หลังจากที่หลานหยูได้ยินสิ่งที่หลงหยุนบอกว่ามีวิธีชนะได้ นั้นทำให้นางรู้สึกสนใจเป็อย่างมากที่จะมีสิทธิ์ที่ชนะได้ แววตาของนางเวลานี้รู้สึกสนใจยิ่งนัก
“ เ้าบอกว่ามีวิธีชนะงั้นเหรอการต่อสู้ครั้งนี้ ” นางได้ถามเพื่อความแน่ใจอีกคราหนึ่ง
หลงหยุนก็ได้พยักด้วยความจริงถึงความคิดของเขา ส่วนทางหลายหยูตอนแรกก็ไม่อยากเชื่อเท่าไหร่แต่ก็ต้องเสี่ยงแล้วล่ะในตอนนี้นะ
“ เ้ารีบบอกวิธีมาเร็วเข้า ” แต่ระหว่างที่หลงหยุนกำลังจะเอ่ยปาก ทันใดนั้นลูกไฟลูกหนึ่งก็ได้โจมตีมุ่งตรงมาทางพวกเข้าทั้ง2 คน
“ ต้องรีบหลบลูกไฟนี้ก่อน ”เมื่อคิดเช่นนี้ได้หลงหยุนก็ได้ทำการจับมือของหลานหยู แล้วพุ่งไปหลบลูกไฟหนีทันทีทำให้การโจมตีของลูกไฟนี้นั้นได้พลาดเป้าไปโดนพื้นดินทำให้เกิดพื้นที่นั้นพังทลายจากแรงะเิเมื่อหลบการโจมสำเร็จเขารีบหันหน้ากลับไปหาหลานหยูอย่างรวดเร็ว
“ เอาล่ะทีนี้เ้ารีบบอกมาซะ ” หลานหยูถามหลงหยุนก็ได้พยักหน้าพร้อมยื่นหน้าเข้าไปใกล้หลานหยู แล้วเริ่มกล่าวในทันที หลานหยูก็ได้ฟังอย่างใจจดใจจ่อโดยไม่ให้ขาดข้อบกพร่องเลยสักนิดเดียวแล้วหลังจากนั้นหลงหยุนก็ได้กล่าวเสร็จแล้วก็เอาหน้าออกมา
“ เ้าเข้าใจแผนการหรือยัง ” ทางหลานหยูก็ได้พยักหน้าในทันที เพราะนางสามารถจำแผนของหลงหยุนได้หมดแล้ว
“ งั้นเริ่มกันเลยไหม ” หลังจากนั้นทั้ง 2 คนก็หันไปที่สัตว์อสูรทั้งสองตัวหลงหยุนได้เริ่ทก่อนพุ่งตรงไปหาสิงโตอัคคีพิโรธ
ฝั่งของหลานหยูก็ได้ไปหาจิ้งจอกอัคคีโดยแยกกันออกไปเป็2 ฝั่ง สัตว์อสูรทั้ง 2 ตัวนั้นก็เริ่มงงที่จู่ๆหลงหยุนกับหลานหยูทำไมยังแยกสู้กับพวกมันอยู่ หลงหยุนที่อยู่ตรงหน้าสิงโตอัคคีพิโรธก็ได้ทำการพุ่งไปหาด้านหน้าของสิงโตอัคคีพิโรธ โดยได้ทำการบุกไปตรงๆเลย
“ เอานี้ไปกินซะ กรงเล็บัปฐี ” การโจมตีนี้ก็ได้เข้าไปหาสิงโตอัคคีพิโรธส่วนทางนั้นก็ไม่น้อยหน้าเช่นกันสิงโตอัคคีพิโรธก็ได้ใช้ขาอันทรงพลังของมันตอบโต้เข้าโจมตีสวนคืนใส่การโจมตีของหลงหยุน ทำให้การโจมตีทั้ง 2 นั้นเข้าปะทะกันอีกครั้งหนึ่ง
พลังของของหลงหยุนนั้นที่ได้ปะทะกันนั้น มันก็ทำให้เขานั้นก็กระเด็นไปอีกครั้งหนึ่งเพราะความต่างของพลังพละกำลังวังชาทั้ง 2 ฝ่ายทำให้ตัวของหลงหยุนกระเด็นไปโดนพื้นแล้วเริ่มกระอักเืออกมาอีกแล้วแต่เขานั้นก็ยังไม่ยอมแพ้ได้ค่อยๆลุกและก็ทำการะโขึ้นมา
“ ข้าไม่ยอมแพ้หรอกกรงเล็บัสังหารสิ้น ”
เสียงะโดังขึ้นสู่ฟ้าคลื่นพลังกรงเล็บก็ได้โจมตีไปที่สิงโตอัคคีพิโรธต่อแต่มันนั้นไม่ได้สนใจการโจมตีนี้เลยสักนิดเพราะมันนั้นเคยจัดการท่านี้มาแล้ว ไม่ถือเป็ภัยคุกคามอะไรสำหรับมัน
แล้วทำการปล่อยเปลวเพลิงออกจากปากของมัน เพื่อเข้าปะทะกันทำให้การโจมตีของหลงหยุนนั้นหายไปหมดสิ้นแล้วเปลวไฟก็ได้มุ่งไปหาจุดที่หลงหยุนอยู่ทำให้มันนั้นได้เห็นหลงหยุนนั้นได้โดนเปลวเพลิง ร้องทรมานไปแล้วแน่นอน แต่หลังจากผ่านไปเปลวเพลิงนั้นก็ได้มอดดับลง
ภาพตรงหน้าที่มันเห็นคือหลงหยุนนั้นได้หายไปจากจุดเดิมที่มันเห็นแต่ระหว่างที่มันไม่ระวัง ทันใดนั้นก็ได้มีคลื่นพลังพุ่งมาทำการโจมตีไปที่ลำตัวของสิงโตอัคคีพิโรธอย่างจัง
ทำให้มันนั้นถึงกลับร้องออกมาด้วยความเ็ปปวดรวดร้าว ตัวมันก็ได้ทำการหันไปหาทิศทางที่มันโดนโจมตีเข้ามาสิ่งที่มันเห็นนั้นก็คือหลงหยุนกำลังยืนอยู่เชิดยิ้มเยาะเย้ยถากถาง
“ ดีนะสามารถใช้ร่างแยกมายาออกมาได้ก่อน ”
การที่หลงหยุนนั้นเขาสามารถหนีรอดมาจากการโจมตีของสิงโตอัคคีพิโรธออกมาได้อย่างหวุดหวิดทำให้มันนั้นคิดว่าคนที่โดนคือหลงหยุน แต่ที่แท้ก็แค่ภาพมายา ”
สิงโตอัคคีพิโรธกำลังจ้องมองไปที่หลงหยุนด้วยมีหน้าแค้นมากอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน มันก็ได้พุ่งทะยานวิ่งใส่เข้าใส่ด้วยความโกรธแค้น
“ ตอนนี้แหละต้องรีบวิ่งไปหาหลานหยูแล้ว”กล่าวจบหลงหยุนได้ใช้ความเร็วทั้งหมดโดยใช้รีบโคจรพลังทั้งหมดในร่างกายแล้วพุ่งไปหาหลานหยูโดยไม่รอช้า
ตัดมาที่ทางหลานหยูตอนนี้ตัวของนางนั้นกำลังสู้อยู่กับจิ้งจอกอัคคีเพื่อถ่วงเวลาหลงหยุนปรากฏตัว ทำให้นางต้องคอยหลบการโจมตีตลอดเวลาไม่งั้นนางอาจตายได้
จิ้งจอกอัคคีมันได้เตรียมที่จะโจมตีแล้ว ชั่วพริบตามันก็ได้ทำการวิ่งเข้าใส่หลานหนูในชั่วอึดใจ หลานหยูนั้นเมื่อได้เห็นแบบนั้นก็ได้ะโหลบเพื่อให้การโจมตีนี้พลาดเป้าไปการโจมตีของจิ้งจอกอัคคีนั้นพุ่งไปโดนต้นไม้จนหักล้มลง
ส่วนทางหลานหยูเมื่อได้เห็นโอกาสที่จิ้งจอกอัคคีนั้นยังไม่ได้หันมาทางของนางก็เริ่มโจมตีต่อ
“ เอานี้ไปไปกินซะกระบี่หวนกุหลาบ ” สิ้นคำกล่าวของหลานหยูวิชากระบี่ของนางปลดปล่อยเป็ดอกกุหลาบจำนวนมากมายมหาศาลจนไม่สามารถนับได้โจมตีเข้าไปด้านหลังของจิ้งจอกอัคคีพิโรธกลายเป็รอยาแที่คมกริบ
จิ้งจอกอัคคีนั้นมันที่ยังไม่ได้หันมาก็ได้โดนการโจมตีเข้าไปอย่างจังทำให้บาดเเผลที่ได้รับจากสิงโตอัคคีพิโรธหนักกว่าเดิม
มันเลยได้ร้องออกมาอย่างเ็ปแล้วมันนั้นในตอนนี้ได้โกรธแค้นหลานหยูถึงขีดสุด มันก็ได้คำรามใส่หลานหยูด้วยความเกรี้ยวกราด
ทำให้คลื่นจากการคำรามของมันทำให้เกิดคลื่นลมเข้าไปหาหลานหยูส่วนหลานหยูนั้นได้รีบใช้กระบี่ของตัวเองปักไว้บนดินเพื่อไม่ให้ตัวเองนั้นปลิวหายไปกับคลื่นลมกระแทกแต่แล้วหลังจากนั้นจิ้งจอกอัคคีก็เลิกคำรามแล้วพุ่งไปหาหลานหยูด้วยความเร็ว
หลานหยูนั้นตอนนี้ก็เตรียมที่จะรับมือการโจมตีต่อไป แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาด้านหลัง
“ หลานหยูเ้าเป็ไงบ้างถึงเวลาแล้วนะ ”หลานหยูก็ได้หันไปมองนั้นได้เห็นหลงหยุนกำลังพาสิงโตอัคคีพิโรธมาทางนางล่อมายังทิศทางนี้
“ นี่เ้ามาเร็วไปแล้ว ข้ายังไม่ทันเตรียมการอะไรเลยนะ” หลานหยูเอ่ยใบหน้าตึงเครียดในชั่วพริบตา สะดุ้งเฮือกใหญ่ก่อนที่จะรีบหาทางอะไรสักอย่าง
“ ก็มันช่วยไม่ได้นี้น่า ต้องเสี่ยงแล้วล่ะ ” ตอนนี้หลงหยุนไม่สนคำของหลานหยูเลยสักนิดส่วนทางของหลานหยูที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่ต้องทำใจแล้วล่ะ ทันใดนั้นหลงหยุนหยุดหนีและอยู่ตรงหน้าของหลานหยู
จิ้งจอกอัคคีนั้นเหมือนกับได้เห็นคนโง่แซ่มาหาเื่ที่ตายก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจส่วนสิงโตอัคคีพิโรธมันนั้นกำลังจ้องหลงหยุนโดยไม่สนหลานหยูกับจิ้งจอกอัคคีเลยสักนิด มันกำลังโกรธหลงหยุนอยากฆ่าให้ตายไม่เหลือแต่ซาก
“ เอาแหละนะโอกาสมีเพียงรอบเดียวเท่านั้น” หลานหนูพยักหน้าตอบรับต่อคำพูดของหลงหยุน
แววตาของหลงหยุนได้มองไปที่สัตว์อสูรทั้ง2 ที่จ้องมาทางพวกเขาโดยเฉพาะสิงโตอัคคีพิโรธนั้นจะอยากจัดการเขาเป็พิเศษเขานั้นได้หันไปทางซ้ายกับขวา
“ มาดูกันซิว่า พวกแกจะรับแรงกดดันนี้ไหวไหม”ทันใดนั้นหลงหยุนก็ได้ทำการหลับตาของเขาก่อนที่จะลืมจาขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งแล้วะโอออกมา
“ เขตแดนเทพั ” สิ้นเสียงคำกล่าวหลงหยุนทันใดนั้นภาพัที่สามารถเขย่าโลก และ์ได้ปรากฏตัวออกมาต่อหน้าสัตว์อสูรทั้ง 2 ตัว
ทำให้พวกนั้นต้องหยุดชะงักนอนกราบแล้วล้มลงในทันที เมื่อเจอัตนนี้ปรากฏตัวขึ้นมาถ้าเป็มนุษย์ที่เป็ระดับลมปราณนั้นหลงหยุนก็อาจจะไม่สามารถทำให้พวกเขานั้นเป็แบบนี้ได้แต่ที่สามารถทำกับสัตว์อสูรทั้ง 2 ได้เพราะันั้นถือเป็สัตว์ที่ได้รับฉายาว่าทรงพลังที่สุดในหมู่สัตว์ทั้งปวงด้วยกันทำให้พวกสัตว์อสูรนั้นต้องก้มกราบด้วยความเคารพ
ถึงพวกมันนั้นพยายามขยับตัวก็ตามแต่ก็ไม่สามารถทำได้หลานหยูนั้นก็เคยได้เจอความสามารถนี้มาแล้ว ก็ทำให้นางนั้นถึงกับอึ้ง
มากกว่าเดิมเพราะเเม้แต่นางก็เคยเหมือนโดนกลายเป็อัมพาตไม่สามารภขยับได้นั้นเอง แต่ตอนนี้นางก็ไม่มีเวลาสนใจเื่นั้นแล้ว
“ รีบจัดการเร็วเข้า ” หลานหยูที่ได้เห็นหลงหยุนกล่าวสั่งการ ก็ได้ใช้วิชาของนางด้วยกระบี่หลอมรวมเป็หนึ่งด้วยใช้พลังทั้งหมดที่มีตามแผนของหลงหยุนที่วางไว้ เมื่อเขาใช้เขตแดนเทพัให้นางนั้นโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดแรงพอจัดการสัตว์อสูรทั้ง2 ตัว
สัตว์อสูรทั้ง 2 ที่โดนแรงกดดันอยู่ก็ไม่สามารถขัดขืนอะไรได้เลย โดนโจมตีไปเต็มๆ กระบี่ทะลวงร่างของพวกมันจนในที่สุดมันก็ได้โดนหลานหยูโจมตีแทงทะลุร่างกายในที่สุด มันก็ได้สิ้นลมหายใจไปในที่สุด
ทางฝั่งหลงหยุนนั้นได้ใช้พลังปราณมหาศาลกับพลังจิติญญาจนทำให้เขานั้นแทบขยับไม่ได้ ถึงเหมือนจะนาน แต่หลงหยุนนั้นสามารถใช้เขตแดนเทพัได้แค่ 2 ลมหายใจเท่านั้นในตอนนี้เพราะมันเปลืองพลังมหาศาล
ก่อนที่ร่างของเขาจะได้ล้มลงไปกับพื้นเกิดเสียงดังตุบ ด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้า หลานหยูนั้นได้ทำการไปดูหลงหยุนด้วยความเป็ห่วงแล้วยกตัวหลงหยุนขึ้นมา
“เ้าเป็อะไรมากหรือเปล่า ” หลานหนูเอ่ยถ้อยคำเป็ห่วง สีหน้าบ่งบอกถึงอารมณ์
“ ข้าไม่เป็ไรแต่ก่อนอื่นไปเอาแก่นอสูรของพวกมันก่อนเถอะ ” หลงหยุนได้ให้หลานหยูนั้นรีบไปเก็บแก่นอสูรเพราะมันเป็ถึงแก่นอสูรระดับหลอมรวมเลยนะ
ทางหลานหยููก็ได้ทำตามที่หลงหยุนบอก หันไปหาศพของสัตว์อสูรทั้ง2 ที่นอนนิ่งสนิทสิ้นชีวิต แล้วไปหยิบแก่นอสูรมาจากร่างของพวกมันทั้ง 2
“ ในที่สุดข้าก็ได้มาจนได้ซินะเนี่ยแก่นอสูรระดับหลอมรวม ” หลานหยูก็ได้เอาแก่นอสูรทั้ง 2 ออกมาแล้วเดินไปทางหลงหยุน
“ เอานี่เอาไป ” หลานหยูปาแก่นอสูรให้1 ชิ้นกับหลงหยุนเพื่อแบ่งกันตามความสำเร็จ หลงหยุนก็รับมาด้วยความเต็มใจ
“ หือ? นึกว่าเ้าจะเอาไปทั้ง 2 อันนะเนี่ย ข้าคงดูเ้าผิดไปจริงๆ ”
ส่วนทางหลานหยูได้เห็นหลงหยุนกล่าว ถึงนางแบบนั้นมันก็ส่งผลอารมณ์เสียไม่น้อยเขาเห็นนางเป็คนอย่างไรกัน แต่ก็ข่มความโกรธไว้ เพราะตอนนี้เื่สำคัญคือการดูดซับแก่นอสูรนั่นเอง
272
