ชายากำราบ (ท่านอ๋อง)

        หลังจากพักผ่อนเป็นเวลาหนึ่งคืนเช้าวันถัดมา ชุ่ยอวิ๋นก็กลับมาที่จวนองค์ชายหกอีกครั้ง

        แม่นมเสิ่นแค่เห็นชุ่ยอวิ๋นก็เหมือนเห็นมู่หลิงจูจึงไม่อยากจะแลเหลียว สั่งให้นางยืนอยู่กับที่รอไปก่อน

        จื่อเซียงเดินออกมาจากข้างหลังเห็นชุ่ยอวิ๋นยืนอยู่จึงประหลาดใจ ก่อนจะพานางเดินไปที่เรือนลี่เฉวียน

        มู่อวิ๋นจิ่นที่แต่งตัวเรียบร้อยพร้อมจะไปเรียนวิชาที่เรือนหมิงหราน พอเห็นชุ่ยอวิ๋นเข้ามาในเรือนลี่เฉวียนก็แปลกใจไม่ทันตั้งตัว

        “เจ้ามาได้ยังไง?”

        ชุ่ยอวิ๋นทำความเคารพมู่อวิ๋นจิ่นก่อนเอ่ยปากขึ้นว่า “เมื่อคืนคุณหนูสี่กลับจวนหรงไปได้ถูกตระกูลฉินตบตีด้วยเรื่องที่จวนอัครเสนาบดีมู่รอด จนเป็นไข้สูงพระชายาหรงยังไม่อนุญาตให้เรียกท่านหมอมารักษาเลยเพคะ”

        “เมื่อครู่คุณหนูสี่อาศัยจังหวะที่บ่าวรับใช้ใกล้ชิดของพระชายาหรงเดินออกไปสั่งให้บ่าวแอบมาหาพระชายาหกอยากขอร้องให้พระชายาหกช่วยคิดหาวิธีช่วยเหลือด้วยเพคะ”

        ชุ่ยอวิ๋นละล่ำละลัก “เมื่อวานที่คุณหนูมาบอกความลับของพระชายาหรง หวังว่าพระชายาหกจะรักษาคำพูดช่วยคุณหนูให้พ้นจากภัยในตอนนี้ด้วยเพคะ”

        มู่อวิ๋นจิ่นได้ยินดังนั้นก็กวักมือเรียกจื่อเซียงเข้ามา “เจ้าไปหาบ่าวรับใช้ในเรือนบอกให้ต้มยามาชามหนึ่ง และนำยาทาแผลกลับไปด้วย”

        สิ้นเสียงมู่อวิ๋นจิ่นไม่พูดพร่ำทำเพลงเดินออกจากเรือนลี่เฉวียนไป

        ชุ่ยอวิ๋นที่ยืนอยู่ด้านหลังไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่มู่อวิ๋นจิ่นต้องการสื่อจึงหันไปถามจื่อเซียง “พี่จื่อเซียงพระชายาหกหมายความว่าอย่างไร?”

        “เจ้าบื้อเอ๊ย ดูก็รู้ว่าพระชายาไม่อยากเข้าไปจัดการเรื่องนี้เอาแค่เรื่องในจวนยังจัดการไม่ทั่วถึง ย่อมไม่มีเวลายื่นมือไปจัดการถึงจวนหรงหากไปยุ่งเรื่องนี้เข้า คุณหนูสี่อาจแว้งกัดได้ถึงตอนนั้นเรื่องร้อนจะพุ่งเข้ามาไม่หยุด” จื่อเซียงอยู่รับใช้มู่อวิ๋นจิ่นมาเนิ่นนานนิสัยใจคอของมู่อวิ๋นจิ่น เป็นเช่นไรนั้นนางพอรับรู้อยู่บ้าง

        “รอก่อน ยาทานและยาทานั้น เจ้าแอบเอากลับไปบอกคุณหนูสี่ว่าได้มาด้วยความยากลำบากขอให้กลับไปบอกคุณหนูสี่ให้รอข่าวคราวอย่างใจเย็นที่จวนหรงไปก่อน”

        จื่อเซียงอธิบายดังนั้นชุ่ยอวิ๋นพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

        …

        (สลับฉากไปทางมู่อวิ๋นจิ่น)

        ในระหว่างที่มู่อวิ๋นจิ่นมุ่งหน้าไปที่เรือนหมิงหรานกลับพบอาจารย์เฟิงเสวียนโดยบังเอิญ

        “เจ้ามาได้เวลาพอดี วันนี้ไม่ต้องฝึกแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปวัดสุ่ยอวิ๋น”อาจารย์เฟิงเสวียนบอกเล่า

        มู่อวิ๋นจิ่นชะงักไปชั่วขณะ “ไปทำอะไรที่วัดสุ่ยอวิ๋น?”

        “เมื่อคืนที่ผ่านมา ข้าครุ่นคิดอยู่เป็นเวลานานสุดท้ายตัดสินใจแล้วว่าจะไปดูค่ายกลที่จองจำหรงเฟยเอาไว้ข้ากลัวว่าการลงทุนลงแรงของพวกเราอาจเสียเปล่าได้”

        มู่อวิ๋นจิ่นมิได้ยึกยักแต่อย่างใดนางรีบหันหลังกลับก่อนเอ่ยบอกกับผู้เป็นอาจารย์ว่า “เดี๋ยวศิษย์จะไปตามฉู่ลี่”

        “กลับมา!” อาจารย์เฟิงเสวียนเรียก “เจ้านี่โง่หรือเปล่า เรื่องนี้จะบอกฉู่ลี่ไปทำไมพวกเราแค่ไปดูสถานการณ์มาก่อน แล้วที่เหลือค่อยว่ากัน”

        “ก็ได้…” มู่อวิ๋นจิ่นเดินตามอาจารย์เฟิงเสวียนออกนอกจวนไป

        เมื่อเดินทางมาถึงวัดสุ่ยอวิ๋นเมื่อทั้งสองก้าวลงจากรถม้ามู่อวิ๋นจิ่นสังเกตเห็นว่าอาจารย์เฟิงเสวียนคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้ยิ่งนักเขาเดินไปที่กุฏิของท่านอาจารย์ไฮว๋หยวนโดยตรง

        ท่านอาจารย์ไฮว๋หยวนเหมือนหยั่งรู้ล่วงหน้าพอพวกเขาทั้งสองเดินเข้ามาใกล้ ก็เปิดประตูต้อนรับโดยไม่ต้องเคาะ

        “ฮ่า ๆ ๆ ๆ อาตมาว่าแล้วทำไมวันนี้วิหคร้องถึงส่งเสียงร้องระงมไม่หยุดที่แท้มีสหายเก่ามาเยี่ยมนี่เอง นับเป็นนิมิตหมายที่ดี”

        “ไฮว๋หยวน เจ้ากับข้าไม่ได้พบหน้ามานานหลายปีวันนี้มารำลึกเรื่องราวในอดีตสักหน่อย”

        “ได้สิ”

        เมื่อทั้งสองทักทายปราศรัยกันเรียบร้อยแล้วอาจารย์เฟิงเสวียนจึงหันมามองมู่อวิ๋นจิ่น “ข้ากับท่านอาจารย์ไฮว๋หยวนมีเรื่องคุยกันเจ้าออกไปเดินเล่นตามใจชอบได้”

        หลังจากนั้นอาจารย์เฟิงเสวียนก็เดินเข้าไปในกุฏิของท่านอาจารย์ไฮว๋หยวน

        มู่อวิ๋นจิ่นเบะปากด้วยความงงจ้องประตูกุฏิที่ถูกปิดด้วยความโมโห ไหนว่าจะมาตรวจดูค่ายกลมิใช่หรือ?

        ตาแก่นี่น่ะ!!!

        มู่อวิ๋นจิ่นสะบัดหน้าก่อนจะเดินเตร็ดเตร่ไปเรื่อยจนมาพบเข้ากับต้นไม่พันปีต้นนั้นโดยไม่รู้ตัว

        พระที่เฝ้าอยู่ตรงนั้นตั้งแต่รู้ฐานะที่แท้จริงของมู่อวิ๋นจิ่นก็มิกล้าเอ่ยห้ามนางแต่อย่างใด

        มู่อวิ๋นจิ่นเดินเข้าไปในลานด้านในและเดินเข้าไปใกล้ต้นไม้พันปี เวลานี้โดยรอบไม่มีผู้ใดนางจึงเดินไปนั่งที่โต๊ะที่มีหมึก พู่กันและกระดาษแดงเขียนคำอวยพรวางอยู่

        พอมู่อวิ๋นจิ่นบรรจงตวัดพู่กันจีนเขียนว่า…พวกเราจะไปด้วยกันได้ดี!

        เมื่อได้สติสัมปชัญญะกลับมานางรู้สึกแปลกใจมิน้อย ด้วยไม่รู้ว่าภาพที่วาดลงกระดาษเหตุใดจึงเป็นใบหน้าหล่อเหลาของฉู่ลี่ไปได้

        “ตายแล้ว ข้านี่คิดเพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้ว!” มู่อวิ๋นจิ่นหยิบกระดาษแผ่นนั้นยกขึ้นส่องดูทำท่าจะขยำโยนทิ้งลงพื้น

        ระหว่างนั้นมือของนางกลับหยุดลงด้วยความลังเลใจ

        เมื่อคิดขึ้นได้ว่ายังมีกระดาษแดงเหลืออีกเยอะนางจึงหยิบกระดาษออกมาเขียนว่า “รู้จักเจ้ามาเนิ่นนานกลับไม่เห็นเจ้าเขียนอักษร”

        ทันใดนั้นเสียงที่แปลกหูดังขึ้นมา มู่อวิ๋นจิ่นจึงหยุดสิ่งที่เขียนอยู่ เงยหน้ามองใบหน้าที่ทั้งแปลกหน้าและคุ้นเคยไปด้วยในเวลาเดียวกัน

        คนผู้นี้เป็นบุรุษสวมชุดสีเงินยาว ร่างกายสูงขาว มือไพล่หลังที่เอวมีหยกงดงามกับถุงหอมชมพูที่ปักไม่ค่อยเรียบร้อยผูกอยู่แต่มิอาจกลบความโดดเด่นในตัวเขาได้เลย

        มู่อวิ๋นจิ่นนั่งนิ่งปรายตามองบุรุษเบื้องหน้ารู้สึกว่าเหมือนเคยพบที่ไหนมาก่อน แต่กลับลืมไปแล้ว

        จากนั้นไม่นานในหัวของมู่อวิ๋นจิ่นก็ฉายภาพที่นางตกอยู่ในทะเลสาบระยับและมีบุรุษคนหนึ่งยื่นมือเข้ามาช่วย

        “ฉินมู่หนาน?” มู่อวิ๋นจิ่นมองหน้าบุรุษผู้นี้ด้วยคำถามที่อัดแน่นอยู่เต็มอก

        พอได้ยินที่นางเรียกสายตาของบุรุษผู้นี้กลับนิ่งลง “เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?”

        “...”

        มู่อวิ๋นจิ่นเม้มปากแน่นไม่เข้าใจในสิ่งที่บุรุษเบื้องหน้าต้องการสื่อสาร เห็นเขาเอ่ยเช่นนี้สงสัยนางคงจำคนผิดอีกแล้ว มิอย่างนั้นคงไม่หัวเราะหัวร่อแบบนี้

        “อวิ๋นจิ่น เจ้าต้องทำเป็นแสร้งไม่รู้จักกันไปทำไม?” จากนั้นบุรุษผู้นี้เดินมาหยุดเบื้องหน้าสบสายตากับนาง

        อะไรนะ!!!

        อวิ๋นจิ่น???

        เรียกเสียประหนึ่งสนิทสนมกันมานาน……

        “เจ้ายังโทษข้าอยู่ ที่ทิ้งเจ้าไปออกรบที่ชายแดนใช่หรือไม่?” บุรุษผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนมองตานางด้วยความอาลัยอาวรณ์

        ออกรบชายแดน?

        มู่อวิ๋นจิ่นพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวจากคำพูดของเขาที่แท้เขาคือฉินมู่หนานไม่น่าผิดเพี้ยน

        อีกอย่างร่างกายนี้ของนางสัมผัสได้ถึงปฏิกิริยาที่มีต่อเขาประหนึ่งคนคุ้นเคย และมีความสัมพันธ์ต่อกัน

        “แม่ทัพฉิน ขอบคุณมากที่ช่วยเหลือข้าในวันที่ตกทะเลสาบระยับจนถึงวันนี้ยังไม่มีโอกาสไปขอบคุณถึงจวน วันนี้พบกันโดยบังเอิญขอถือโอกาสนี้ขอบคุณอย่างเป็นทางการเสียเลย” มู่อวิ๋นจิ่นพยายามเปลี่ยนหัวข้อจะได้ไม่ต้องรู้สึกเก้อเขินในปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นกับร่างนี้

        สิ้นเสียงขอบคุณนางจึงหันหลังเดินจากไป

        พอเดินได้เพียงสองก้าวเท่านั้นกลับมีมือจับเข้าที่ไหล่ของนาง และยังคงเป็นฉินมู่หนานที่ตามนางไม่ปล่อย “ไหนว่าคุยกันแล้วนี่ รอให้ข้าชนะศึกกลับมา จะตบแต่งเจ้าเป็นภรรยาพาออกจากกรงที่กักขังเจ้าอย่างจวนอัครเสนาบดีมู่มิใช่หรือ?”

        “ทำไมถึงไม่รอข้ากลับมา ทำไมต้องใจจืดใจดำแต่งกับคนอื่นไปด้วย…”

        “อวิ๋นจิ่น พวกเรามีวันเวลาแห่งความสุขร่วมกันมากมายหรือว่าเจ้ากลับลืมมันจนสิ้นไม่เหลือเยื่อใยต่อกันอีกแล้ว?”

        “ตั้งแต่ที่ข้ากลับจวนไป อยากออกมาหาเจ้าอยู่ตลอดเวลาแต่ยังหาเวลาที่เหมาะสมไม่ได้เลย วันนี้ข้าพบหน้าเจ้าที่วัดสุ่ยอวิ๋นย่อมรู้ว่าเป็นโอกาสเบื้องบนประทานให้”

        “อวิ๋นจิ่น เจ้ากล้าพูดหรือไม่ ว่าไร้ความรักใคร่ที่มีให้กัน?”

        มู่อวิ๋นจิ่นยังคงยืนหันหลังให้ฉินมู่หนานพร้อมกับฟังคำพูดที่ยืดยาวจนเหงื่อไหลไคลย้อย มิอาจตั้งตัวกับข้อมูลที่ได้รับมากมายตรงหน้านี้

        นึกไม่ถึงว่าเจ้าของร่างนี้จะมีใจปฏิพัทธ์กับฉินมู่หนานมาก่อน

        โลกทั้งใบของมู่อวิ๋นจิ่นในเวลานี้เหมือนจะพังทลายลงตรงหน้าแต่ในเมื่อวิญญาณของนางอยู่ในร่างนี้ไปแล้วจึงไม่ได้เป็นมู่อวิ๋นจิ่นคนเก่าที่ฉินมู่หนานรู้จักอีกต่อไป นางจะทำเช่นไรดีเพื่อที่จะอธิบายให้ฉินมู่หนานเข้าใจในสิ่งที่ยากจะเชื่อนี้

        “อวิ๋นจิ่น เจ้ามองข้าหน่อยจะได้หรือไม่?” ฉินมู่หนานก้าวมายืนเบื้องหน้ามู่อวิ๋นจิ่นพลางก้มมองนางด้วยสายตาอบอุ่น

        มู่อวิ๋นจิ่นเม้มริมฝีปากก่อนจะลดระดับสายตาลงไปที่พื้น “แม่ทัพฉิน บัดนี้ข้าได้แต่งงานกับองค์ชายหกไปแล้วเรื่องราวในอดีตอย่าได้เอ่ยถึงอีกเลย”

        ทันใดนั้นมู่อวิ๋นจิ่นสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่ซ่อนความโกรธเคืองพัดเข้ามาปะทะร่างกายของนาง นางเกรงว่าฉินมู่หนานอาจควบคุมอารมณ์มิได้จึงถอยผงะไปหลายก้าว

        “เจ้ากลัวข้า?” สายตาฉินมู่หนานมองมายังนางเสมือนว่าตนนั้นเพิ่งถูกทำร้ายปางตาย“อวิ๋นจิ่น เจ้าช่างอำมหิตเหลือเกิน!”

        สิ้นเสียงแล้วฉินมู่หนานดึงหยกชิ้นนั้นกับถุงหอมสีชมพูออกจากผ้าคาดเอวหางตาของมู่อวิ๋นจิ่นเหลือบเห็นด้ายที่หลุดลุ่ย

        จากถุงหอมพอจะทราบได้ทันทีว่าผ่านการใช้งานมานานหลายปี

        “ในเทศกาลชีซี[1]ปีนั้น เจ้าได้มอบถุงหอมนี้ให้กับข้ายังจำได้หรือไม่ว่าตอนนั้นเจ้าพูดอะไรกับข้าบ้าง?”

        นี่เป็นถุงหอมที่เจ้าของร่างเก่ามอบให้อีก!เห็นดังนั้นมู่อวิ๋นจิ่นจึงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และพยายามตั้งสติ

        โอ๊ย!ใครจะไปรู้ล่ะว่าเจ้าของร่างเก่าพูดอะไรไปบ้าง!

        แต่หากมอบถุงหอมให้ในเทศกาลชีซีมู่อวิ๋นจิ่นพอคาดเดาได้ไม่ยากว่าน่าจะพูดสิ่งใด

        “ยังจำได้หรือไม่ เจ้าบอกข้าว่าเจ้าใช้เวลาเนิ่นนานกว่าจะปักรูปบนถุงหอมนี้ หวังว่าหลังจากผ่านพิธีวัยปักปิ่น[2]จะแต่งงานกับพี่หนานคนนี้ อีกทั้งทุกปีจะช่วยปักถุงหอมหนึ่งใบให้พี่หนาน”น้ำเสียงฉินมู่หนานเปี่ยมด้วยความเศร้าสร้อยทรมานจับใจ

        มู่อวิ๋นจิ่นขมวดคิ้วทันใดนั้นนางรู้สึกปวดใจเหลือเกินเมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่ป้าซูลงมือฆ่าเจ้าของร่างเก่า “มู่อวิ๋นจิ่น” ให้ตายถ้านางยังมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้และทราบว่าฉินมู่หนานได้รับการแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพ นางจะต้องดีใจเป็นแน่

        ทว่าน่าเสียดายเหลือเกิน….

        โชคชะตามักเล่นตลกกับชีวิตของคนเสมอ!!!

        “แม่ทัพฉิน ตอนนี้การรื้อฟื้นเรื่องในอดีต มันคงไร้ความหมายแล้วในใต้หล้านี้ยังมีสตรีอีกมากมายที่เหมาะสมกว่าข้า” มู่อวิ๋นจิ่นมองฉินมู่หนานด้วยรอยยิ้มให้กำลังใจ

        พอสายตาของฉินมู่หนานและมู่อวิ๋นจิ่นบรรจบกันฉินมู่หนานสัมผัสได้ถึงแววตาที่เปลี่ยนไปของมู่อวิ๋นจิ่นเหมือนว่าทั้งสองไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ทั้งน้ำเสียง ความอ่อนโยนไม่เหลืออีกต่อไปแล้ว

        ชั่วพริบตาเดียวสายตาของมู่อวิ๋นจิ่นแฝงด้วยความใคร่รู้

        “ห่านป่าโบยบินลงทิศใต้…” ฉินมู่หนานเอ่ยกลอนออกมาหนึ่งวรรค

        ด้านมู่อวิ๋นจิ่นขมวดคิ้วด้วยความงุนงงไม่เข้าใจว่าฉินมู่หนานจะเอ่ยกลอนมาทำไม นางจึงนิ่งงันไม่เอ่ยวาจาใด

        “เจ้ารู้หรือไม่ว่าวรรคต่อไปคืออะไร?” ฉินมู่หนานถามขึ้น

        มู่อวิ๋นจิ่นถอนหายใจมองฉินมู่หนานอย่างจนปัญญา “ข้าไม่ชอบต่อกลอน”

        เมื่อนางพูดจบก็หันเดินจากไปเมื่อเงี่ยหูฟังฝีเท้า พบว่าไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของฉินมู่หนานไล่ตามมาแล้วนางจึงเร่งสาวเท้าไปด้วยความรวดเร็ว

        ฉินมู่หนานมองดูมู่อวิ๋นจิ่นจากด้านหลังย้อนคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ ทั้งน้ำเสียง ท่าทาง และรอยยิ้มที่ส่งให้

        ที่แท้นางสูญเสียความทรงจำนี่เอง!!!

        โชคยังดีที่นางสูญเสียความทรงจำเพียงแค่นี้

        เขากลัวเหลือเกินว่านางจะลืมห้วงเวลาอันแสนหวานที่ได้มีกันและกันไป

        ‘อวิ๋นจิ่น ไม่ว่าตอนนี้เจ้าจะอยู่กับใครข้าต้องเอาเจ้ากลับมาอยู่ข้างกายให้จงได้ครั้งหน้าข้าไม่ยอมให้เจ้าหนีไปแบบนี้อีกแล้ว’

        ………………………………………………………………………………………………………….

        [1] เทศกาลชีซี เป็นวันแห่งความรักของจีน เทียบเท่าเทศกาลวันวาเลนไทน์ของสากล

        [2] พิธีวัยปักปิ่น เป็นพิธีที่เด็กสาวอายุสิบห้าปีเข้ารับการปักปิ่นมรกตแสดงถึงวัยที่สามารถออกเรือนมีครอบครัวได้แล้ว