“เปรี้ยง!”
เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้องะเืทั่วห้อง ปลุกชายหนุ่มผมทองที่ฟุบลงกับโต๊ะ ให้ได้สะดุ้งตื่นขึ้นมา
เขารีบยกมือทั้งสองข้างกุมหัว เมื่อความปวดร้าวแล่นวาบเข้ามาราวกับมีค้อนทุบ ภาพความทรงจำมากมายไหลทะลักเข้ามาในหัว จนเขาร้องลั่นด้วยความเ็ป
“อ้ากกกกก!”
อาการนั้นกินเวลาครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ทุเลาลง เขานั่งหอบหายใจ หยาดเหงื่อซึมเต็มหน้าผาก ก่อนจะพึมพำเสียงแ่ “นี่มัน... จะเป็ไปได้ยังไงกัน...”
เสียงถอนหายใจดังยาว เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ มือข้างหนึ่งยกมาปิดหน้าราวกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น
หลงเทียน นักการเมืองวัย 54 ปี จำได้ว่าภาพสุดท้ายในความทรงจำคือความเหนื่อยล้าหลังเสร็จสิ้นการประชุมพรรค ทว่าในขณะที่กำลังขับรถมุ่งหน้ากลับบ้าน อุบัติเหตุไม่คาดฝันก็พรากสติของเขาให้ดับวูบลง... ก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้งในร่างของชายหนุ่มแปลกหน้า พร้อมกับกระแสความทรงจำของเ้าของร่างเดิมที่หลั่งไหลเข้ามาประดังประเดอย่างไม่อาจต้านทาน
จากความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามา ใครจะคาดคิดว่าหลังอุบัติเหตุครั้งใหญ่ หลงเทียนจะตื่นขึ้นมาในร่างของชายหนุ่มเช่นนี้... ภาพสุดท้ายที่เ้าของร่างเดิมจำได้ คือการดื่มเครื่องดื่มเข้าไปเพียงไม่กี่อึก ก่อนจะเอนกายพักผ่อนเพียงครู่เดียว ทว่าสติสัมปชัญญะกลับมืดดับลงอย่างกะทันหัน
ในเครื่องดื่มมียาพิษงั้นหรือ? ชายคนนี้สิ้นใจลงที่ดื่มมันเข้าไป แล้วิญญาของเขาก็สวมรอยเข้ามาในร่างที่ว่างเปล่านี้แทน... เมื่อพิจารณาจากลำดับเหตุการณ์ ความเป็ไปได้คงมีเพียงอย่างเดียว แต่คำถามสำคัญคือใครกันที่เป็คนลงมือ? ใครคือผู้ที่ปรารถนาชีวิตของเด็กหนุ่มคนนี้ และที่สำคัญกว่านั้น... ใครกันที่เป็คนส่งเขาข้ามความตายมาอยู่ที่นี่?
ตามความทรงจำที่ได้รับมา เ้าของร่างเดิมมีนามว่า 'ทริสตัน' บุตรชายคนที่สี่แห่งตระกูลวินด์สเกล เขามีพี่ชายร่วมสายเืสามคน และน้องสาวคนเล็กอีกหนึ่งคน เด็กหนุ่มคนนี้อายุ 17 ปี ในขณะนี้ทริสตันกำลังศึกษาอยู่ในปีสุดท้ายของวิทยาลัยรอยัลซันสโตนอันทรงเกียรติ และยังมีคู่หมั้นอยู่ผู้หนึ่ง... ทว่าทั้งสองกลับไม่ได้พบหน้ากันมาเนิ่นนานแล้ว
บิดาของทริสตันคือาาผู้ครองแคว้นวินด์สเกล ซึ่งได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งจากองค์จักรพรรดิผู้ทรงอำนาจเหนือทุกแคว้น โดยองค์จักรพรรดิจะปันส่วนอาณาเขตให้เข้าปกครองตามความเหมาะสม ซึ่งขนาดและทรัพยากรของพื้นที่นั้น ล้วนขึ้นอยู่กับความพึงพอใจและผลงานความชอบที่ได้สร้างไว้ถวายแด่จักรวรรดิ
ระบบภาษีถูกกำหนดไว้อย่างเบ็ดเสร็จจากส่วนกลางซึ่งเหล่าาาต้องนำส่งในทุกรอบปี ปัจจุบันมีผู้ครองแคว้นระดับาาเพียงเจ็ดคนเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ดูแลพื้นที่รวมกันเพียงสี่ในสิบส่วนของแผ่นดินทั้งหมด ส่วนอำนาจสิทธิ์ขาดในพื้นที่อีกหกส่วนที่เหลือนั้น ยังคงตกอยู่ในพระหัตถ์ขององค์จักรพรรดิแต่เพียงผู้เดียว
ภายใต้ฐานะาาผู้ครองแคว้น เหล่าาาทรงมีสิทธิ์ที่จะแบ่งสรรอาณาเขตบางส่วนในความดูแลให้แก่บุตรและธิดาของตนได้ ทว่ามีเงื่อนไขสำคัญคือ บรรดาทายาทเ่าั้จักต้องสำเร็จการศึกษาตามหลักสูตรสามปีจากวิทยาลัยรอยัลซันสโตน ณ เมืองหลวงของจักรวรรดิเสียก่อน จึงจะมีสิทธิ์ขาดในการเข้าปกครองดินแดนดังกล่าวอย่างเต็มตัว
น่าเวทนาที่ชายหนุ่มผู้นี้อุตสาหะเรียนมาจนถึงปีสุดท้าย และเหลือเวลาอีกไม่ถึงเดือนก็จะสำเร็จการศึกษาอยู่แล้ว... ใครจะคาดคิดว่าเขาจะต้องมาด่วนจากไป ทั้งที่ความฝันและอนาคตวางอยู่ตรงหน้าเพียงเอื้อมมือเดียว
หลงเทียนระบายลมหายใจยาวพลางสะกดอารมณ์สับสน เขาไม่รู้เหตุผลที่มาโผล่ในร่างนี้ แต่ในเมื่อได้รับโอกาสที่สองมาแล้ว เขาก็ต้องทำทุกทางเพื่อรักษาชีวิตรอดเอาไว้ให้ได้ นักการเมืองอย่างเขารู้ดีว่าหากคนร้ายรู้ว่าแผนการปลิดชีพครั้งนี้ล้มเหลว พวกมันย่อมต้องหวนกลับมาลงมือซ้ำด้วยวิธีการที่แยบยลและรุนแรงกว่าเดิม
หลงเทียนจมอยู่กับการทบทวนความทรงจำของทริสตันอีกครั้ง กาแฟรสเลิศอันขึ้นชื่อของรัฐจักรพรรดิคือเครื่องดื่มในแก้วนั้น... เขาจำได้ว่าตนเองเดินถือแก้วไปที่จุดบริการ พนักงานรับแก้วไปชงอย่างคล่องแคล่วก่อนจะส่งคืนกลับมาให้ ทุกอย่างดูเป็ปกติดังเช่นที่เคยทำมาโดยตลอด และนั่นเองที่ทำให้ 'พนักงาน' ผู้นั้น กลายเป็บุคคลที่น่าสงสัยที่สุดในสายตาของเขา
แต่หากมองตามความเป็จริง... ทันทีที่ทายาทของาาแคว้นหนึ่งต้องมาสิ้นใจลง ย่อมต้องเกิดการสืบสวนครั้งใหญ่ และพนักงานผู้นั้นย่อมหนีไม่พ้นการเป็ผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง เป็ไปได้ไหมว่าป่านนี้เ้าตัวคงจะหลบหนีไปแล้ว? หรือเขาควรจะลองเสี่ยงออกไปที่จุดรับกาแฟเพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐานนี้ด้วยตาตนเองดูสักครั้ง...
ไม่... ยังไม่ใช่ตอนนี้ ต่อให้พนักงานคนนั้นเป็คนลงมือจริง แต่ก็มีความเป็ไปได้สูงว่าเขาจะเป็เพียงเบี้ยที่รับคำสั่งจากใครบางคนมาอีกที ยิ่งในยามวิกาลที่ผู้คนพลุกพล่านน้อยเช่นนี้ หากผู้บงการรู้เข้าว่าทริสตันยังมีลมหายใจ พวกมันย่อมไม่ลังเลที่จะส่งมือสังหารมาปลิดชีพเขาซ้ำเพื่อปิดปากให้สนิทแน่
ชายหนุ่มค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลงพลางระบายลมหายใจยาวราวกับจะสลัดความกังวลทิ้งไป “ในเมื่อโชคชะตาลิขิตให้ต้องมาอยู่ในร่างนี้... ก็ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อเอาชีวิตรอดให้ได้” เขารำพึงกับตนเองด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
นับจากนี้เป็ต้นไป นามของเขาคือ ทริสตัน ส่วนชื่อ หลงเทียน นั้น... ก็ขอให้มันมืดดับและตายจากไปพร้อมกับโลกใบเดิมเสียเถิด
ชายหนุ่มยันกายลุกขึ้นบิดี้เีไล่ความเมื่อยขบ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างอย่างอ่อนแรง “ช่างมันก่อน... พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่” เขาพึมพำกับตัวเองเพียงเท่านั้น แล้วสติสัมปชัญญะก็วูบดับเข้าสู่ห้วงนิทราไปในทันที
ในเช้าวันใหม่ แสงแดดรำไรทอแสงลอดผ่านรอยแยกของม่านหน้าต่างเข้ามา ทริสตันขยับกายพลางนิ่วหน้าด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยที่รุมเร้าไปทั่วร่าง เขาเอื้อมมือไปหยิบนาฬิกาพกทรงกลมขึ้นมาเปิดดู “เจ็ดโมงห้าสิบห้า” เขาพึมพำกับความเงียบเบา ๆ ทว่าไม่ทันขาดคำ เสียงเคาะประตูที่คุ้นหูก็ดังทำลายความเงียบสงัด
เขาชะงักไปครู่หนึ่งด้วยสัญชาตญาณระวังภัย ทว่าในวินาทีต่อมา ความทรงจำของร่างนี้ก็ย้ำเตือนให้เขาสงบลง เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเป็เวลาปกติที่แม่บ้านประจำวิทยาลัยจะเข้ามาดูแลความเรียบร้อยภายในห้อง
ทริสตันะโตอบ “เข้ามาได้”
เมื่อบานประตูเปิดออก หญิงสาววัยกลางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับความประหลาดใจที่พาดผ่านั์ตาเพียงชั่ววูบก่อนจะเลือนหายไป ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีนั้นก็เพียงพอให้ทริสตันจับสังเกตได้ หัวใจของเขาพลันกระตุกวูบ... เพราะแววตาคู่นั้นมันชัดเจนราวกับกำลังตั้งคำถามว่า เหตุใดเขายังมีลมหายใจอยู่อีก
เขาเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืน หากข้อสันนิษฐานนี้เป็จริง จอมบงการเื้ัย่อมต้องมีอิทธิพลล้นฟ้า เพราะไม่ว่าจะเป็พนักงานชงกาแฟหรือแม่บ้าน ต่างก็ตกเป็เบี้ยล่างของมันทั้งสิ้น... น่าคิดว่าคนผู้นั้นใช้อำนาจหรือผลประโยชน์ระดับไหน จึงสามารถซื้อตัวบุคลากรของวิทยาลัยให้มารับงานที่เสี่ยงต่อโทษทัณฑ์เช่นนี้ได้ ต่อให้คนพวกนี้จะเป็เพียงพนักงานระดับล่างก็ตาม
“ท่านทริสตันคะ ดิฉันจัดการดูแลความเรียบร้อยภายในห้องเสร็จสิ้นแล้วค่ะ หากไม่มีสิ่งใดเรียกใช้เพิ่มเติม ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ” หญิงวัยกลางคนเอ่ยพลางย่อกายทำความเคารพอย่างนอบน้อม ทว่าั์ตาคู่นั้นกลับยังคงจับจ้องมาที่ชายหนุ่มอย่างไม่วางตา
ทริสตันหลุดจากภวังค์ความคิด เขาแสร้งพยักหน้าตอบรับอย่างแกน ๆ ก่อนจะโบกมือไล่เชิงรำคาญตามวิสัยเดิมของเ้าของร่าง หญิงวัยกลางคนค้อมตัวลงอีกคราด้วยท่าทีนอบน้อม ก่อนจะถอยห่างและก้าวออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ
ทันทีที่บานประตูปิดสนิท ชายหนุ่มรีบยกมือกุมขมับพลางพึมพำกับตนเองด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “แย่ล่ะสิ... สถานการณ์ตอนนี้อันตรายกว่าที่คิดไว้เสียอีก”
เนิ่นนานเท่าไรไม่ทราบได้ที่เขาจมอยู่กับความคิดนั้น ก่อนจะระบายลมหายใจยาวออกมาด้วยความเหนื่อยล้า... เพิ่งจะก้าวข้ามความตายจากโลกเดิมมาได้ไม่ทันไร มาถึงโลกใหม่นี้เขายังต้องมาหนีตายอีกงั้นหรือ ช่างเป็โชคชะตาที่เล่นตลกไม่จบสิ้นเสียจริง
จริงอยู่ที่เขาเป็ถึงบุตรชายของาาผู้ครองแคว้น ทว่าสถานะบุตรชายคนที่สี่กลับไม่ได้ช่วยให้ชีวิตเขามั่นคงนัก มิหนำซ้ำวีรกรรมของเ้าของร่างเดิมยังเต็มไปด้วยเื่เสื่อมเสียและการทำตัวเกเรจนเป็ที่เอือมระอาไปทั่ว ผิดกับเหล่าพี่ชายทั้งสามที่ล้วนแต่เก่งกาจและทรงอิทธิพล ตอนนี้ต่างก็ได้ดินแดนและแผ่อำนาจปกครองกันไปหมดแล้ว
ด้วยเหตุนี้ ยามที่เด็กหนุ่มต้องมาศึกษา ณ วิทยาลัย บิดาจึงมิได้ใส่ใจไยดีเท่าใดนัก ทรงประทานทรัพย์สินติดตัวมาเพียงน้อยนิด พร้อมส่งผู้อารักขามาส่งเพียงหยิบมือ ซึ่งคนเ่าั้ก็พากันแยกย้ายกลับไปทันทีที่ส่งเขาถึงจุดหมาย ทิ้งให้เขาเผชิญโลกเพียงลำพังโดยไร้บริวารไว้คอยใช้สอย ผิดกับเหล่าพี่ชายที่มีผู้ติดตามรับใช้เป็พรวนตลอดระยะเวลาสามปีในรั้ววิทยาลัยแห่งนี้
หลังจากทบทวนสถานการณ์อยู่นาน แววตาที่เคยกังวลก็กลับมามีประกายมุ่งมั่นอีกครั้ง “จริงด้วย! ยังมีหนทางนี้อยู่นี่นา” เขาพึมพำกับตนเองพลางลุกขึ้นสูดอากาศเข้าปอดลึกยาว จากนั้นจึงใช้มือตบแก้มตัวเองเพื่อกระตุ้นสติสัมปชัญญะให้ตื่นตัว พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับปัญหาที่กำลังเผชิญ
เขาเปิดประตูสาวเท้าออกจากห้องพัก มุ่งหน้าไปตามระเบียงทางเดินด้วยท่วงท่าที่สง่างามและแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น
761
