ตอนที่ 11 : ตราพิสุทธิ์ 7 มุก
เวลาไหลผ่านไปกว่าสองชั่วยาม สมุนไพรทั้งสี่ชนิด ผสานกันอย่างสมบูรณ์ มีความบริสุทธิ์ อย่างไม่สามารถอธิบายได้ ถึงกระนั้น... ม๋อเทียนก็ไม่กล้าประมาทเลยแม้แต่น้อย การหลอมโอสถระดับ 2 ด้วยการที่เขานั้น ปราศจากพลังปราณ เป็อะไรที่เกินตัวไปอยู่บ้าง
ในที่สุดก็ถึงกระบวนการสุดท้าย ม๋อเทียนลดระดับเปลวเพลิงลง พร้อมเปิดฝาเตาหลอมขึ้น เขาโยนผลเมฆาฟ้าลงไป และหยิบมีดมากรีดที่ปลายนิ้วของตน จากนั้นก็หยดโลหิต จากปลายนิ้วของเขา ลงไปในเตาหลอมเป็จำนวนห้าหยด
เตาหลอมเกิดการสั่นะเืเล็กน้อย ม๋อเทียนเริ่มปิดฝา และเขียนอักขระบางอย่าง ด้วยโลหิตลงไปที่เตาหลอม จากนั้นม๋อเทียนก็หลับตาลง รวบรวมพลังจิติญญาของตน แล้วถ่ายพลังจิติญญาเข้าสู่เตาหลอม ความแข็งแกร่งของจิติญญาม๋อเทียนนั้น น่าอัศจรรย์เป็อย่างมาก
แต่ทันทีที่ม๋อเทียนถ่ายพลังจิติญญา เข้าไปยังเตาหลอม ก็ปรากฏแสงสีขาวนวล สาดส่องสว่างขึ้นที่ตัวของเขา
“ที่นี่ที่ไหน...??? ” ม๋อเทียนลืมตาขึ้น
“เ้าเด็กน้อย… ในที่สุดเราก็ได้พูดคุยกันเสียที แต่เวลามีไม่มากนัก...” เสียงชายปริศนาดังขึ้น
“ท่านเป็ใครกัน...??? แล้วท่านอยู่ที่ไหน...??? ทำไมข้าถึงไม่สามารถมองเห็นท่าน...!!! และตอนนี้ข้าอยู่ที่ไหน...??? ” ม๋อเทียนไม่สามารถ มองเห็นสิ่งใดได้เลย สถานที่แห่งนี้เต็มไป ด้วยสีขาวนวลทั้งหมด
“อย่าเพิ่งรีบถามให้มากความ เ้ายังอ่อนแอเกินไป ข้าสามารถสื่อสารกับเ้าได้เพียงเล็กน้อย โลกแห่งนี้เรียกว่า โลกสีขาวอยู่ภายในมุกสีขาว เป็หนึ่งในเจ็ดมุก ของตราพิสุทธิ์ 7 มุก”
“โลกสีขาว... ??? ตราพิสุทธิ์ 7 มุก...??? ” ม๋อเทียนพยายามครุ่นคิด
“ช่างเถอะ!!! ไม่มีเวลาแล้ว ข้าจะถ่ายทอดวิชา ฝึกฝนจิติญญา ที่ถูกต้องให้แก่เ้า” จากนั้นก็มีแสงสีขาวนวล ฉายลงมาบนศีรษะของม๋อเทียน และเสียงทุกอย่างก็เงียบหายไป
“พรึบ!...พรึบ!...พรึบ!...”
ม๋อเทียนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ปรากฏว่ามีแสงสีขาวนวล ส่องสว่างอยู่บนฝ่ามือทั้งสองของเขา ที่ประกบอยู่กับเตาหลอมโอสถ
“นี่คือ… จิติญญาศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน!!!” ม๋อเทียนพึมพำออกมาอย่างตกตะลึง
เมื่อม๋อเทียนเริ่มตั้งสติได้ ก็พบว่าเขาสามารถควบคุมเปลวเพลิง ได้อย่างละเอียดประณีตมากขึ้น และรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นภายในเตาหลอม ได้อย่างกระจ่างชัด เขาจึงเริ่มหลอมผสาน ส่วนผสมของสมุนไพร และค่อย ๆ บีบอัดมัน จนกระทั่งเริ่มเปลี่ยน เป็รูปทรงกลมอย่างช้า ๆ
เวลาผ่านไปอีกกว่าหนึ่งชั่วยาม ม๋อเทียนถอนฝ่ามือของเขา ออกจากเตาหลอมและทรุดตัวลง ทันใดนั้น… ก็มีมือมาช่วยประคองเขาไว้ ได้ทันก่อนที่เขาจะล้มลง
“น้องอิง ไปเปิดฝาเตาหลอม และนำโอสถออกมาให้ข้าที” ม๋อเทียนพูดอย่างอ่อนแรง
ม๋ออิงพยักหน้าและพยุงเขาไปนั่ง ที่ด้านข้างของแม่นางเฉิงชิงชิง พอนางสังเกตใบหน้าของม๋อเทียน จนเห็นว่าเขาไม่ได้เป็อะไรจริง ๆ นางจึงเดินไปที่เตาหลอม และค่อย ๆ เปิดฝาเตาขึ้น
แสงสีรุ้งพวยพุ่งออกมา พร้อมกับกลิ่นหอมอันบริสุทธิ์ เสมือนอยู่บนสายธารแห่งดอกไม้ ฟุ้งกระจายส่งกลิ่นหอม ตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้อง ม๋ออิงจึงนำกล่องหยกออกมาและเก็บโอสถเข้าไปในกล่องอย่างระมัดระวัง
“นี่!!!... เป็โอสถขั้นไหนกันแน่...??? ” เฉิงชิงชิงและม๋ออิง อุทานออกมาพร้อมกันด้วยความประหลาดใจ
“ดูเหมือนว่าข้า… จะทำในสิ่งที่เหนือความคาดหมายไปเสียแล้ว” ม๋อเทียนมองไปที่โอสถ ก็ประหลาดใจเช่นเดียวกัน และกล่าวต่ออย่างอารมณ์ดีว่า
“มันคือ โอสถระดับ 2 ขั้นอนันต์ มีชื่อว่า โอสถผนึกปราณ์”
“เป็ไปไม่ได้!!! ขั้นอนันต์ไม่เคยปรากฏขึ้น ในทวีปฟ้ากระจ่างแห่งนี้ มามากกว่าพันปีแล้ว” เฉิงชิงชิงะโออกมาเสียงดัง เมื่อนางสังเกตม๋อเทียน ในขณะที่เขากำลังหลอมโอสถ นางก็รู้ทันทีว่าเขาเป็อัจฉริยะ ถึงนางไม่เคยกินไก่แต่ก็เคยเห็นไก่มาก่อน
เฉิงชิงชิงเคยเฝ้าดู เซียนโอสถเซียวฝู่หลอมโอสถมาก่อน มันก็น่าเหลือเชื่อยิ่งแล้ว แต่เมื่อมาเห็นม๋อเทียนในขณะหลอมโอสถ เซียนโอสถดูเหมือนเด็กอมมือไปเลย
เฉิงชิงชิงคิดว่า “นี่คืองานศิลปะชั้นสูง!!! นางไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่า ทักษะอันสูงส่งเช่นนี้ เขาต้องใช้เวลาฝึกฝนนานแค่ไหนกันแน่!!! เขาอายุเพียง 15 ปีเท่านั้นเอง อัจฉริยะระดับนี้เกิดมาในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้จริงหรือ!!! อาจารย์ของเขาเป็ใครกันแน่??? ”
“หน้าข้ามีอะไรติดอยู่งั้นหรือ??? ” ม๋อเทียนกล่าวขณะเห็นสายตาของนาง ที่มองมาก็พอเดาความคิดของนางที่มีต่อตน
“..........” เฉิงชิงชิงเริ่มมีสติ
“แม่นางเฉิงชิงชิง พอจะพาพวกข้าไปที่ห้องพักได้เลยหรือไม่??? ” ม๋อเทียนรีบกล่าวขณะยังคงพอครองสติไหว
“คุณชายเทียน เชิญทางนี้เ้าค่ะ” จากนั้นเฉิงชิงชิงก็นำม๋อเทียนและม๋ออิง ไปยังห้องพักชั้นในของหอการค้าเทียนเซียน
ม๋อเทียน เมื่อเขาเดินมาถึงห้องพัก ก็ล้มลงบนเตียงนอนทันที…..
เช้าวันรุ่งขึ้น เฉิงชิงชิงมาปลุกพวกเขา ให้ไปเข้าร่วมงานประมูล ปรากฏว่าม๋อเทียน้า ที่จะเข้าร่วมงานประมูลใน่บ่าย จึงให้ม๋ออิงไปแทนตนใน่เช้า
ม๋อเทียนนั่งมองโอสถในมือ “ขั้นอนันต์จริง ๆ ” เขาพึมพำออกมาเบา ๆ แรกเริ่มเดิมที เขาตั้งใจจะหลอมโอสถ ให้เป็โอสถผนึกปราณ์ ขั้นวิจิตรก็เท่านั้น เพราะเขาไม่เคยหลอมโอสถ เป็ขั้นอนันต์มาก่อนเลย อาจเป็เพราะว่าเขา ไม่เคยมีจิติญญาศักดิ์สิทธิ์มาก่อน และยังมีปริศนาเื่โลกสีขาวอีก
“ใช่แล้ว!!! ผู้าุโในโลกสีขาว… ท่านให้วิชาอะไรข้ามา??? ” ม๋อเทียนนึกขึ้นได้ จึงรีบหลับตาทำสมาธิ ปล่อยจิตให้ว่าง... ชั่วครู่หนึ่ง เขาสังเกตเห็น สิ่งที่ผู้าุโในโลกสีขาว ฝังไว้ในความคิดของเขา ซึ่งมีอยู่สามสิ่งด้วยกัน
สิ่งแรก คือ ข้อความบอกว่าโลกสีขาวจริง ๆ แล้วคือมุกิญญาธาตุแสง เป็หนึ่งในเจ็ดมุก ที่อยู่บนตราพิสุทธิ์ 7 มุก และยังเป็อุปกรณ์ิญญา ระดับเทพยดา มีมิติอยู่ภายใน ทั้งหมดเจ็ดมิติ ใช้พลังจิติญญาศักดิ์สิทธิ์ เพื่อการเปิดใช้งาน
“ตราพิสุทธิ์ 7 มุก !!! หรือว่ามันคือ... สิ่งนั้น??? ” ข้าก็นึกว่าข้าฝันไป ก่อนที่ข้าจะเข้ามาอยู่ในร่างของม๋อเทียน ข้าเคยเห็นตราพิสุทธิ์ 7 มุกมาก่อนแล้ว “ถ้านั่นไม่ใช่ความฝัน...??? หรือว่า... หนึ่งในเจ็ดมุกนั้น จะมีมุกที่มีพลังความสามารถ นำพาิญญาของข้ามายังร่างนี้... เป็เช่นนี้นี่เอง ว่าแต่ข้าจะเปิดใช้ตราพิสุทธิ์ 7 มุกนี้ได้อย่างไร??? เดี๋ยว!!! ระดับเทพยดา มันคือระดับใด??? ”
“ม๋อเทียน ลองเดินพลังจิติญญาศักดิ์สิทธิ์ของเขา ปรากฏว่า… ไม่มีอะไรเกิดขึ้น” ช่างเถอะ มาดูอีกสองสิ่งที่เหลือดีกว่า
สิ่งที่สอง คือ เคล็ดวิชาเทพพิสุทธิ์ 7 ดวงดาว เป็เคล็ดวิชากำลังภายใน ม๋อเทียนค่อย ๆ ดูเนื้อหาในเคล็ดวิชานี้
“วิเศษมาก!!! เคล็ดวิชานี้ดีกว่าทุก ๆ เคล็ดวิชา ที่ข้าเคยรู้จักมาก่อน เมื่อ์ให้โอกาสข้ามาเกิดใหม่ ข้าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ด้วยวิชานี้ก็แล้วกัน” ม๋อเทียนกล่าวอย่างมุ่งมั่น
สิ่งที่สาม คือ เคล็ดวิชาฝึกจิติญญาศักดิ์สิทธิ์ มีชื่อว่า เคล็ดวิชาจิตเทพโลกา
“ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า... ข้าถูกหวยแล้วคราวนี้” ม๋อเทียนทำสมาธิและเริ่มฝึกวิชานี้
ผ่านไปสองชั่วยาม ม๋อเทียนก็ลืมตาขึ้น เขาจดจำขั้นแรกและฝึกฝน จนเกือบจะสำเร็จแล้ว แต่เขารู้สึกว่ามัน ยังขาดอะไรบางอย่างไป ถึงไม่สามารถทะลวง ไปขั้นที่ 2 ของเคล็ดวิชา จิตเทพโลกาตอนนี้ได้ เขาจึงหยุดลงและลองเดินพลัง จิติญญาศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง
ส่วนลึกของดวงจิตของม๋อเทียน มีการตอบสนองอย่างรุนแรง มีแสงสีขาวคลุมรอบตัวของเขาบาง ๆ ถ้าไม่สังเกตดี ๆ จะไม่สามารถมองเห็นได้เลย
“พรึบ!...พรึบ!...”
โลกสีขาวจึงเปิดออก จิตของเขาเข้ามาในโลกแห่งนี้ได้สำเร็จ แต่ไร้ซึ่งเสียงอันใดโดยสิ้นเชิง
“ผู้าุโ...! ผู้าุโ...! ผู้าุโท่านหลับหรือ??? ” ม๋อเทียนะโลั่น
“...............” ไม่มีการตอบกลับแต่อย่างใด
“เดี๋ยว!!!” ตอนนี้ในมือเขาถือถ้วยชาที่เพิ่งจะจิบไป ก่อนที่เขาจะเดินพลัง จิติญญาศักดิ์สิทธิ์ ม๋อเทียนอุทานว่า “เฮ้ย!!! มิตินี้สามารถนำของเข้ามาได้ด้วย... ยอดไปเลย!!!”
ม๋อเทียนทดสอบอยู่หลายครั้ง นำสิ่งของต่าง ๆ เข้า ๆ ออก ๆ จากโลกสีขาว เขาแสดงสีหน้าอย่างพึงพอใจเป็ที่สุด “ข้าต้องหาอุปกรณ์มิติอย่างอื่น มาใช้เพื่อตบตาผู้คนจะได้ไม่เป็จุดสนใจมากจนเกินไป”
“เอาล่ะ... มาเริ่มรักษาจุดตันเถียนก่อนเป็อันดับแรก” ม๋อเทียนหยิบโอสถใส่ปากในทันที
โอสถผนึกปราณ์ ไหลลงไปในลำคอของเขา เริ่มละลายด้วยความเร็วสูง แค่เพียงอึดใจเดียว โอสถก็ละลายหายไป คลื่นพลังความร้อนกระจายตัว ล้อมรอบจุดตันเถียน ของเขาอย่างรวดเร็ว ค่อย ๆ กัดกินจุดตันเถียน ที่หม่นหมองเสมือนว่าตายไปแล้ว ความเ็ปอย่างแสนสาหัส ถาโถมเข้ามาจนเขาแทบสิ้นสติ
ม๋อเทียนกัดฟันอดทน เพื่อประคองสติของเขาเอาไว้ ก่อนที่จุดตันเถียนของเขากำลังจะหายไป…..
“ไม่!!! ไม่!!! มันไม่ควรเป็แบบนี้” ม๋อเทียนกล่าวอย่างกังวล
พลังความร้อน ได้กัดกินจุดตันเถียน จนแตกสลายหายไป จากนั้นก็เริ่มฟื้นตัว เป็กลุ่มควันสีทองอ่อนๆ แล้วลอยขึ้น เริ่มหมุนวนเร็วขึ้น... เร็วขึ้น... ซึ่งสร้างความเ็ปมากกว่าครั้ง ที่จุดตันเถียนโดนกัดกินเสียอีก
“อ๊ากกกกก!!!” ม๋อเทียนร้องเสียงหลงออกมาอย่างดัง น้ำตาไหลไม่หยุด ตัวแข็งเกร็ง
พยายามอดทนจนสุดความสามารถ “เซียนเอ๋อ!!! ข้าจะต้องตามหาเ้า ให้พบจงได้” ม๋อเทียนคำรามขึ้น
“ตู้มมมม!!!!!”
เสียงะเิ ดังเข้าไปในโสตประสาทของม๋อเทียน ทำให้เขารู้สึกมึนงง จนแทบหายใจไม่ออก แสงสีทองเปล่งประกายสวยงาม รวมกันเป็จุดตันเถียนสีทองอันใหม่ของเขา
ม๋อเทียน รู้สึกถึงพลังที่เปี่ยมล้น อยู่ภายในร่างกายของเขา อาการเ็ปค่อย ๆ ทุเลาลง จากนั้นเขาก็เริ่มเดินพลังปราณ ตามเคล็ดวิชาเทพพิสุทธิ์ 7 ดวงดาวในทันที
“ตู้ม...!!! ตู้ม...!!! ตู้ม...!!!”
ม๋อเทียน สามารถทะลวงระดับพลังยุทธของเขาได้ทันที หลังจากฝึกไปเพียงครึ่งชั่วยาม
“ระดับ 3 ขอบเขตก่อเกิดกายา... เยี่ยม!!! ข้าไม่ใช่ขยะอีกต่อไปแล้ว ฮ่า...ฮ่า...” ม๋อเทียนดีใจอย่างที่สุด
ม๋อเทียนเริ่มกลั่นพลังปราณ ที่ตกค้างในจุดตันเถียนเดิม จนทะลวงได้ 3 ระดับในคราเดียว ในขณะที่เขากำลังจะฝึกต่อ ก็รู้สึกถึงกลิ่นเหม็นเปรี้ยว โชยออกมาจากร่างกายของเขา คราบสีดำเหนียวข้น ติดอยู่บนิัของเขา ม๋อเทียนจึงรีบ ไปชำระร่างกายของเขา ที่อ่างน้ำในห้องทันที
เขาเปลี่ยนชุดใหม่ เป็ชุดสีม่วงขลิบสีทอง ที่แวะซื้อมาจากตลาดในเมืองจันทร์ล่อง ใบหน้าของม๋อเทียนเข้ารูป จมูกคมเป็สัน หล่อเหลาเหมือนคุณชายในตระกูลชั้นสูง เขาพอใจกับรูปลักษณ์ของม๋อเทียนเป็อย่างมาก
2K
