บทที่18 สัตว์ประหลาด
ในขณะที่เดนอยู่หน้าทางเข้าคฤหาสน์ แม่ทัพดัชก็ทำการเปิดการทำงานของม่านพลังขึ้นคุ้มรอบพื้นที่ตัวคฤหาสน์ของเขาเอาไว้
“ท่านพ่อท่านเดนเขาจะรับมือกองทหารพวกนั้นไหวแน่เหรอ”
“พ่อไม่รู้หรอกนะพวกเราได้แต่ภาวนาให้เขามีความสามารถเหมือนที่ท่านขาวได้กล่าวเอาไว้แล้วเท่านั้น”
“พวกเราออกไปดูกันเถอะ”
แล้วคนกลุ่มใหญ่ก็ออกมายืนที่ระเบียงขนาดใหญ่เพื่อรอดูการต่อสู้ที่กำลังจะเกิดขึ้น ในตอนนั้นเองพวกเขาเห็นกองกำลังทหารเดินตั้งขบวนขึ้นเขามาทางคฤหาสน์
“พวกมันมากันแล้ว”
“ท่านพ่อเราออกไปช่วยท่านเดนสู้ไม่ดีกว่าเหรอ”
“รอดูก่อนถ้าเกิดเขาเพลี่ยงพล้ำข้าออกไปช่วยเขาแน่ถึงต้องตายก็ตาม”
เมื่อกองทหารเคลื่อนพลมาถึงหน้าคฤหาสน์ก็เริ่มตั้งขบวนออกรบทันที ตอนนั้นมีชายหน้าตาดูหยาบกร้านผมยาวสีขาวสวมเกราะสีเงินแวววาวเดินออกมาจากด้านหลังของแถวขบวนของทหาร
“หึเ้าบ้าดัชเปิดม่านพลังแล้วรึคิดรึว่าม่านพลังแค่นี้จะป้องกันพวกเ้าได้”
แม่ทัพดัชที่ยืนมองอยู่ถึงกับหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันทีที่เห็นชายคนดังกล่าว
“เ้าบ้าดยุกนั้นมันบ้าไปแล้ว”
เมื่อออโรร่าเห็นอาการของแม่ทัพดัชจึงเร่งถามทันที
“มีอะไรรึท่านพ่อ”
“ก็เ้าดยุกนั้นดันปล่อยคนอันตรายที่สุดของอัคคีนิรันด์ออกมาแล้วนะสิ”
“เขาเป็ใครกันท่านพ่อทำไมท่านถึงดูวิตกขนาดนี้กัน”
“มันคือเ้าสกัลเ้าปีศาจกระหายเืนั้น”
“นายท่านว่ายังไงนะเขาโดนคุมขังโดยองค์าาไว้นานแล้วนินี่เขายังอยู่อีกรึข้านึกว่าเขาตายไปแล้วชะอีก”
พ่อบ้านเมลที่อยู่ข้างๆใที่ได้ยินชื่อ
“ท่านพ่อเขาเป็ใครกัน”
“เื่นี้มันเกิดขึ้นตอนเ้ายังเด็กนะเ้าสกัลที่ว่านี้มันเป็แม่ทัพเหมือนกับข้านะแหละแต่ตอนที่มันนำทัพออกไปรบกับพวกแดนเถื่อนที่หมู่บ้านหนึ่งนอกเมืองที่โดนยึดครองโดยพวกนักรบเถื่อน เ้าสกัลนี้แหละที่จัดการพวกมันทั้งหมดรวมถึงผู้คนของหมู่บ้านนั้นด้วยและทหารที่พยายามห้ามมันไม่ให้ทำร้ายชาวบ้านธรรมดามันก็ฆ่าทิ้งทั้งหมด
และในตอนนั้นเองรองแม่ทัพที่ไปด้วยไม่พอใจอย่างมากจึงนำทหารที่ไม่พอใจในกับการกระทำของเขาเข้าจับกุมเ้าสกัล แต่พวกเขากลับโดนฆ่าทิ้งทั้งหมด ในตอนนั้นข้าและองค์าาที่นำทัพตามหลังไปเพื่อที่จะเสริมทัพไปบุกขับไล่นักรบแดนเถื่อนพบเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี
จึงเข้าไปห้ามปรามแต่กับโดนเ้าสกัลโจมตีข้าและาาจึงต้องต่อสู้กับเ้าสกัลกว่าจะจับมันได้ข้าและองค์าาต้องาเ็อย่างหนัก มันนะมีพลังมากและเมื่อมันต่อสู้มันจะไม่สนว่าเป็มิตรหรือศัตรูถ้าใครขว้างทางมันมันฆ่าเรียบหรือบ้าคลั่งไปเลยก็ว่าได้ และการต่อสู้ครั้งนั้นทำให้หมู่บ้านนั้นหายไปจากอัคคีนิรันดร์องค์าาทรงกริ้วมากและจับมันขังไว้ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันมานานแล้ว”
เมื่อออโรร่าได้ฟังนางจึงหันไปมองเดนอย่างกังวลขึ้นมา
“หือเ้าหนุ่มนั้นที่เ้าดยุกฟาเรนประกาศจับนิ”
สกัลยกมุมปากแสยะยิ้มอย่างชั่วร้ายมองไปทางเดิน
“มายืนรอความตายเองเลยเหรอใจกล้าดีนิ”
“เ้าหนุ่มเ้าชื่ออะไร”
เมือเดนได้ยินสกัลถามมายังเขา เดนยกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งแล้วตามกลับไป
“ไม่บอกมีอะไรไหม”
“หึกล้าดีนี่ข้าชอบคนแบบเ้ามาเป็ลูกน้องของข้าสิแล้วข้าช่วยคุยกับดยุกฟาเรนให้อภัยโทษให้เ้า”
“เ้าสิมาเป็ลูกน้องของข้าแล้วข้าจะไม่ทำร้ายเ้า”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ยังเ้านะเหรอที่จะทำร้ายข้าช่างปากกล้ายิ่งนักข้าให้โอกาศเ้าแล้วนะช่างโง่เขลายิ่งนักที่ไม่ยอมรับโอกาศดีดีที่ข้ามอบให้”
“เฮ้ย เ้าขี้ขลาดดัชนี่เ้าให้เ้าหนุ่มนี่เป็คนถ่วงเวลาเพื่อรอกองทัพของเ้ามาช่วยยังงั้นรึไม่เจอกันนานเ้าขี้ขลาดขึ้นเยอะเลยนะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
“จะ..เ้า”
แม่ทัพดัชกัดฟันกำหมัดแน่นเมื่อมองไปยังมัน
“นี่เ้านะยกกองทัพมาเพื่อทำาน้ำลายเองหรอกเหรอพูดมากจริงจะเข้าก็เข้ามาข้ายืนรอจนเมื่อยแล้วเนี้ย”
เดนกล่าวตัดบทสกัลที่กำลังจะกล่าวยั่วโมโหแม่ทัพดัชขึ้นมาอีกครั้ง
“หึเห็นข้าใจดีให้หน่อยทำปากกล้าแล้วอย่าว่าข้าใจร้ายกับเด็กรุ่นหลังก็แล้วกัน”
“จับมันมาให้ข้าชะ”
สกัลสั่งทหารที่อยู่แถวหน้าไปจับเดน เมื่อพวกทหารได้รับคำสั่งพวกเขาจึงพุ่งไปยังเดน แต่เมื่อพวกเขาเข้าใกล้เดนนั้นเองเหมือนพวกเขาโดนอะไรบางอย่างกระแทกกระเด็นกลับไปกระแทกเ้ากับเหล่าทหารข้างหลังจนล้มระเนระนาด พวกที่พุ่งเข้าโจมตีเดนชุดเกราะที่ใส่อยู่แตกละเอียดอาวุธหักสะบั้นนอนหมดสติบนพื้นเบื้องหน้าเหล่าทหารที่ไม่ได้เข้าไปโจมตี
ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างตกตะลึงในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าตนเอง
“มะ..มันเกิดอะไรขึ้น”
แม่ทัพดัชที่มองดูอยู่เอ่ยขึ้นอย่างลืมตัว
“ท่านเดนเป็คนทำยังงั้นเหรอ”
ออโรร่ามองไปยังพ่อของเขา
“ข้าไม่รู้ ข้าไม่เห็นเขาขยับตัวอะไรเลยนะเกิดอะไรขึ้นกัน”
สกัลเมื่อรู้สึกตัวจากอาการตกตะลึงจากเื่ที่เกิดขึ้นกล่าวขึ้นมา
“นี่เ้าทำอะไรกับทหารของข้ากันแน่”
สกัละโถามเดนทันทีที่เขารู้สึกตัว
“เฮ้อ..โล่งอกนึกว่าจะถามว่าเ้าเป็ใครซะอีก”
เดนถอนหายใจอย่างโล่งอกเขาได้ยินคำถามนี้มาหลายครั้งแล้วั้แ่มายังเมืองอัคคีนิรันดร์
“อยากรู้เ้าก็เข้ามาลองดูเองสิ”
“แก ดีเมื่อเ้ามีฝีมืองั้นก็ลองดูสิจะรับมือทหารทั้งห้าร้อยยังไง”
“มันจะไปถึงได้ยังไงห้าร้อยนั้นนอนอยู่นั้นสักสิบกว่าได้มั้ง”
เดนกล่าวอย่างกวนๆไปยังสกัล เมื่อสกัลเห็นท่าทางกวนๆของเขาจึงโกรธอย่างมาก
“พวกเ้าทั้งหมดบุกเข้าไปพร้อมกันเลยอย่าให้มันได้พักหายใจ”
เดนแสยะยิ้มทันทีที่ได้ยินสกัลสั่งทหารของเขาในตอนนั้นเองเดนหายไปจากที่เดิมของเขา
“มันหายไปไหนแล้ว”
สกัลที่มองเดนอยู่แต่จู่กลับหายไปจากสายตาของเขา แต่ตอนนั้นเองเดนมาปรากฏอยู่ตรงกลางของเหล่าทหารทั้งกองที่ยังยืนนิ่งเนื่องจากหาเขาไปเจอ
“พวกเ้ามองหาข้ายังงั้นรึข้าอยู่นี้”
“อะไรกัน”
ทหารที่อยู่ใกล้ได้ยินเสียงและหันกลับมาเอ่ยออกมาอย่างใ ในตอนนั้นเองเดนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วพุ่งผ่านเหล่าทหารเ่าั้พร้อมกับจู่โจมทหารทั้งกองในชั่วพริบตา ทหารทั้งกองที่ถูกโจมตีต่างลอยขึ้นฟ้าเนื่องจากแรงกระแทก เมื่อเดนปรากฏตัวอีกทีมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของสกัล ในขณะที่เดนและสกัลยืนประจัญหน้ากันอยู่นั้นทหารที่ลอยขึ้นฟ้าตกลงกระแทกพื้นทหารทั้งกองชุดเกราะและอาวุธต่างไม่เหลือสภาพคงเดิมเมื่อพวกเขาตกถึงพื้นต่างหมดสติทั้งหมด เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นเพียงชั่วพริบตาเท่านั้นหลังจากที่เดนปรากฏตัวตรงวงล้อมของกองทหารหลายร้อยคน เหล่าผู้คนที่มองดูเหตุการณ์เบื้องหน้าต่างอ้าปากค้างยืนนิ่งไม่ไหวติงแม้แต่สกัลยังตกตะลึงจนไม่เชื่อว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าตนเป็เื่จริง
“จะ..จะ..เ้าหนุ่มนั้นเป็มนุษย์แน่รึ”
แม่ทัพดัชเอ่ยออกมาอย่างไม่เชื่อในสายตาตนเองในสิ่งที่เขาเห็นอยู่เบื้องหน้า
“ทะ..ทหารห้าร้อยกลับถูกปราบด้วยคนเพียงคนเดียวแถมยังในพริบตาอีกด้วย”
“เขาต้องเป็สัตว์ประหลาดแน่ๆ”
ออโรร่าที่มองเดนอย่างเหม่อลอยในขณะนี้นางมองเห็นเดนเป็เทพบุตรที่ลงมาจากเพื่อช่วยครอบครัวของเธอ
“เอ้าทหารของเ้าหลับไปหมดแล้ว”
เดนที่ยืนอยู่ตรงหน้าสกัลเอ่ยขึ้นทำให้เขาต้องสะดุ้งสุดตัวและะโถอยไปข้างหลังอย่างทันที
“นี่เ้าเป็ใครกันแน่”
“นั้นไงคำถามในที่สุดมันก็โผล่มา”
ในตอนนั้นเองเขาก็คิดอะไรออกและพึมพำออกมา
“คราวนี้ถ้าได้ยินคำถามอย่างนี้อีกบอกว่ามาจากป้อมอัสสนีและเกาะอัคคีดีกว่าแหะทั้งสองจะได้มีชื่อเสียงขึ้น รึศัตรูมากขึ้นหว่า เอายังไงดีแต่ยังไงทั้งสองที่ก็แข็งแกร่งอยู่แล้วนิเอาเป็ว่าบอกไปแบบนี้ละกัน”
เดนที่เอามือข้างหนึ่งกอดอกและอีกข้างยกขึ้นจับคางตัวเองคิดถกเถียงกับตัวเองอยู่นั้นก็เอ่ยออกมา
“ข้าเป็คนของป้อมอัสสนีและเกาะอัคคีจากทวีปพิภพ”
“เ้ามาจากทวีปพิภพยังงั้นรึ”
“อะ..เอ่อใช่แล้ว”
“แล้วมาที่นี้ได้ยังไงกันมันอยู่ห่างกันตั้งไม่รู้กี่ล้านกิโลเมตร”
“นั้นมันเื่ของข้า แล้วจะเอาไงต่อละเ้านะสู้รึถอย”
“อย่าอวดดีนักเ้าจะได้เห็นฝีมือข้าว่าไม่ได้อ่อนด้อยไปกว่าเ้าหรอกนะ”
เมื่อสกัลพูดจบเข้าก็ปลดปล่อยพลังออกมาออร่าสีแดงลุกท่วมร่างอย่างรุนแรงและะโขึ้นสู่ฟากฟ้า
“อย่าอยู่เลย มหาจักรพรรดิเพลิงผลาญพิภพ”
สกัลที่รวมพลังอัคคีไว้บนฝ่ามือที่อยู่เหนือศีรษะของเขาปรากฏลูกไฟขนาดมหึและ
ขว้างเข้าใส่เดนลูกไฟพุ่งเข้าใส่เดนอย่างรุนแรง ก้อนหินก้อนกรวดบนพื้นหินลอยขึ้นจากพื้นขึ้นไปหาลูกไฟขนาดใหญ่จากแรงดึงดูดของมัน เดนที่อยู่บนพื้นกอดอกอยู่นั้นยืนมือออกมารับลูกไฟขนาดใหญ่ด้วยมือข้างเดียวและขว้างมันกลับไปหาสกัล สกัลฉากตัวหลบอย่างแตกตื่น ลูกไฟลอยหายไปบนฟากฟ้าอย่างไร้ร่องลอยของมัน
“แกไอ้สัตว์ประหลาด”
สกัลสบถออกมาเสียงดังขณะล่วงลงพื้นมายืนตั้งท่าเตรียมต่อสู้
“อ้าวข้าเป็คนเว้ย”
เดนเถียงกลับไป
“ย๊ากกก ข้าไม่เชื่อว่าจะสู้เ้าไม่ได้”
สกัลเร่งพลังขึ้นอีกจนดวงตาของเขาแดงก่ำิัแดงขึ้นกล้ามเนื้อขยายออกทำให้ชุดเกราะที่เขาใส่อยู่แตกกระจายออกจากตัวเส้นผมที่ขาวกล่ยเป็สีแดงและโปกสบัดตั้งขึ้น และสกัดก็หายไปจากสายตาของเดนมายืนอยู่ข้างหลังของเขาพร้อมกับตวัดเตะอย่างรุนแรงเข้าใส่คอของเดนแต่ก่อนเท้าจะถึงคอเดนที่ยืนหันหลังให้สกัลก็ยกแขนขึ้นบังเสียงที่แขนและเท้ากระทบกันเสียงดังอย่างมาก คลื่นจากการโจมตีแพร่ทั่วทิศทางจนต้นไม้บริเวณนั้นหักโคน เมื่อเดนรับลูกเตะของสกัลได้มันก็หายไปจากด้านหลังเดนโผล่มาด้านหน้าอย่างรวดเร็วและปล่อยหมัดเข้าใส่เดนอย่างรุนแรงไปที่หน้าของเขาแต่เขารับมันไว้ได้ก่อนจะถึงหน้าของเขาอีกเช่นเคย พื้นดินที่เดนยืนอยู่ทรุดลงจากพลังการโจมตีของสกัลจากนั้นสกัลก็รัวการโจมตีทุกอย่างและรวดเร็วเข้าใส่เดนเดี๋ยวโผล่ข้างหน้าเดี๋ยวโผล่ข้างหลังคลื่นพลังจากการปะทะทำลายพื้นที่รอบข้างจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม เดนที่ยืนอยู่ที่เดิมพร้อมกับรับการโจมตีอย่างแม่นยำอยู่นานจนสกัลหยุดโจมตีฉากตัวมายืนเบื้องหน้าเดนและรักษาระยะห่างกับเขาเอาไว้ สกัลที่ยืนตั้งท่าหายใจหอบอย่างต่อเนื่องเม็ดเหงื่อผุดขึ้นทั่วร่าง
“อ้าวเหนื่อยแล้วรึอย่าบอกนะว่าหมดแรงแล้วนะ”
“แกตายยยยย”
สกัลประสานมือปล่อยคลื่นพลังลำแสงสีแดงขนาดใหญ่พุ่งเข้าใส่เดนพื้นที่รอบข้างที่ลำแสงคลื่นพลังผ่านล้วนถูกทำลายสลายหายไปเมื่อมันเข้ามาใกล้กับเดนเขาสบัดมือตบเข้ากับลำแสงทำให้ลำแสงเปลี่ยนทิศทางพุ่งขึ้นฟ้าและหายไป ฝ่ามือสกัลที่ค้างอยู่ด้านหน้าของมันที่ยังมีกลุ่มควันบางลอยอยู่รอบๆเริ่มสั่นสะท้านขึ้นมา
“ปะ..ปะ..เป็ไปไม่ได้ข้าไม่เชื่อ!”
“อ้ากกกก”
ในขณะที่มันกำลังกล่าวนั้นเดนไปอยู่เบื้องหน้าของสกัลและปล่อยหมัดอัดเข้ากับลำตัวของมันจนมันตัวงอกระอักเืคำโตออกมาและสิ้นสติไปในที่สุด มันล้มคว่ำหน้าลงด้านข้างตัวของเดนเสียงดังร่างกายที่ขยายใหญ่ของสกัลกลับเป็สภาพเดิมออร่าสลายหายไปผิวกลับมาซีดขาดตามเดิม
“ก็แค่นี้”
เหล่าบุคคลที่เฝ้าดูเหตุการณ์ที่คฤหาสน์ต่างร้องออกมาอย่างใ
“อะไรกันมันจบแล้วยังงั้นเหรอเก่งเกินไปแล้วเ้าหนุ่มนั้น”
“ท่านพ่อท่านเดนชนะเขาชนะเขาชนะแล้ว”
ออโรร่ากล่าวออกมาอย่างตื่นเต้นและลืมตัวะโกอดแขนพ่อของนางเหล่าบรรดาผู้คนที่เห็นการต่อสู้ต่างโห่ร้องด้วยความยินดี
“ท่านพ่อรีบออกไปหาเขากัน”
“ดะ..เดี๋ยวให้พ่อปิดม่านพลังก่อน”
จากนั้นแม่ทัพดัชก็ปิดการทำงานของม่านพลังและพากันออกไปหาเดน ออโรร่าที่วิ่งนำหน้าทุกคนมาถึงก่อนและะโเข้ากอดเดนโอบไปที่คอของเขาในขณะที่เดนหันหน้ามามองเหล่ากลุ่มคนที่ออกมาหาเขา
3K
