บทที่ 24 วิธีการที่สืบทอดต่อกันมา
"ฮัลโหล? ภารกิจสำเร็จแล้วเหรอ?" เหลียงเทียนอวี่สะกดกลั้นความตื่นเต้นในใจ หลังจากรับสายก็ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
"ครับ" ปลายสายมีเสียงของเฉินหนานตอบกลับมา
เหลียงเทียนอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกว่าน้ำเสียงของเฉินหนานดูแปลก ๆ เหมือนจะ... กำลังอ่อนแรง?
"นายเป็อะไรไป?" เหลียงเทียนอวี่รีบถามต่อทันที "ภารกิจราบรื่นดีไหม?"
"เกิดเื่ผิดพลาดระหว่างทางนิดหน่อยครับ ผมได้รับาเ็ แต่โชคดีที่จับตัวเป้าหมายได้แล้ว" เสียงของเฉินหนานอ่อนแรงมาก ฟังดูเหมือนได้รับาเ็สาหัส
"ตอนนี้คุณรีบออกจากที่พัก แล้วหาจุดนัดพบใหม่เถอะครับ ตอนพวกเราลงมือเกิดเสียงดังไปหน่อย ดูเหมือนจะถูกคนของรองประธานเริ่นจับตามองอยู่ ผมกลัวว่าถ้าเธอไปหาคุณตอนนี้ จะเกิดเื่อื่นตามมาอีก..."
รองประธานเริ่นก็คือคนที่มีความขัดแย้งกับเหลียงเทียนอวี่มาโดยตลอด
เมื่อเหลียงเทียนอวี่ได้ยินเช่นนั้น เขาก็ขมวดคิ้วและสบถออกมาด้วยความหงุดหงิดทันที "แม่งเอ๊ย! พวกแกทำงานกันไม่ระวังเลยหรือไง ถูกนางแพศยานั่นจับตามองมันยุ่งยากนะโว้ย!"
เฉินหนานเงียบไปนาน ก่อนจะเอ่ยว่า "ขอโทษครับ"
เหลียงเทียนอวี่พูดอย่างรำคาญ "ช่างเถอะ พาสิ่งนั้นไปที่โกดังหมายเลข 78 ฉันจะตามไปเดี๋ยวนี้!"
โกดังหมายเลข 78 เป็ฐานลับของเหลียงเทียนอวี่ เนื่องจากตำแหน่งที่ตั้งค่อนข้างห่างไกลและมิดชิด ปกติจึงไม่มีใครสังเกตเห็น
การที่เขาออกจากที่พักตอนนี้ ยังสามารถหลบเลี่ยงสายตาของกรรมการบริหารเริ่นได้ด้วย
ติ๊ด!
หลังจากได้ยินคำสั่งของเหลียงเทียนอวี่ เฉินหนานก็กดวางสายทันที
เหลียงเทียนอวี่ดูจะไม่พอใจนัก "ใจกล้าขึ้นนะ เดี๋ยวนี้กล้าวางสายฉันก่อนแล้ว... รอให้ฉันเข้าบริษัทแม่ได้ก่อนเถอะ แม่งเอ๊ย จะเปลี่ยนตัวแกออกเป็คนแรกเลย!"
หลังจากสบถกับตัวเองเสร็จ เหลียงเทียนอวี่ก็สวมแว่นกันแดดและหน้ากากอนามัย คว้ากุญแจรถข้างตัวแล้วผลักประตูเดินออกไป
...
"หานหาน พี่จะรีบกลับไปนะ... จริงด้วย อยู่บ้านไม่เจอคนเลวที่ไหนใช่ไหม?" บนรถเบนซ์ ออฟโรด หลี่เทียนหรานจับพวงมาลัยพลางใช้โทรศัพท์ในรถคุยกับหานหาน
เฉินหนานช่วยเขาโทรศัพท์หลอกล่อให้เหลียงเทียนอวี่ออกมาแล้ว
การลงมือในเขตวิลล่าหรูที่เหลียงเทียนอวี่อาศัยอยู่นั้นมีความเสี่ยงสูงเกินไป หลังจากชั่งน้ำหนักดูแล้ว หลี่เทียนหรานจึงตัดสินใจล่อเสือออกจากถ้ำ
แผนการนี้ราบรื่นมาก เหลียงเทียนอวี่ไม่ได้สงสัยอะไรเลย
และเพื่อความปลอดภัย หลี่เทียนหรานยังลากตัวเฉินหนานที่ร่อแร่กึ่งเป็กึ่งตายขึ้นรถมาด้วย เพื่อป้องกันไม่ให้เหลียงเทียนอวี่โทรมาสอบถามระหว่างทาง
ส่วนคนอื่น ๆ นั้น ถูกหลี่เทียนหรานจัดการทิ้งไปนานแล้ว
ในสถานการณ์เช่นนี้ ทุก ๆ วันมีคนตายมากมาย ต่อให้ทิ้งศพไว้กลางป่าก็ไม่ทำให้เกิดเื่วุ่นวายอะไรนัก
อย่างไรก็ตาม หลี่เทียนหรานยังลากพวกเขาทั้งหมดลงไปในคูน้ำที่แห้งขอด กรีดท่อน้ำมันของรถคันหนึ่งแล้วจุดไฟเผา เพื่อให้ไฟทำลายร่องรอยการมีอยู่ของคนเ่าั้ให้สิ้นซาก
ั้แ่ยุคหายนะ หลี่เทียนหรานพบว่าไม่เพียงแต่สมรรถภาพทางร่างกายจะเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่เื่การทำลายศพและร่องรอย เขาก็ทำได้คล่องแคล่วขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยเช่นกัน
บางทีอาจจะเป็เหมือนที่เขาเคยพูดไว้ เขาจะกลายเป็ปีศาจแล้ว!
"คนเลว... ไม่มีเลยค่ะ" เสียงใส ๆ ของหานหานดังขึ้นในโทรศัพท์ "หานหานอยู่บ้าน ไม่เจออะไรเลย"
อื้ม!
พี่ชายถามว่าในบ้านไม่เจอคนเลวใช่ไหมล่ะ...
คนพวกนั้นเข้ามาในบ้านไม่ได้ั้แ่แรกอยู่แล้วนี่นา!
ดังนั้นคำตอบของหานหานจึงสมเหตุสมผลที่สุด!
หานหานไม่อยากให้พี่ชายรู้หรอกว่า เป็เพราะหานหานพูดว่า 'น่ารำคาญชะมัด ะเิหัวพวกนั้นให้กระจุยเลยได้ไหม' คนพวกนั้นถึงได้ลงไปนอนกองกับพื้น...
พี่ชายไม่ชอบเด็กที่ใช้ความรุนแรง และยิ่งไม่ชอบเด็กที่ะเิหัวคนอื่นเล่นตามใจชอบด้วย!
แต่ดูเหมือนพี่ชายจะไม่ชอบเด็กที่โกหกเหมือนกัน...
หานหานตกอยู่ในความกลัดกลุ้ม แต่ไม่นานเธอก็ปล่อยวางได้
โกหกอะไรกัน? เป็เพราะพี่ชายถามไม่ชัดเจนเองต่างหาก!
หลี่เทียนหรานที่นั่งอยู่ในห้องคนขับ เลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของหานหาน
หรือว่าเฉินหนานจะหลอกเขา? ไม่มีคนสองกลุ่มอะไรนั่นั้แ่แรก?
"งั้นดีแล้ว หานหานเป็เด็กดีเล่นอยู่ในบ้านนะ หิวก็กินผลไม้ไปก่อน เดี๋ยวพี่รีบกลับไปทำข้าวให้กิน" หลี่เทียนหรานกำชับอีกประโยค
"อื้อ" หานหานตอบตกลงอย่างร่าเริง
หลังจากวางสาย หานหานกลอกตาไปมา แล้วมองไปยังความวุ่นวายที่กองอยู่หน้าประตูบ้าน
เธอเคยดูละครมาเยอะ ไม่ใช่แค่การ์ตูนหรอก เธอรู้ว่าถ้าปล่อยให้ศพและรถขุดดินเ่าั้กองอยู่หน้าประตูบ้านแบบนั้น อีกไม่นานตำรวจคงจะมาหาถึงที่แน่
"ต้องจัดการของหน้าประตูหน่อยแล้วสิ..." หานหานกุมหัวน้อย ๆ ด้วยความกลุ้มใจ
ตอนนี้เธอเหมือนเด็กดื้อที่เผลอทำไก่เป็ดที่เลี้ยงไว้ในบ้านตาย แล้วต้องมากลุ้มใจเพราะกลัวจะถูกพ่อแม่ดุ!
ในวินาทีนี้ วิธีการของเธอกับหลี่เทียนหรานช่างเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน เรียกได้ว่าสืบทอดต่อกันมาเลยทีเดียว!
ทำลายศพและร่องรอยทิ้งซะ!
...
"ฟังก์ชันรับข้อมูลสถานะฟาร์มแบบเรียลไทม์ และฟังก์ชันแสดงค่าข้อมูลแม้จะอยู่นอกฟาร์ม จะเปิดใช้งานได้ก็ต่อเมื่ออัปเกรดที่พักพิงเป็ระดับป้อมปราการเท่านั้น... ดูเหมือนต้องสะสมแต้มต่อไปสินะ ไม่อย่างนั้นไม่สะดวกเอามาก ๆ เลย"
หลังจากวางสาย หลี่เทียนหรานก็ถอนหายใจ
การที่ไม่สามารถเฝ้าดูฟาร์มได้ตลอดเวลา และสูญเสียความสามารถในการดูข้อมูลเมื่อออกจากฟาร์ม ทำให้หลี่เทียนหรานรู้สึกไม่คุ้นเคยอย่างมาก
แต้มในการอัปเกรดฟาร์มครั้งแรกไม่ได้เยอะมากนัก เพียงแค่แปดล้านแต้มเท่านั้น หากสะสมแต้มได้ตามความเร็วใน่นี้ ใช้เวลาเพียงหนึ่งถึงสองเดือนก็น่าจะครบแล้ว ลองคำนวณคร่าว ๆ น่าจะเสร็จสิ้นใน่ก่อนหรือหลังที่ยุคหายนะครั้งที่สองจะมาถึง
เื่นี้ทำให้หลี่เทียนหรานโล่งอก
ยุคหายนะครั้งแรกส่งผลกระทบต่อโลกมหาศาลจนสถานการณ์ปั่นป่วน ครั้งที่สองคงจะรุนแรงกว่านี้แน่นอน!
มีเพียงการเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่ก่อนหน้านั้นเท่านั้น ถึงจะเผชิญหน้ากับการมาถึงของมันได้อย่างสงบ
รถยนต์วิ่งไปด้วยความเร็วสูง พละกำลังของรถเบนซ์ออฟโรดกับรถบรรทุกนั้นเทียบกันไม่ได้เลยจริง ๆ ไม่นาน หลี่เทียนหรานก็มาถึงโกดังหมายเลข 78 ตามที่นัดหมายไว้
จากระยะไกล เขาเห็นรถแลนด์โรเวอร์สีดำคันหนึ่งจอดอยู่ริมถนน ตามคำสารภาพของเฉินหนาน นั่นคือรถของเหลียงเทียนอวี่!
เขามาถึงก่อนแล้ว
ดูเหมือนเขาจะให้ความสำคัญกับเื่นี้มากจริง ๆ เพราะกลัวจะเกิดความผิดพลาด จึงบึ่งรถมาอย่างรวดเร็ว
หลี่เทียนหรานค่อย ๆ ขับรถผ่านข้างรถแลนด์โรเวอร์คันนั้น เขามองผ่านกระจกหน้าและไม่เห็นใครนั่งอยู่ข้างใน จากนั้นจึงเงยหน้ามองโกดังร้างที่อยู่ด้านหน้า
เขาจอดรถไว้ในมุมที่ไม่มีใครสังเกตเห็น แล้วผลักประตูลงจากรถ
ตอนนี้เขาสวมชุดสูทและใส่แว่นกันแดด หากคนนอกมองมา ก็ไม่สามารถแยกเขาออกจากลูกน้องของเฉินหนานได้เลย
"โกดังนี้มีทั้งหมดสองชั้น มีห้องแปดห้อง และโถงใหญ่หนึ่งห้อง... ต้องยืนยันตำแหน่งของเขาก่อน" หลี่เทียนหรานเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเดินเลียบกำแพงเพื่อหลบกล้องวงจรปิดไปยังประตูหลังแล้วปีนเข้าทางหน้าต่าง
ไม่นาน เขาก็ะโเข้ามาในระเบียงชั้นสอง
ภายในโกดังว่างเปล่า เหลียงเทียนอวี่น่าจะอยู่ในห้องใดห้องหนึ่ง
หลี่เทียนหรานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดโทรศัพท์หาเหลียงเทียนอวี่โดยตรง
ในจังหวะนั้นเอง ภายในห้องหนึ่งบนชั้นสอง มีเสียงเพลงดังขึ้น มุมปากของหลี่เทียนหรานปรากฏรอยยิ้มเ็าขึ้นมา เขากดวางสายทันทีแล้วก้าวเดินตรงไป
เหลียงเทียนอวี่มองโทรศัพท์ที่ถูกวางสายไป เขาชะงักครู่หนึ่งก่อนจะกดโทรกลับ
กริ๊งงง!
เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังแหลมขึ้นจากนอกห้อง เหลียงเทียนอวี่ชะงัก แล้วเงยหน้ามองไปทางนั้น
ปัง!
ประตูถูกเปิดออก หลี่เทียนหรานยืนอยู่ที่หน้าประตู พร้อมกับชูโทรศัพท์ที่กำลังดังอยู่ในมือขึ้นลง แล้วยิ้มกล่าวว่า "เหนือความคาดหมายไหม? เซอร์ไพรส์หรือเปล่า?"
"แกคือ..." เมื่อเหลียงเทียนอวี่เห็นหลี่เทียนหราน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันทีด้วยความตกตะลึงอย่างถึงที่สุด
"ฉันคือหลี่เทียนหราน" หลี่เทียนหรานก้าวเดินเข้ามา พร้อมกับค่อย ๆ ถกแขนเสื้อขึ้น เผยรอยยิ้มที่ดูดุร้าย "ฉันมาถลกหนังแกแล้ว!"
6K
![ตรวนกาฝาก [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689608408_63100063.webp)
