(๑๐๔) ร่างนาคา ดำดิ่ง สู่สายชล ว่ายเวียนวน เคลื่อนพล ดังกึกก้อง
เกล็ดสีเขียว สะท้อน เป็ลำทอง มุ่งเรืองรอง ฝ่าคลื่น ทะลุธาร
(๑๐๕) เห็นฝูงนาค มากมาย หลากหลายเผ่า ว่ายคลอเคล้า รวมกาย กลางสัณฐาน
ทิ้งกระแส เบื้องบน อันร้าวราน มุ่งประสาน พลัง ใต้วารี
(๑๐๖) กระจายทัพ ปรับขบวน ถ้วนทุกทิศ อสรพิษ คุ้มกัน ในทุกที่
ล้อมเกาะแก่ง แข็งขัน ป้องกันตี กันไพรี แห่งองค์ พระภูมี
(๑๐๗) ครอบครัวตฤณ สูงศักดิ์ ประจักษ์แจ้ง สืบแถลง สายเื ทรงรุจี
องค์บิดา องค์เจ็ด แห่งนาคี กษัตริย์ศรี บังคับ รับบัญชา
(๑๐๘) ให้พิทักษ์ น่านน้ำ แห่งคงคา คอยรบรา ปักษา จากเวหา
รวบรวมพล กล้าแกร่ง เต็มอัตรา เป็แนวหน้า ฝ่าฟัน อันตราย
(๑๐๙) ตฤณขนาบ เคียงข้าง ร่างบิดร พร้อมราญรอน ศัตรู สุดมุ่งหมาย
มารดาเคียง ถัดไป ไม่เดียวดาย แลน้องชาย ตามติด พิชิตชัย
(๑๑๐) เตรียมจัดทัพ ลอยลำ กลางกระแส พุ่งดัดแปร สัณฐาน อันยิ่งใหญ่
ลอยปริ่มน้ำ รอคอย ด้วยหทัย จ้องมองไป เบื้องบน ท้องนภา
(๑๑๑) แก่นอัตตา เปล่งแสง สว่างจ้า รังสีทา กายา มุ่งฟันฝ่า
เกล็ดสีเขียว นาคิน พุ่งถลา ทะลุผ่า ขึ้นไป เผชิญรบ
(๑๑๒) ปักษาใหญ่ บินโฉบ เข้า นาคาหลบ หลีกเร้น ไม่สยบ
การปะทะ ดุเดือด เืท่วมภพ ต่างสมทบ กำลัง เข้าทลาย
(๑๑๓) ฝูงนาคา อ้าปาก กลืนหินผา ต้านปักษา บินวน อันกว้างไกล
เพิ่มน้ำหนัก มวลกาย ให้จมไว ต้านลมร้าย กรรโชก โบกพัดมา
(๑๑๔) นาคบางตน อ้าปาก สำรอกพิษ พ่นเพลิงฤทธิ์ แผดเผา เข้าเข่นฆ่า
สายฟ้าฟาด สาดซัด ตะหวัดพา เปรี้ยงปร้างผ่า ปักษา กลางอัมพร
(๑๑๕) เสกมนตรา อาคม กระหน่ำยิง ดั่งหอกกลิ้ง ทะลวง สุดสิงขร
ร่ายอาคม สร้างสรรค์ ดั่งลูกศร พุ่งราญรอน ศัตรู กลางสายชล
(๑๑๖) ครุฑกางปีก สะบัด พัดกระแส พายุแปร ปั่นป่วน คราวสับสน
หลบสายฟ้า อาคม ที่พุ่งชน รอร่วงหล่น ช่องโหว่ โจมตีกาย
(๑๑๗) ตวัดกรง เล็บแหลม ที่วาววับ บินสลับ เลี้ยวลด สุดมุ่งหมาย
เข้าฉีกเนื้อ เกล็ดเขียว ให้มลาย เืสาดสาย หยดร่วง ทะลวงฟอง
(๑๑๘) บินทะยาน โฉบเฉี่ยว เกี่ยวร่างสู้ จิกเป็รู เนื้อหนัง สาดสยอง
กระชากร่าง นาคา ขึ้นตามมอง หวังประคอง เหวี่ยงซัด ดับชีวา
(๑๑๙) ครุฑตนใด พลาดท่า ถลาร่วง ตกสู่ห้วง สาคร สิ้นเวหา
ฝูงนาคา รุมล้อม เข้าเข่นฆ่า พ่นพิษบ้า สังหาร จนสิ้นใจ
(๑๒๐) แต่บิดา มารดา สู้ศึกใหญ่ ถูกบุกไล่ โจมตี ทนไม่ไหว
ฝูงปักษา รุมล้อม จากฟ้าไกล โฉบขึ้นไป ฉีกร่าง สิ้นชีวี
(๑๒๑) กรงเล็บแหลม ทิ่มแทง อย่างบัดสี ทะลุรี่ กลางอก สิ้นศักดิ์ศรี
โลหิตสาด กระจาย ใต้วารี ร่างร่วงนี้ จมดิ่ง ก้นบาดาล
(๑๒๒) ตฤณเบิกตา กว้างค้าง ร่างสะท้าน เห็นสองท่าน แหลกราญ สิ้นสัณฐาน
เผลอชะงัก พลั้งพลาด การต้านทาน ครุฑทะยาน จิกช้อน ตอนเผลอกาย
(๑๒๓) กระชากร่าง นาคา ติดเวหา ลอยถลา พุ่งสูง สุดมุ่งหมาย
นาคหนุ่มม้วน สะบัด รัดเรือนกาย สู้ถวาย ชีวา กลางคลื่นลม
(๑๒๔) กรงเล็บจิก ฝังลึก ทะลุเกล็ด เืสะเด็ด แดงฉาน สุดขื่นขม
นาครวบรวม พลัง ต้านโพยม หวังถล่ม ศัตรู ผู้รุกราน
(๑๒๕) ตฤณกระตุ้น อัตตา ฝ่ากระแส ร่ายเวทย์แปร เป็หิน สุดหักหาญ
มวลน้ำหนัก ยิ่งใหญ่ สุดต้านทาน หวังปะา ครุฑดิ่ง ลงชลธาร
(๑๒๖) ปักษาใหญ่ ร่วงดิ่ง ทิ้งน้ำหนัก ถูกแรงผลัก ดึงลง สู่สัณฐาน
แต่กรงเล็บ จิกแน่น ไม่หย่อนยาน ฉีกเกล็ดต้าน ทะลวง ลึกถึงทรวง
(๑๒๗) เกล็ดศิลา สีเขียว แตกกระจาย เืสาดสาย แดงฉาน หยดรินร่วง
รอยแผลลึก ฉกรรจ์ เจาะทะลวง ร่างทั้งปวง พุ่งดิ่ง สู่ทะเล
(๑๒๘) กระแทกคลื่น ผิวน้ำ ดังกึกก้อง แตกเป็ฟอง ขุ่นคลั่ก สุดว้าเหว่
ครุฑจมดิ่ง ถูกรุม ซัดปนเป นาคาเท ฝูงพุ่ง เข้ากัดกิน
(๑๒๙) ฝ่ายตฤณนาค าเ็ สาหัสหนัก ร่างหยุดพัก แน่นิ่ง แทบสูญสิ้น
แก่นอัตตา ดับวูบ พลังภินท์ ปล่อยชีวิน แดดิ้น กลางสายชล
(๑๓๐) เืสีคราม ปนแดง แฝงเกลียวคลื่น ซัดสะอื้น ฟองฟอด สุดสับสน
กระแสน้ำ ม้วนบิด คอยซัดวน พัดร่างคน ร่วงหล่น ลอยลับตา
(๑๓๑) มวลน้ำสูบ พัดพราก จากบาดาล ออกจากฐาน ถิ่นเดิม ที่จากมา
พัดร่างตฤณ ลอยล่อง สู่มรรคา ทิ้งเืทา อาบไว้ ใต้วารี
(๑๓๒) กระแสคลื่น ซัดร่าง หมุนคว้างตี กวาดชีวี ลอยเกลื่อน เปื้อนนที
ทั้งร่างนาค ร่างครุฑ เกลื่อนชลธี สิ้นท่าที ลอยทรุด กลางวาริน
(๑๓๓) ชลันธร ว่ายวน จนร่ำร้อง กวาดตามอง สอดส่อง ทั่วโขดหิน
พลันพบร่าง ลอยคว้าง ร้างชีวิน เกล็ดเขียวสิ้น พลิกหงาย คล้ายแหลกราญ
(๑๓๔) เงือกถลา แหวกคลื่น ออกต้านแรง พุ่งเข้าแฝง กอดร่าง สุดหักหาญ
โอบตระกอง ร่างใหญ่ ให้พ้นพาล เืแดงฉาน ปะปน ท้นคงคา
(๑๓๕) ร่างนาคา ยาวใหญ่ ดั่งภูผา ทับร่างปลา ตัวน้อย ลอยถลา
ฝืนกำลัง แหวกคลื่น ที่ม้วนมา ลากกายา ก้าวฝ่า ทวนกระแส
(๑๓๖) หางมัจฉา ตีฟาด ต้านมวลน้ำ ว่ายถลำ หลบซ่อน รอยาแ
พาเกล็ดเขียว ร่างใหญ่ ลับตาแล เข้าซ่อนแน่ หลีกเร้น พวกภัยพาล
(๑๓๗) มุ่งหน้าสู่ สระลับ กลางป่าลึก อกระทึก หวาดหวั่น สุดหักหาญ
เงือกตีครีบ ต้านคลื่น ในชลธาร ลากร่างผ่าน มวลน้ำ อย่างอดทน
(๑๓๘) แผลฉกรรจ์ กรงเล็บ บนร่างนาค เืไหลหลาก คละคลุ้ง กลางวังวน
เงือกกัดฟัน ลากร่าง อันมืดมน น้ำซัดชน ผลักดัน กวัดกระเด็น
(๑๓๙) ข้ามโขดหิน เลี้ยวลด เลาะหลืบถ้ำ เกล็ดเงือกช้ำ ครูดผา เืไหลเห็น
ต้านแรงคลื่น ถาโถม ยากลำเข็ญ ลากหลบเร้น ซ่อนร่าง ใต้พฤกษา
(๑๔๐) ถึงสระลับ ใต้น้ำ ที่คุ้นเคย วางร่างเงย พิงพัก ตรงหินผา
สงัดเงียบ พ้นภัย พวกปักษา ทรุดกายา อ่อนล้า หมดกำลัง
(๑๔๑) สองมือเงือก กอบกุม แผลฉกรรจ์ จ้องนิ่งงัน เงียบงำ ไร้ที่หวัง
แสงอาคม สั่นคลอน ริบหรี่พัง น้ำตาขัง หยาดร่วง รดาแ
(๑๔๒) เงือกหอบเหนื่อย อกสั่น สะท้านไหว มือกอดไว้ แนบกาย ไม่เปลี่ยนแปร
รวบรวมแสง อัตตา ที่อ่อนแอ หวังดูแล เยียวยา กลางสายชล
(๑๔๓) เงาพฤกษา เรืองรอง ทาบทับร่าง ทอดเงาลาง ปกคลุม กลางวังวน
ร่างสิบศอก นอนนิ่ง ไร้ตัวตน เงือกฝืนทน พิทักษ์ รักษาชาย
9K
