมโลดี้ แม็คโนเลีย คือเด็กผู้หญิงตัวเล็กผมสีชมพูนัยตาสีแซฟไฟร์ หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ที่ท่านพ่อรับเธอมาเป็ลูกบุญธรรม
ความรู้สึกแรกพบกันเธอก็เหมือนเด็กที่มีรอยยิ้มเหมือนนางฟ้าตัวน้อย เธอให้ความรู้สึกอบอุ่น และจักจี้หัวใจ ั้แ่แรกเห็น
เมื่อถามเกี่ยวกับเื่ราวของพี่สาวตรงหน้า เธอก็เล่าว่าตัวเองถูกแม่แท้ๆของตนขายมา เธอพูดด้วยเสียงที่เรียบนิ่ง ผมรู้สึกใเป็อย่างมาก เมื่อเห็นนำ้ตาของเธอผมไม่อยากให้เธอร้องไห้เลย เมื่อถามว่าเป็เป็ไรรึเปล่า เธอดูจกใจกว่าผมเสียอีก ช่างน่าสงสาร เมื่อชับนำ้ตาเสร็จเธอก็บอกว่าไม่เป็ไร และก็ดีใจที่ได้มาเป็ครอบครัวเดียวกับผม
ทำไมถึงได้ดีใจที่ได้มาเป็ครอบครัวเดียวกันกับผมล่ะ? ทำไมถึงได้ยิ้มแบบนั้น? มีความสุขขนาดนั้นเลยหรอ? ดีใจที่ได้อยู่ด้วยกันกับผมหรอ?
เมื่อรู้สึกตัวอีกทีใบหน้ามันก็ร้อนจนผมเองยังรู้สึกตัว
เด็กผู้หญิงตรงหน้าก็ยื่นมือมาหาผมเพื่อที่จะวัดไข้ ใบหน้าของเด็กผู้หญิงตรงหน้ายามเป็ห่วงผมช่างดูน่ารักผมรู้สึก ชอบนะ
"ท่านพี่ชอบผมหรอ"
ผมถามเด็กผู้หญิงผมสีชมพูที่สูงกว่าผมนิดหน่อย
"แน่นอนสิคะ"
เธอยิ้มและตอบคำถามผม
อา ผมไม่เคยรู้สึกชอบในบางสิ่งบางอย่างขนาดนี้มาก่อน ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกัน พี่สาวที่แสนน่ารักของผม
"ผมก็ชอบท่านพี่เหมือนกันครับ"
ผมยิ้มให้กับเธอ
"เรียกท่านพี่มันดูห่างเหินยังไงก็ไม่รู้ เรียกฉันว่าพี่เมล ก็ได้นะ"
"ครับ พี่เมล งั้นก็เรียกผมแค่เรนก็ได้"
ผมยอมเรียกตามที่เธอ้าสีหน้าของเธอก็ดูมีความสุขมากผมชอบรอยยิ้มนี่จังเลย
"ดีจังเลยนะ"
"อะไรหรอครับ"
"ที่ทุกคนที่นี่ดีกับฉันขนาดนี้"
พี่สาวคงจะผ่านเื่แย่ๆมาเยอะเลยสินะ
ผมพาพี่ไปเดินรอบคฤหาสน์ เพราะท่านพี่พึ่งจะมาถึงท่านพี่ดูตื่นเต้นตลอดเวลาที่เราเดินด้วยกันเลยน่ารักจริงๆ ผมรู้สึกว่าแม้ไม่ได้พูดออกมาตอนนี้ตัวผมใช้คำว่าน่ารักเปลืองมากๆกับเด็กผู้หญิงตรงหน้า
-กลับมาที่ความคิดของเมโลดี้-
เรนเดลพาฉันเดินรอบๆคฤหาสน์ที่นี่สวยจริงๆเลย ทั้งสวนดวกไม้ ทั้งห้องมากมายที่อยู่ในคฤหาสน์ ฉันเดินจนรู้สึกเหนื่อยเรนเดลจึงพาฉันมานั่งที่ห้องสมุด ห้องนี้ดูกว้างมากกว่าห้องอื่นหลายๆห้อง มีหนังสือ
แล้วน้องชายวัยสี่ขวบของฉันก็เอาหนังสือภูมิศาสตร์มาให้อ่านด้วยกัน แม้มันจะดูน่าเบื่อเล็กน้อยแต่ถ้าน้องชายฉันมีความสุขก็โอเคอยู่นะมันน่ารักดี เราอยู่ด้วยกันจนดวงอาทิตย์ได้ลับขอบฟ้าเรนเดลง่วงจนหลับมาซบไหล่ฉัน
ในระหว่าที่คิดว่าตัวฉันควรอุ้มไปนอนดีที่ห้องหรือเปล่า
ท่านดยุคก็เปิดประตูเข้ามาในห้องสมุด
"ท่านพ่อ"
ท่านดยุคเดินมานั่งข้างๆฉัน
"เมลโลดี้ สนิทกับน้องชายลูกหรือเปล่าเด็กน้อย"
เขาลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน
"ค่ะ เรนเป็น้องชายที่น่ารักมากเลย"
"หืม ดีจังนะเด็กคนนี้มีดวงตาสีแดงเ้าอาจไม่รู้แต่ผู้คนคิดว่ามันเหมือนดวงตาของปีศาจ"
ฉันรู้จากนิยายแล้วว่าเรนเดลมีฉายาว่าเด็กปีศาจจากสีดวงตาของเขา
"หนูว่ามันเป็สีทัมทิมที่งดงามมากเลยค่ะ"
"นั่นสินะ เด็กน้อย"
ท่านดยุคพูดด้วยสีหน้าอ่อนโยน
"เลิกแกล้งหลับได้แล้วนะเรนเดล คิดจะพิงพี่สาวลูกนานเท่าไหร่กัน"
ฉันหันไปมองเรนเดล ที่พิงไหล่อยู่ลืมตาแล้วพองแก้มของตน หลังถูกท่านดยุคทัก
"ท่านพ่อท่านเงียบบ้างก็ได้ปกติเเทบจะไม่พูดอะไรแท้ๆ"
เรนเดลพูดบ่นงุบงิบ น้องรักเเม้จะพูดเบาๆแต่เราสามคนนั่งกันติดกันขนาดนี้ไม่มีทางที่ท่านดยุคจะไม่ได้ยินหรอกนะ
"เ้าลูกชาย ข้าแค่กลัวว่าไหล่ที่แสนบอบบางของลูกสาวข้าจะชาเพียงเท่านั้นเอง"
"พี่เมล เมื่อยไหมครับ"
เรนเดลเมินคำพูดของท่านดยุคและมาพูดกับฉันแทน
"ไม่เป็ไรหรอกเรน"
ฉันลูบหัวน้องชายตัวน้อยเค้าดูจะชอบเวลาโดนลูบหัวเหมือนน้องหมาตัวน้อย
"พวกลูกสนิทกันก็ดีแล้ว"
ท่านดยุคอุ้มฉันและเรนไปทานอาหารเย็นไม่สิท่านดยุคอุ้มฉันแต่เรนเดลเหมือนถูกแบกไว้ที่ไหล่มากกว่า
"ท่านพ่อ ผมไม่ใช่กระสอบทรายนะครับ"
"เ้าพูดถูก ลูกชาย"
"คิก คิก"
ฉันหัวเราะออกมาเบากับพ่อลูกคู่นี้ บรรยากาศดูอบอุ่นมากกว่าที่ห้องอาหารก่อนหน้านี้
"ท่านพี่หัวเราะอะไรน่ะครับ"
"เด็กน้อย เ้าขำอะไร"
"แค่มีความสุขค่ะ"
ฉันยิ้มให้ท่านดยุค
"เมโลดี้ เด็กน้อยที่แสนน่ารัก"
ทำไมถึงชอบเรียกฉันว่าเด็กน้อยขนาดนั้นกันนะถ้าให้นับวันนี้คงเกินสิบรอบแล้วมั้ง
------------------------------------------
ไรท์ขอบคุณที่เข้ามารับชมน้องเมโลดี้ที่น่ารักของไรท์นะคะ
น้องเรนเดลที่น่ารัก❤️
อนาคตซิสค่อน❤️ เรนเดลตอนโต
128
