ในวันต่อๆมาที่หมี่หลันเยว่ได้เข้ามาอยู่ในห้องเรียนนี้เธอจึงเข้าใจเสียทีว่าทำไมถึงต้องเป็พี่ชายเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ยืมหนังสือการ์ตูนมาอ่านได้ที่แท้เด็กผู้ชายมักจะซุกซน ทำหนังสือขาดหรือเปรอะเปื้อนอยู่เสมอแต่หมี่หลันหยางนั้นเป็ที่เคารพในหมู่เด็กผู้ชายเ่าั้ครูหวังจึงมอบสิทธิ์พิเศษนี้ให้เขาแต่เพียงผู้เดียวกลายเป็การมอบหมายหน้าที่ให้พี่ชายเป็ผู้พิทักษ์หนังสือการ์ตูนไปโดยปริยาย
เมื่อเห็นหนังสือการ์ตูนที่ใกล้จะขาดวิ่นเ่าั้หมี่หลันเยว่ก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา ในเมื่อเธอยังเด็กการจะช่วยเหลือครอบครัวก็ควรเริ่มจากเื่เล็กๆ น้อยๆ ไปก่อนฐานะทางบ้านเป็ตัวกำหนดหลายๆ อย่าง ถ้ามีเงินอยู่ในมือเสียก่อนเธอก็จะสามารถตัดสินใจก้าวต่อไปได้
พอความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวหมี่หลันเยว่ก็เริ่มอยู่ไม่สุข เธอเริ่มลงมือทำจริงจัง โดยในทุกคืนเธอจะเล่านิทานให้หลันซิงฟัง แม้จะเล่าได้ตะกุกตะกัก ฟังไม่ค่อยรู้เื่แต่ก็พอจะจับใจความได้บ้าง และสิ่งที่เหนือความคาดหมายก็คือการกระทำนี้ได้ดึงดูดความสนใจของหมี่จิ้งเฉิงและหวังหย่วนฉิงเข้า
"หลันเยว่ลูกไปฟังนิทานพวกนี้มาจากที่ไหนกัน?"
ถ้านิทานพวกนี้มาจากที่ครูหวังเล่าก็ไม่น่าจะสะเปะสะปะไร้ทิศทางขนาดนี้อีกทั้งลูกชายคนโตก็จะกลับมาเล่าให้ฟังอยู่เสมอแต่นี่กลับไม่เคยได้ยินจากปากลูกชายคนโตเลย
"จากหนังสือการ์ตูนค่ะในหนังสือการ์ตูนมีนิทานเยอะแยะเลย แต่หนูอ่านตัวหนังสือในหนังสือการ์ตูนไม่หมดถ้าหนูอ่านออกทั้งหมด หนูจะเล่านิทานให้หลันซิงฟังได้สนุกกว่านี้อีกค่ะ"
หมี่หลันเยว่ยิ้มอย่างใสซื่อกับหวังหย่วนฉิงแต่ในใจกลับรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง ถ้าไม่ใช่เพราะน้องชายยังเล็กเกินไปฟังอะไรไม่รู้เื่ เธอคงไม่กล้าทำลายสติปัญญาของน้องชายอย่างบุ่มบ่ามขนาดนี้
"หนังสือการ์ตูนเหรอหลันเยว่อ่านออกด้วยเหรอ?"
จากท่าทางที่ลูกสาวเล่านิทานเธอน่าจะพออ่านออกบ้าง แต่รายละเอียดคงไม่เป๊ะนักเพราะมีหลายตอนที่ลูกสาวแต่งเติมเสริมแต่งไปเอง แต่แค่นี้ก็เก่งมากแล้วลูกสาวเพิ่งจะสามขวบกว่าๆ เท่านั้นเอง
"หลันเยว่ชอบอ่านหนังสือการ์ตูนขนาดนี้เดี๋ยวแม่ซื้อมาให้หนูอ่านที่บ้านบ้างดีไหม?"
ตราบใดที่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่ทำให้ลูกๆได้เรียนรู้ หวังหย่วนฉิงก็พร้อมจะจ่ายอย่างไม่เสียดายเธอคิดว่าที่ลูกสาวบอกว่าอ่านหนังสือไม่ออก ก็เลยเล่านิทานได้ไม่รู้เื่ถ้าอาศัยหนังสือการ์ตูน จะช่วยให้ลูกสาวอ่านหนังสือได้คล่องขึ้นหรือไม่นะ
เธอไม่รู้ว่ากำลังโดนลูกสาววางแผนหลอกอยู่นี่คือสิ่งที่หมี่หลันเยว่้า เธออยากให้แม่ซื้อหนังสือการ์ตูนมาให้ถือเป็การลงทุนระยะแรก เธอจะหาทางทำกำไรคืนให้ได้ในอนาคตอีกทั้งหนังสือการ์ตูนเหล่านี้ยังไงเสียที่บ้านก็ต้องซื้ออยู่แล้วเธอแค่ทำให้แผนการนี้เร็วขึ้นหนึ่งหรือสองปีเท่านั้นเอง
"ขอบคุณค่ะแม่ หนูจะดูแลอย่างดีแล้วก็จะตั้งใจอ่าน เล่าให้หลันซิงฟังค่ะ"
หวังหย่วนฉิงได้ยินลูกสาวรับปากก็รู้สึกดีใจเป็ธรรมดาถ้าการเสียเงินเพียงเล็กน้อยจะทำให้ลูกสาวได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ มากมายขึ้นแถมลูกชายคนเล็กยังได้รับประโยชน์ไปด้วย แบบนี้ถือเป็กำไรเห็นๆเพราะความรู้ที่ซื้อได้ด้วยเงินนั้น ถูกแสนถูก
หวังหย่วนฉิงพูดคุยเื่นี้กับหมี่จิ้งเฉิงแล้วก็ออกไปกว้านซื้อหนังสือการ์ตูนตามท้องตลาดแม้ว่าเธอจะอยากสนับสนุนความอยากเรียนรู้ของลูกแต่ก็อยากจะประหยัดเงินให้มากที่สุด เพราะเงินทองไม่ได้หามาง่ายๆครอบครัวของเธอยังต้องกินต้องใช้อีกเยอะ ดังนั้นเธอจึงไปที่ร้านหนังสือซินหัวแล้วให้คนรู้จักช่วยซื้อหนังสือการ์ตูนลดราคามา
หนังสือลดราคาคือหนังสือที่วางขายมาสักพักแล้ว แต่ขายไม่ออก ทางร้านจึงประทับตราราคาพิเศษลดราคาขายออกไป แต่จริงๆ แล้วหนังสือเ่าั้ยังใหม่เอี่ยมทำให้หวังหย่วนฉิงดีใจเป็อย่างยิ่ง เพราะการซื้อหนังสือราคาพิเศษต้องอาศัยโชคช่วยไม่ได้มีมาให้ซื้อได้ตลอดเวลา แม้จะซื้อมาได้แค่หกเจ็ดเล่ม เธอก็พอใจแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังไปซื้อหนังสือเก่าที่ร้านขายหนังสือมือสองมาได้อีกแปดเล่มเ้าของร้านกลัวว่าหนังสือการ์ตูนเก่าๆ แบบนี้ ถ้าให้เช่าอีกไม่กี่ครั้งคงจะพังหมดดังนั้นจึงสู้ขายออกไปตอนที่มันยังดูดีอยู่ดีกว่าแล้วเอาเงินไปซื้อหนังสือใหม่เข้ามาเปลี่ยนหมุนเวียน หนังสือต้องมีอะไรใหม่ๆมาให้ดูบ้าง ถึงจะมีคนมาเช่า
เมื่อเห็นว่าแม่หอบหนังสือการ์ตูนกลับมาเป็สิบเล่มหมี่หลันเยว่ก็ตื่นเต้นแทบคลั่ง เธอคิดว่าถ้าเป็ไปตามความเร็วแบบนี้อีกไม่นานก็น่าจะสะสมได้ครบห้าสิบเล่ม ถ้ามีจำนวนเท่านี้เธอก็จะสามารถตั้งแผงหนังสือเล็กๆ ได้แล้ว ถึงตอนนั้นก็จะรับทรัพย์กันให้รวยไปเลย
ธุรกิจหนังสือการ์ตูน ตอนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นกำไรยังไม่มากนัก แต่ในอีกหนึ่งถึงสองปีข้างหน้าธุรกิจนี้จะได้รับการยอมรับมากขึ้น กลุ่มเป้าหมายก็จะขยายใหญ่ขึ้น แม้แต่หนุ่มๆอายุสิบเจ็ดสิบแปดบางคนยังชอบไปนั่งอ่านหนังสือที่แผงหนังสือเล็กๆ เหล่านี้เลยธุรกิจเล็กๆ ของเธอ จะเริ่มต้นใน่เวลาที่รุ่งเรืองที่สุดนั้น
ที่จริงแล้วไม่ใช่แค่เพื่อทำธุรกิจหาเงินเท่านั้นในใจของหมี่หลันเยว่ยังมีสิ่งที่หวังอยู่อีกอย่างนั่นคือการสะสมหนังสือการ์ตูนเหล่านี้ให้มากที่สุด เพราะในอีกยี่สิบปีข้างหน้ามูลค่าของมันจะสูงเกินจินตนาการ หนังสือการ์ตูนราคาห้าหกเฟินต่อเล่มจะมีราคาสูงขึ้นเป็พันเป็หมื่นเท่า
แม้จะไม่ใช่ทุกเล่มที่จะเป็แบบนั้นแต่ก็คุ้มค่าเกินราคาไปมากแล้วและยังมีหนังสือหายากบางเล่มที่มีราคาสูงลิ่วจนน่าใหมี่หลันเยว่ไม่ได้คิดจะขายมันเพื่อทำกำไรในตอนนั้น เธออยากจะเก็บรักษามันไว้เพื่อมอบเป็มรดกทางวัฒนธรรมอันน่าภาคภูมิใจให้แก่ลูกหลานของเธอในอนาคต
"หลันเยว่ลูกอ่านหนังสือใหม่พวกนี้ไปก่อนนะ แม่จะจัดการหนังสือเก่าๆ พวกนี้ให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยเอาให้ลูกอ่าน ไม่งั้นมันจะพังหมด"
แต่หลันเยว่ไม่ยอมไปไหนเธอมองแม่ที่กำลังห่อปกหนังสือเล่มใหม่ให้หนังสือเ่าั้อย่างคล่องแคล่วแถมยังเขียนชื่อหนังสือสวยๆ วาดภาพประกอบ หนังสือการ์ตูนเก่าๆ ขาดๆจึงดูสวยงามขึ้นมา
ั้แ่นั้นมาหมี่หลันเยว่ก็เหมือนติดหนึบอยู่กับหนังสือการ์ตูนเ่าั้ เธอตามแม่ต้อยๆให้แม่ฟังเธอเล่านิทาน แถมยังชี้รูปภาพที่ไม่เข้าใจให้แม่ดูให้แม่อ่านตัวหนังสือข้างใต้ให้ฟัง แล้วปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น ในอีกครึ่งปีต่อมาหวังหย่วนฉิงก็พบว่าลูกสาวของเธอแทบจะอ่านตัวหนังสือในหนังสือการ์ตูนได้ทั้งหมดแล้ว
หวังหย่วนฉิงรู้สึกประหลาดใจกับความฉลาดและความจำของลูกสาวมากต้องรู้ว่าตัวหนังสือมากมายขนาดนี้ แม้จะเป็คำที่ใช้บ่อยแต่ถึงจะขึ้นไปอยู่ชั้นประถมสามสี่แล้วก็ใช่ว่าจะอ่านได้ทั้งหมดแต่ลูกสาวของเธอเพิ่งจะอายุสี่ขวบเท่านั้น ความสามารถในการอ่านหนังสือได้ขนาดนี้ทำให้เธอประหลาดใจยิ่ง
บางทีลูกสาวอาจจะทุ่มเทความพยายามในการอ่านหนังสือมากขนาดนี้ก็เพราะความชื่นชอบในหนังสือการ์ตูน เื่ราวในหนังสือทำให้เธอหลงใหลและเพื่อที่จะอ่านเื่ราวเ่าั้ให้เข้าใจ เธอจึงอ่านหนังสือได้เร็วขนาดนี้นี่มันเหนือความคาดหมายจริงๆ
จุดประสงค์เดิมของหวังหย่วนฉิงในการซื้อหนังสือการ์ตูนให้ลูกสาวก็เพื่ออยากให้ลูกสาวอ่านหนังสือได้คล่องขึ้น แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับเกินความคาดหมายเธอตัดสินใจแล้วว่าจะหาหนังสือมาให้ลูกสาวอ่านเยอะๆ ให้ลูกสาวได้เรียนรู้สิ่งต่างๆมากขึ้นในระหว่างที่สนุกสนาน แบบนี้ดีกว่าการท่องจำอย่างเดียวในโรงเรียนเยอะ
เมื่อมองดูลูกสาวตัวน้อยๆนอนคว่ำอยู่บนเตียง ข้างซ้ายมีพี่ชาย ข้างขวาคือน้องชายเธอกำลังเล่านิทานอย่างสนุกสนานแถมยังชี้ตัวหนังสือในหนังสือการ์ตูนถามพี่ชายอยู่เป็พักๆ ถ้าพี่ชายตอบถูกเธอก็จะชมเชยสองสามคำ ถ้าพี่ชายตอบไม่ได้ เธอก็จะอธิบายให้พี่ชายฟังนานๆ ให้จำตัวหนังสือตัวนั้นให้ได้
ลูกสาวเล่าอย่างตั้งใจพี่ชายฟังอย่างละเอียด หวังหย่วนฉิงก็รู้สึกขึ้นมาว่าเหมือนแม่กำลังสอนลูกเธออดไม่ได้ที่จะใจสั่น จริงสิ่นี้ดูเหมือนลูกสาวจะเป็คนสอนการบ้านให้พี่ชายเสียมากกว่าตัวเธอเองไม่ได้สอนลูกมานานแล้ว แบบนี้ดูแปลกๆ หรือเปล่านะ แต่ทุกอย่างก็ดูราบรื่นดีนี่นา
วันเวลาผ่านไปอย่างไม่เร็วไม่ช้าเมื่อพี่ชายขึ้นชั้นประถมหนึ่ง หมี่หลันเยว่ก็อายุห้าขวบแล้ว ในปีนี้หนังสือการ์ตูนในบ้านของเธอสะสมได้ถึงหกสิบสองเล่ม ทำให้เธอตื่นเต้นเหลือเกินส่วนพี่ชายที่ขึ้นชั้นประถมหนึ่ง ก็อายุแปดขวบแล้ว ดูเป็ผู้ใหญ่ขึ้นมาบ้าง
"พี่คะ ่นี้การบ้านพี่เยอะไหมถ้าทำช้าหน่อย พี่จะทำเสร็จหรือเปล่าคะ?"
หมี่หลันเยว่ดึงแขนเสื้อพี่ชายสีหน้าดูประหม่าเล็กน้อย แผนการใหญ่ในการทำธุรกิจของเธอ กำลังจะเริ่มขึ้นจากตอนนี้แต่ไม่รู้ว่าการเริ่มต้นจะเป็ไปด้วยดีหรือไม่
"น้องจะทำอะไรหรือ?"
ไม่รู้ว่าน้องสาว้าทำอะไรไม่รู้ว่าจะทำให้เสียเวลาของตัวเองไปเท่าไหร่ หมี่หลันหยางไม่กล้าตอบตกลงง่ายๆต้องถามให้ชัดเจนก่อน เพราะตัวเองเพิ่งจะเข้าเรียน ต้องทำตัวให้ดีๆ
เพราะได้อ่านหนังสือการ์ตูนกับน้องสาวทำให้หมี่หลันหยางอ่านหนังสือออกเยอะมาก ดังนั้นพอเข้าเรียนชั้นประถมก็ได้เป็หัวหน้าห้องอย่างไม่ต้องสงสัย เื่นี้ทำให้เขารู้สึกภูมิใจมากและเขาก็อยากจะรักษาตำแหน่งของตัวเองในห้องเรียนไว้ตลอดไป ดังนั้นจึงไม่สามารถใจอ่อนทำให้ความพยายามของตัวเองสูญเปล่าได้
"คืออย่างนี้ค่ะพี่...บ้านเราสะสมหนังสือการ์ตูนไว้เยอะมากเลย แต่พวกเราอ่านกันหมดแล้วหนูเลยอยากจะไปตั้งแผงหนังสือเล็กๆ เดี๋ยวนี้เพื่อนๆชอบเช่าหนังสืออ่านกันเยอะแยะเลยค่ะ แล้วก็...หนูไม่ได้อยากจะหาเงินอย่างเดียวนะคะหนูอยากอ่านหนังสือการ์ตูนให้ได้เยอะขึ้นด้วยค่ะ"
"อยากอ่านหนังสือการ์ตูนให้ได้เยอะขึ้น?แล้วไปตั้งแผงมันเกี่ยวอะไรกับการอ่านหนังสือการ์ตูนด้วยล่ะ?"
หมี่หลันหยางถามกลับมาหมี่หลันเยว่จึงโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูพี่ชายอย่างมั่นใจ
"เกี่ยวสิคะ หนูคิดไว้อย่างนี้ค่ะ"
"พี่ดูสิคะ ถ้าเราตั้งแผงหนังสือเราก็จะทำให้คนมาอ่านหนังสือได้เยอะขึ้น แบบนี้ก็จะหาเงินได้พอได้รู้จักคนเยอะขึ้นแล้วเราก็จะให้คนอื่นเอาหนังสือการ์ตูนที่บ้านมาแลกกับหนังสือที่บ้านเราอ่านแบบนี้เราก็จะได้อ่านหนังสือการ์ตูนเยอะขึ้น แถมแม่ยังไม่ต้องเสียเงินด้วยพี่ว่าดีไหมคะ?"
ใช่แล้ว วิธีนี้ดีจริงๆแต่แม่จะยอมหรือเปล่า?
"ถ้าเราสองคนออกไปตั้งแผงแม่ไม่ยอมแน่ๆ"
ฉันก็เลยมาปรึกษาพี่นี่ไงคะพี่ชายที่แสนซื่อ
"พี่ก็บอกแม่ไปว่าจะไปทำการบ้านที่บ้านเพื่อน แล้วหนูก็จะดื้อตามพี่ไปด้วยแบบนี้เราก็จะแอบหนีออกไปได้ พี่เอาหนังสือการ์ตูนใส่กระเป๋าหนังสือของพี่ไปแม่ไม่สงสัยหรอกค่ะ"
เมื่อได้ฟังวิธีของน้องสาวหมี่หลันหยางก็เริ่มใจอ่อน ทั้งหาเงินได้ ทั้งได้อ่านหนังสือเยอะๆนับว่าเป็วิธีที่ดี
"งั้น...เราลองดูกันดีไหม?"
เมื่อเห็นว่าพี่ชายเริ่มคล้อยตามหมี่หลันเยว่ก็เร่งเครื่องเต็มที่ จนกระทั่งปลุกให้พี่ชายฮึกเหิมได้สำเร็จงานเตรียมการเป็ของหมี่หลันเยว่หมี่หลันหยางมีหน้าที่แค่ไปขออนุญาตจากแม่เท่านั้น
วันรุ่งขึ้น ทั้งสองคนก็เริ่มปฏิบัติการหมี่หลันเยว่กลัวว่าถ้าอยู่ใกล้บ้านมากเกินไป คนรู้จักจะเห็น แล้วเอาไปบอกพ่อแม่ดังนั้นจึงพาพี่ชายเดินอ้อมไปอีกสองสาม่ตึก ไปยังที่ที่มีคนพลุกพล่านเล็กน้อยปูผ้าพลาสติกและผ้าขาวที่เตรียมมา แล้วเอาหนังสือการ์ตูนวางลงไปเมื่อเห็นน้องสาวจัดการทุกอย่างอย่างคล่องแคล่ว หมี่หลันหยางก็เบาใจลง
ยังจัดหนังสือไม่เสร็จดี ก็มีลูกค้ามาแล้วเมื่อได้ยินว่าอ่านหนังสือการ์ตูนได้ในราคาเล่มละหนึ่งเหมาก็มีคนควักเงินจ่ายทันทีหมี่หลันเยว่กำหนดให้พวกเขาอ่านได้แค่ภายในรัศมีไม่กี่เมตรทางด้านขวาของแผงเพื่อความสะดวกในการดูแล เธอมีหน้าที่เก็บเงินให้เช่าหนังสือ ส่วนพี่ชายมีหน้าที่คอยระวังไม่ให้ใครเอาหนังสือไป
คนในยุคนี้ยังซื่อสัตย์อยู่มากสิ่งที่หมี่หลันเยว่กังวลไม่ได้เกิดขึ้น อากาศในเดือนกันยายนยังดีอยู่ทั้งสองคนตั้งแผงกันอย่างจริงจังเป็เวลาสามชั่วโมงกว่าๆ จึงเริ่มเก็บของเพราะกลัวว่าแม่จะเป็ห่วง ทั้งคู่ไม่มีเวลามานั่งนับว่าได้เงินเท่าไหร่แต่เสียงเงินในกระเป๋าที่ดังกรุ๊งกริ๊งก็ทำให้เด็กน้อยทั้งสองคนตื่นเต้นมากโดยเฉพาะหมี่หลันเยว่ที่ตื่นเต้นที่สุด เพราะถือว่าเป็ก้าวแรกสู่ความสำเร็จของเธอ
23K
