“คุณนายสี ผมแนะนำให้เอาเด็กออกแล้วรีบรักษาทันที ไม่อย่างนั้นเวลาที่คุณเหลืออยู่ก็อยู่ได้แค่จนคลอดเด็กคนนี้เท่านั้นคุณปรึกษากับสามีคุณเถอะครับ”
คำพูดของคุณหมอวนเวียนอยู่ในหัวของเธอเยี่ยสือฮวานมองเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะสองฉบับใบหน้าที่งดงามของเธอซีดเซียวไร้เรี่ยวแรง
เอกสารฉบับหนึ่งเป็เอกสารผลตรวจที่บอกว่าเธอตั้งครรถ์ได้4 สัปดาห์แล้ว ส่วนอีกฉบับเป็เอกสารผลตรวที่บอกว่าเธอเป็มะเร็งเม็ดเืขาวถ้าไม่ทำการรักษาเธอจะมีชีวิตอยู่ได้เพียง1 ปี แต่ถ้าหากจะรักษาเธอก็ต้องเอาเด็กที่อยู่ในท้องออก......
นิ้วมือที่วางอยู่บนขาของเธอเกร็งขึ้น
ชีวิตของตนเองกับลูกแน่นอนว่าเธอเลือก.....ชีวิตของลูก
เยี่ยสือฮวานเก็บผลตรวจมะเร็งเม็ดเืขาวลงไปก่อนจะยกมือนวดหน้าที่ไม่มีสีเืของตนเบาๆจากนั้นจึงยกโทรศัพท์ขึ้นมาคิดจะส่งข้อความไปให้สามีที่แต่งงานกันมาสองปีสีโม่อวี่
“โม่อวี่ ฉันท้อง นายกลับมากินข้าวด้วยกันหน่อยได้ไหม?”
ประโยคนี้เธอเขียนและลบแก้ไปมาหลากหลายครั้งลังเลอยู่กว่าสิบนาที สุดท้ายเธอก็ไม่กล้าส่งออกไป
สีโม่อวี่เกลียดเธอแทบตายคงไม่มีทางให้เธออุ้มท้องลูกของเขา
แต่เวลาที่เหลืออยู่ของเยี่ยสือฮวานมีไม่มากแล้วไม่ว่ายังไงเธอก็จะคลอดเด็กคนนี้ออกมาให้ได้
ต่อให้มันจะมีโอกาสแค่หนึ่งในหมื่นที่สีโม่อวี่จะชอบเด็กคนนี้ก็ตาม.......
เยี่ยสือฮวานกัดฟันแน่นในที่สุดก็ตัดสินใจกดส่งข้อความออกไป
10 นาทีหลังจากนั้นก็มีข้อความตอบกลับมา“ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้”
เยี่ยสือฮวานดีใจเป็อย่างมากอย่างน้อยเขาก็แคร์เด็กคนนี้อยู่
เธอรีบลุกขึ้นแล้วหยิบผลตรวจมะเร็งเม็ดเืขาวของตนซ่อนไว้ในลิ้นชักั้แ่วันนี้เป็ต้นไปเธอ้าแค่คิดถึงเื่คลอดลูกเท่านั้น
ด้านนอกหน้าต่างมีเสียงรถยนต์ดังขึ้นสีโม่อวี่กลับมาแล้ว
เยี่ยสือฮวานรีบลงไปเปิดประตูข้างล่างทันทีใบหน้ามีรอยยิ้มหวานประดับอยู่“โม่อวี่ กลับมาแล้วเหรอ...”
สีโม่อวี่มองเธอด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกน้ำเสียงเ็า “เธอท้อง?”
เยี่ยสือฮวานพยักหน้ามือเธอกุมท้องที่แบนราบไว้ ั์ตามีความสุขที่ซ่อนไม่อยู่เผยออกมา“ 4 สัปดาห์แล้ว....”
สีโม่อวี่ขมวดคิ้วจ้องเธอนิ่งก่อนจะโยนยากระปุกหนึ่งลงบนโต๊ะน้ำชา
“กินมันซะ” เขาพูดออกมาอย่างเรียบง่ายและเ็า
เยี่ยสือฮวานตะลึงงันหันไปมองยานั้น ้ามีแต่ตัวหนังสือภาษาต่างประเทศที่เธอไม่รู้จัก
“นี่คืออะไร?”
สีโม่อวี่จ้องเยี่ยสือฮวานนิ่งก่อนจะพูดออกมาทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ“ยาทำแท้ง”
หัวใจของเยี่ยสือฮวานบีบรัดกันแน่นเธอเดินถอยหลังหนีออกมาหลายก้าว“คุณหมายความว่ายังไง? นี่เป็ลูกของคุณนะ”
สีโม่อวี่ยกยิ้มมุมปากก่อนจะพูดออกมาเสียงเย็น“ลูกฉันแล้วยังไง เยี่ยสือฮวาน อย่าคิดว่าการที่เธอปล่อยให้ตัวเองท้องแล้วจะมาควบคุมฉันได้นะ!เด็กในท้องของเธอมันเป็สิ่งไร้ค่าฉันไม่้า! รีบกินยาเข้าไปซะ!”
เยี่ยสือหวานถอยหลังออกไปไม่หยุดส่ายหัวไปมา “ฉันไม่กิน”
เด็กคนนี้เป็สิ่งที่เธอ้าที่จะปกป้องเอาไว้โดยไม่สนใจชีวิตของตนเองจะให้แท้งได้อย่างไร?
สีโม่อวี่เดินไล่ต้อนเธอสายตาของเขาที่แสนจะเ็าจ้องมองไปยังเยี่ยสือฮวาน“ฉันให้เวลา 1 นาที จะกินยาเข้าไปเองหรือว่าจะให้ฉันกรอกลงไปในปากเธอให้!”
ตาของเยี่ยซือฮวานแดงก่ำไปหมดเธอร้องไห้อ้อนวอนเขา “โมอวี่ ไม่ว่าคุณจะเกลียดฉันยังไง เด็กคนนี้เขาไม่รู้เื่อะไรด้วย คุณ.....”
“หุบปาก! เยี่ยสือฮวาน!” สีโม่อวี่ไม่อยากฟังเธอพร่ำเพ้ออะไรอีกเดินเข้าไปหาเธอด้วยดวงตาที่น่ากลัวทันที“ฉันบอกว่าให้เธอกินไง! อย่าให้ฉันต้องพูดเป็รอบที่สาม!”
เยี่ยสือฮวานกัดริมฝีปากแน่นมือทั้งสองกุมท้องไว้แล้วยังคงส่ายหัวไปมา
“ฉันไม่.....อื้อ!”
ยังพูดไม่ทันจบประโยคมือยาวของสีโม่อวี่ก็จับลงมายังคอของเธอด้วยแรงมหาศาลราวกับว่า้าบีบคอขาวสะอาดของเธอให้ขาดออกจากกัน
“เยี่ยสือฮวาน ผู้หญิงแพศยาอย่างเธอแค่มองฉันก็ขยะแขยงจะแย่อยู่แล้วฉันจะให้เธอคลอดเด็กที่เป็เืเนื้อของตระกูลสีออกมาได้ยังไง?ยาทำแท้งนี้ ถึงเธอจะไม่อยากกินก็ต้องกิน!”
มือนึงของเขาบีบคอของเธอไว้อีกมือก็หยิบกระปุกยาขึ้นมาเปิดออกแล้วเทยาออกมาแล้วกรอกลงไปในปากของเยี่ยสือฮวานทันที
เยี่ยสือฮวานปิดปากไว้แน่นพยายามจะดิ้นหนี
ยิ่งเธอขัดขืนมากเท่าไหร่แรงบนมือของเขาที่กดลงมาก็ยิ่งมากเท่านั้นเขาบีบคอเธอจนแทบหายใจไม่ออกหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็สีดำ
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าถ้าเธอไม่กินยานั้นลงไปต้องถูกผู้ชายตรงหน้าบีบคอจนตายอย่างแน่นอน
“ฉันกิน.....” หน้าของเยี่ยสือฮวานแดงก่ำไปหมด น้ำตาไหลลงมาไม่หยุด เธอมองไปทางสีโม่อวี่อย่างอ้อนวอน“คุณปล่อยฉัน ฉันกินเอง”
1K
