เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        ซูอินกำลังจะตอบตกลงไปโรงแรมพร้อมกับหลินเฉวียนแต่เมื่อเงยหน้ามองคำว่า “ลอตเตอรี่”บนหน้าต่างกระจก เธอก็นึกได้ถึงจุดประสงค์ที่มาที่นี่

        “แต่ฉันยังไม่ได้ซื้อลอตเตอรี่เลยนะคะ”

        หลินเฉวียนจนใจ

        เรื่องภายในที่เกิดการอุ้มบุตรผิดคนของตระกูลหลิงเป็นสิ่งที่เขาช่วยฉินหล่างตรวจสอบ ทำให้เขาพอจะรู้เรื่องของเด็กสาวคนนี้เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นเด็กเรียบร้อย

        “เธอยังไม่บรรลุนิติภาวะ ซื้อไม่ได้”

        เมื่อเห็นท่าทีของหลินเฉวียนก็รู้ว่าเขาไม่ยอมให้เธอไปซื้อที่ร้านอื่นเช่นกันดวงตาของซูอินจึงแดงก่ำด้วยความกังวล

        หลินเฉวียนที่มีอายุเกือบสี่สิบปี อยู่ตัวคนเดียวมาตลอดแม้จะเป็นคนดุ แต่ก็ขี้ใจอ่อน และไม่ชอบเห็นเด็กสาวร้องไห้เป็นที่สุด

        “นี่ เธออย่าร้องสิ”

        เมื่อซูอินเห็นอีกฝ่ายทำตัวไม่ถูก ก็เกิดความคิดบางอย่างเธอยืนตรงหน้าประตูและร่ำไห้

        หลินเฉวียนงานเข้าเสียแล้ว

        ก่อนที่ฉินหล่างจะไปได้กำชับนักหนาว่าดูแลสาวน้อยคนนี้ให้ดีแต่แค่เห็นหน้ากัน เขาก็ทำเธอร้องไห้เสียแล้ว จริงๆ เลย…

        เมื่อเห็นว่าสาวน้อยมีแนวโน้มน้ำตานองหน้า ตัวเขาก็ใจสลาย “เด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะไม่สามารถซื้อลอตเตอรี่ได้จริงๆพวกเราต้องทำตามกฎหมาย”

        “แต่ว่า!”

        ประโยคต่อมา หลินเฉวียนเอ่ยเสียงดัง “ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว สามารถเลือกซื้อสิ่งต่างๆได้อย่างสมเหตุสมผลเท่าที่อยู่ในขอบเขตที่ตนเองจ่ายได้!”

        หลินเฉวียนตบโต๊ะ มองไปที่เจ้าของร้านพุงโต

        “เหล่าโจว ซื้อทีมเกาหลีใต้ห้าพันหยวน ลงบัญชีของฉัน!”

        ตลอดทางที่กลับมายังโรงแรม ซูอินต้องการคืนเงินห้าพันหยวนแก่หลินเฉวียนแต่เขาปฏิเสธ

        “ลอตเตอรี่นั่นฉันเป็นคนซื้อ”

        ซูอินชะงัก “ถ้างั้นก็เท่ากับว่า หากชนะก็จะไม่ยอมให้เงินฉันหรือคะ”

        หลินเฉวียน “เธอรู้ได้ยังไงว่าจะชนะ”

        ซูอินเงียบ

        จะให้บอกว่าเธอกลับชาติมาเกิดและรู้ว่าทีมเจ้าบ้านอย่างเกาหลีใต้จะเป่านกหวีดดำไปจนถึงรอบรองชนะเลิศได้อย่างไร

        เธอคงบ้าไปแล้วถ้าจะให้ยอมรับแบบนั้น

        คิดไปคิดมา เธอทำได้เพียงดึงความคิดตามแบบฉบับของตระกูลหลิงออกมา

        “มันคือการทำธุรกิจ มีข้อมูลจากวงใน คุณเข้าใจใช่ไหม”

        ตามสิ่งที่เธอชักจูง ทำให้หลินเฉวียนนึกถึงตระกูลหลิงเป็นตระกูลที่ทำธุรกิจขนาดใหญ่อันดับต้นๆ ในเมืองผิงหลิงจื้อเฉิงคงรู้จักบุคคลสำคัญในมณฑล ซึ่งอาจรวมถึงคนใหญ่คนโตในเมืองหลวงการที่เธอจะรู้ข่าววงในจึงถือว่าเป็นไปได้

        แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าไม่พอใจ “นั่นเป็นสิ่งผิดกฎหมาย!”

        “อีกทั้งหลายครั้งที่ข่าววงในเจ้ามือบ่อนก็จงใจปล่อยเองอาจจะไม่ใช่เรื่องจริง เธอเป็นแค่เด็ก ขาดประสบการณ์อย่าคิดว่ามีเสียงลมแล้วฝนจะตกเสมอไป”

        เพื่อนคนนี้ของฉินหล่างไม่เลวจริงๆ

        ซูอินรู้สึกวางใจ “ข่าวฟุตบอลโลกครั้งนี้แม่นยำแน่นอนคุณซื้อสักหน่อยก็ได้นะ”

        หลินเฉวียนแสดงออกชัดเจนว่าไม่เชื่อ

        ซูอินมองออก แต่นั่นเป็นทางเลือกของคนอื่น เธอจึงไม่คิดบังคับ

        ก่อนที่เธอจะเดินตามหลังของหลินเฉวียนไปถึงที่พัก

        แม้ว่าฉินหล่างจะไม่ได้กล่าวถึงภูมิหลังของครอบครัวนี้แต่เขาก็มองออกจากการจัดเตรียมเรื่องต่างๆให้สองสามีภรรยาตระกูลหลิงว่าร่ำรวยเพียงใด เขาจึงเตรียมที่พักในทำเลที่ค่อนข้างดีไว้ให้เธอ

        ที่พักมีพื้นที่ค่อนข้างกว้าง ภายในอาคารมีสองชั้นสนามหญ้าด้านหน้ามีขนาดใหญ่เป็นครึ่งหนึ่งของสนามกีฬา

        สามารถครอบครองพื้นที่ขนาดใหญ่บนที่ดินใจกลางเมืองที่มีราคาและสร้างที่พักที่มีเอกลักษณ์เช่นนี้ได้แสดงให้เห็นว่าโรงแรมนี้แข็งแกร่งมากขนาดไหน

        เนื่องจากเอกลักษณ์ของที่พักเช่นนี้มักจะไม่รับคนนอกแต่เมื่อหลินเฉวียนเป็นคนพามา ซูอินจึงสามารถเข้าพักโดยไม่มีปัญหา

        หลินเฉวียนเตรียมห้องชุดให้เธอหนึ่งห้องเมื่อเดินเข้าไปจะเจอห้องรับแขก มีโต๊ะสี่เหลี่ยมสำหรับเล่นไพ่นกกระจอกด้านในเป็นห้องนอนซึ่งมีโทรทัศน์และเครื่องใช้ต่างๆ ครบครัน

        ชาติก่อนซูอินทำหน้าที่ดูแลคฤหาสน์ของตระกูลหลิงอยู่หลายปีอู๋อู๋เป็นคนจู้จี้จุกจิกและละเอียดรอบคอบมาแต่ไหนแต่ไรทำให้เธอได้ฝึกฝนสายตาอันเฉียบคมมาหลายปี แค่กวาดตามองรอบๆก็รู้ทันทีว่าที่นี่ได้รับการทำความสะอาดเป็นอย่างดี

        ไม่ใช่ภายนอกที่ดูสะอาด แต่สภาพแวดล้อมจริงๆ กลับมีแต่มลพิษสิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือโต๊ะเล่นไพ่นกกระจอกคนที่เล่นไพ่นกกระจอกส่วนใหญ่ชอบสูบบุหรี่ ผ่านไปนานๆ ก็มักจะทำให้โต๊ะมีเขม่าทว่าโต๊ะในห้องนี้กลับถูกทำความสะอาดอย่างหมดจด

        ลึกลับ สะอาดสะอ้านตอบสนองได้อย่างสมบูรณ์แบบเกินสิ่งที่ตัวเธอคาดหมาย

        ซูอินพอใจในสิ่งนี้จนไม่สามารถพึงพอใจได้มากไปกว่านี้

        เมื่อจัดการปัญหาใหญ่ที่สุดเรื่องที่พักได้แล้วซูอินก็รู้สึกโล่งใจไปครึ่งหนึ่งเธออาบน้ำอย่างสบายใจก่อนนอนลงบนเตียงและเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว

        วันต่อมา เธอตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ด้วยความสดชื่น

        เธอลงมากินอาหารเช้าด้านล่าง ยังอีกนานกว่าจะเข้าเรียนเธอจึงกลับขึ้นไปบนห้องเพื่อทบทวนเนื้อหาในการสอบ เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาจึงสะพายกระเป๋าเดินไปโรงเรียน

        เมื่อมาถึงห้องเรียนเธอก็เห็นสวีเหวินเหวินมานั่งประจำที่แล้ว สีหน้าอีกฝ่ายไม่สู้ดีนักขอบตาคล้ำเหมือนไม่ได้พักผ่อน

        นั่นคือสิ่งที่เธอไม่ได้คาดคิด สองแม่ลูกตระกูลสวีผู้ดีเลิศแน่นอนว่าหลังจากที่เธอออกมา สวีเหวินเหวินคงโดนตำหนิไม่น้อย

        แต่สิ่งที่สามารถคาดเดาได้คือสภาพจิตใจของอีกฝ่ายกลับดีมากซึ่งมันแสดงออกมาอย่างกระตือรือร้นจนเห็นได้ชัด

        นี่มันเกิดอะไรขึ้น

        ซูอินเกิดความสงสัย จึงเดินเข้าไปและวางกระเป๋าหนังสือยังไม่ทันจะได้นั่งดีๆ สวีเหวินเหวินก็เอียงศีรษะ มองเธอด้วยความกระตือรือร้น

        “อินอิน เธอรู้ไหม เมื่อวานนี้แม่ฉันได้สัมภาษณ์ออกโทรทัศน์ด้วย”

        “ออกโทรทัศน์หรือ”

        ซูอินจำได้ว่าเมื่อชาติก่อนวันที่ฝนตกหนักอู๋อู๋ช่วยผู้บาดเจ็บมากมายจึงถูกสัมภาษณ์ออกโทรทัศน์นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้หล่อนได้รับโควตา

        แต่ในครั้งนี้…ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความจำของเธอคลาดเคลื่อนหรือเปล่าหลังจากที่คุณป้าหยางพาเธอที่ไข้ขึ้นมาส่งโรงพยาบาลกลับมีการแจ้งว่าเหตุการณ์ไม่ได้ร้ายแรงดั่งที่บอกไปทางโทรศัพท์สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเหตุดินถล่มเหมือนกันแต่เพราะมีคนออกไปช่วยและยืนหยัดทำในสิ่งที่ถูกต้องจึงส่งผลให้ไม่มีผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์ครั้งนี้

        แต่ในชาติก่อนมันกลายเป็นเหตุการณ์สำคัญและมีคนตายมากมายแม้จะไม่รู้สาเหตุ แต่เธอก็ดีใจที่ไม่มีใครเสียชีวิต

        ถึงกระนั้นไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีเรื่องให้เสียใจเป็นไปได้ว่าคุณป้าหยางไม่ถูกสัมภาษณ์ จึงไม่ได้รับการรายงานติดตามผลต่อจากนั้น

        ทว่าในตอนนี้สวีเหวินเหวินกลับบอกว่าคุณป้าหยางได้สัมภาษณ์ออกโทรทัศน์

        ได้ฟังข่าวดีแต่เช้าเช่นนี้แต่ก็ไม่สามารถช่วยให้คิ้วที่ขมวดเป็นปมของเธอคลายลง

        “แล้วเธอได้ถามคุณป้าหยางหรือยังว่า นักข่าวจากที่ไหนมาสัมภาษณ์”

        “เหมือนกับว่าจะเป็น…”

        สวีเหวินเหวินเอ่ยชื่อคนผู้หนึ่งออกมาซึ่งซูอินก็รู้จักเป็นนักข่าวที่มีชื่อเสียงที่สุดของสถานีในเมือง เมื่อชาติก่อนหลังจากออกข่าวเพื่อสร้างกระแสให้อู๋อู๋พวกเขาถึงกับมาเก็บบรรยากาศที่คฤหาสน์ของตระกูลหลิงโดยเฉพาะ

        เมื่อมีแต่เธอที่รู้เรื่องเหตุการณ์สำคัญนี้ไม่ว่าการสัมภาษณ์นั้นจะเป็นการเฉพาะเจาะจงหรือไม่แต่คุณภาพข่าวที่ออกมาน่าจะไม่ต่างจากชาติก่อนนัก

        “ได้ออกโทรทัศน์แบบนี้ เรื่องโควตามีโอกาสสูงที่คุณป้าหยางจะได้”

        สวีเหวินเหวินยิ้มจนเห็นเขี้ยวสองซี่ “ใช่ แม่ของฉันก็พูดแบบนี้ อินอินต้องขอบคุณเธอมาก หากไม่ใช่เพราะเมื่อวานจู่ๆ เธอไข้ขึ้นแม่ฉันก็คงเชื่อย่าและไม่ไปโรงพยาบาล หากเป็นเช่นนั้น โอกาสดีๆนี้ก็คงไม่มีทางตกมาถึงแม่แน่ๆ”

        เป็นเพราะฉันต้องการหาโอกาสให้คุณป้าหยางแย่งโควตานี้ไปจากอู๋อู๋ไงล่ะถึงได้วางแผนไปที่บ้านของเธอ

        ในที่สุดตอนนี้ก็สำเร็จแล้วไม่รู้เหมือนกันว่าด้านอู๋อู๋จะเป็นอย่างไรบ้าง

        อู๋อู๋โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ!

        เมื่อเกิดเรื่อง “โควตาที่วงในได้กำหนดไว้แล้ว” มาทำให้อู๋อู๋ขายหน้าหล่อนก็ไม่ได้ไปทำงานเลย เรื่องนี้โจวกุ้ยฮวาเป็นคนบอกหล่อน

        โจวกุ้ยฮวาคือน้องสะใภ้ซึ่งเป็นภรรยาของน้องชายคนที่สองของอู๋อู๋เด็กสาวในชนบทที่ไม่ได้รับการศึกษา จึงถูกส่งเข้าไปทำงานที่โรงอาหารในโรงพยาบาล

        อู๋อู๋ตัดใจแล้วว่าเรื่องของซูอินที่ได้ช่วยเหลือคนผู้หนึ่งเอาไว้เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดและปรารถนาให้เธอออกไปจากตระกูลโดยเร็วเหตุผลที่ไปเกลี้ยกล่อมเธอถึงหน้าประตูโรงเรียนก็แค่เพราะทำตามคำขอของหลิงจื้อเฉิง

        สิ่งที่เธอให้ความใส่ใจยังคงเป็นเรื่องในโรงพยาบาลแม้รู้ดีว่าลับหลังเพื่อนร่วมงานเหล่านี้ไม่มีทางพูดถึงเธอในแง่ดีแต่ก็อดอยากรู้ไม่ได้ว่า พวกเขาพูดถึงเธอว่าอย่างไรบ้าง

        เธอนอนไม่หลับกระสับกระส่ายทั้งคืนจนวันรุ่งขึ้นจึงโทรไปที่บ้านน้องชาย

        จากนั้นจึงได้ยินเรื่องการได้ออกหน้าครั้งใหญ่ของหยางอวี้หลาน

        “ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง เมื่อวานนี้อินอินไข้ขึ้นจนเข้าโรงพยาบาลเหมือนกับว่าโรงพยาบาลจะหักค่ายาจากบัญชีของพี่ฉันได้ยินพวกนางพยาบาลห้องจ่ายยาพูดกันว่า พวกเขาโทรหาพี่แล้วแต่ว่านั่นเป็นแค่เรื่องเล็ก น่าเสียดายที่เมื่อวานพี่ไม่อยู่ ไม่ว่าจะหน้าตารูปร่าง อย่างไรพี่ก็ดีกว่าแม่หยางคนประจบสอพลอนั่น…”

        คำชมในสายของโจวกุ้ยฮวายังคงดำเนินต่อไปแต่อู๋อู๋กลับรู้สึกว่าเธอได้พบช่องทางระบายความโกรธแล้ว