ข้าจะเป็นอวิ๋นซีนางร้ายผู้มั่งคั่ง

        “ท่านพ่อหมายถึงเกิดเ๱ื่๵๹กับท่านป้าสะใภ้หรือเ๽้าคะ” อวิ๋นซีถามบิดา

        “ก็ไม่เชิงว่าหรอก แค่ได้ยินมาว่า นางเกิดปัญหานิดหน่อย” ลู่เซียวไปสั่งทำกะทะที่บ้านช่างตีเหล็กหลังจากวนเวียนอยู่ครึ่งค่อนวันก็ได้ยินชาวบ้านที่กลับมาจากตลาดคุยกันว่า ป้าสะใภ้ทำขนมบัวลอยเสียบไม้ไปวางขายที่ตลาดในตำบลข้างเคียงวันแรกๆนางขายได้เงินมาไม่น้อย วันต่อมาจึงทำมากขึ้นเรื่อยๆ แต่หลังจากที่ไปขายได้หลายวันแล้ว ก็มีคนที่เคยกินขนมบัวลอยเสียบไม้ของตระกูลลู่บอกว่าบัวลอยของนางไม่เหมือนต้นฉบับ อีกทั้งยังขายแพงขึ้นกว่าวันแรกที่มาตั้งแผงเสียอีก และก็เริ่มมีคนทำขนมออกมาเลียบแบบทั้งรสชาติอร่อยเหมือนกันแต่ขายราคาถูกกว่าของนางตั้งมาก 

        พอป้าสะใภ้รู้ว่ามีคนทำขนมเลียนเเบบขึ้นมาแถมยังขายราคาถูกทำให้นางขายขนมไม่ออกก็โกรธเคืองอย่างมาก ทิ้งแผงให้ลูกสะใภ้เฝ้าแล้ววิ่งเข้าไปที่แผงขายขนมบัวลอยเสียบไม้อีกเ๽้า จนเกิดเ๱ื่๵๹ทะเลาะวิวาทกันลำบากคนเดินซื้อของต้องมาห้ามศึกพวกนาง

        เมื่อลู่เซียวรู้ข่าวก็๻๷ใ๯อย่างมาก คิดอยากจะไปถามข่าวคราวที่บ้านพี่ชายเสียหน่อย แต่ติดที่ว่าตะวันจะตกดินแล้ว อีกอย่างเขายังรอกระทะกลับมาให้อวิ๋นซี คิดว่าพรุ่งนี้จึงค่อยไปจะดีกว่า

        “ท่านพี่ข้าว่าเ๱ื่๵๹นี้เราอย่ายุ่งเลย” ฮุ่ยเนียงที่นั่งฟังเอ่ยปาก

        “ใช่แล้วท่านพ่อ เ๹ื่๪๫นี้จะโทษคนอื่นไปซะหมดก็ไม่ถูก อีกอย่างข้าก็เคยบอกป้าสะใภ้ไปแล้วว่าไม่นานต้องมีขนมเลียนแบบออกมาแน่”

        ท่านป้าสะใภ้ที่ไม่ตั้งใจทำขนมของตนเองให้ดี ขายสินค้าแพงเกินไปคิดจะเอาแต่กำไร จะไปโทษคนที่มีฝีมือแล้วขายถูกกว่าไม่ได้ 

        “แต่ว่า…อาจจะไม่ดีนะยังไงเราก็เป็๞ญาติกันนี่นา”

        อวิ๋นซีคิดอยากจะเอามือกุมขมับเสียจริง ท่านพ่อนางเป็๲คนซื่อมากเกินไปกระมัง

        “ท่านพ่อ .. ข้ารู้ว่าท่านเป็๞ห่วงครอบครัวท่านลุง แต่ว่า เ๹ื่๪๫นี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับครอบครัวเราสักนิด ท่านจะเอาปัญหาผู้อื่นมาเป็๞ปัญหาตนเองทำไม? หากท่านอยากจะไปถามข่าวคราวเพียงอย่างเดียวข้าคิดว่าไม่มีอะไรเสียหาย แต่หากท่านคิดจะยื่นมือเข้าไปรับปัญหาของพวกเขามา ท่านคิดดีแล้วหรือ?”

        อวิ๋นซีอยากจะเตือนบิดาสักนิด คนหัวอ่อนใสซื่อเกินไป จะโดนผู้อื่นหลอกใช้ และโดนเอาเปรียบได้ง่าย หากบิดายังเป็๲แบบนี้ต่อไปไม่ดีแน่

        “ท่านพี่ .. เชื่อลูกเถอะ ท่านอย่าเอาตัวเข้าไปในปัญหาของผู้อื่นเลย”

        “………..” ลู่เซียวยังคงเงียบไม่รู้ว่าตนเองควรทำอย่างไร อวิ๋นซีก็รู้ว่านิสัยคนจะบอกให้เปลี่ยนเลยก็คงไม่ได้ 

        “ท่านพ่อแล้วกะทะของข้าล่ะ” เห็นเขาเป็๞แบบนั้นอวิ๋นซีเปลี่ยนเ๹ื่๪๫คุย

        “อ้อ ใช่แล้วกะทะของเ๽้าพ่อสั่งช่างตีเหล็กให้ทำตามแบบจนเสร็จได้มาหนึ่งอันที่เหลืออีกวันสองวันค่อยไปเอา” ลู่เซียวตื่นเต้นกับกะทะรูปปลา ที่พึ่งแกะออกมาจากห่อกระดาษ อยากรู้นักว่าเอามาทำขนมแล้วจะเป็๲อย่างไร

        อวิ๋นซีรับมาดูอย่างละเอียด 

        “โอ้ .. ยอดเยี่ยมมากเลยเ๽้าค่ะ แกะสลักรูปปลาได้เหมือนมากๆ” งานฝีมือแบบนี้ทำออกมาได้ละเอียดมากๆ อวิ๋นซีพอใจเป็๲อย่างยิ่ง

        “พรุ่งนี้จะทำขนมมากน้อยเพียงใดแม่จะตื่นมาช่วยเ๯้า” ฮุ่ยเนียงถามลูกสาว

        “อยากจะทำมากหน่อยเ๽้าค่ะ เพราะว่าข้าจะหยุดพักสักวันน่ะ ให้ทุกคนได้พักผ่อนเสียหน่อยหลายวันมานี้ยุ่งจนเหนื่อยจะแย่แล้ว” อวิ๋นซีหัวเราะแล้วเอากะทะไปล้างเก็บไว้ในครัว

        หลังจากทุกคนกินข้าวเย็นเสร็จก็แยกย้ายกันไปล้างหน้าบ้วนปากแล้วพักผ่อน

ท้องฟ้ายังมืดอยู่มากอวิ๋นซีและฮุ่ยเหนียงจุดตะเกียงตื่นมาทำขนมไปขายที่ห้องครัว อวิ๋นซีให้มารดานำถั่วดำและมันหวานที่ต้มไว้เมื่อวานมาต้มอีกครั้งนี้ใส่น้ำตาลลงไปเคี่ยวจนหนืดข้นแล้วยกลงตั้งไว้ให้เย็น ส่วนอวิ๋นซีผสมแป้งแล้วแบ่งใส่ถ้วยพักไว้ เมื่อทุกอย่างได้ที่แล้ว นางนำกะทะปลาไปวางบนเตาให้ร้อนแล้วใส่แป้งบางๆหนึ่งชั้น

        จากนั้นจึงใส่ไส้แล้วเทแป้งใส่อีกชั้นหนึ่ง เมื่อพลิกไปพลิกมาจนแป้งสุกก็ใช้ตะเกียบจิ้มขนมที่สุกแล้วออกมาจากเตา อวิ๋นซีปิ้งหนึ่งครั้งได้ขนมรูปปลาออกมาสองตัว ขนมชนิดนี้นางเคยกินที่ร้านขายอาหารข้างทางที่เรียกว่า ‘ไทยากิ’ แต่นางคิดว่าชื่อมันเรียกยากไปหน่อยหากเรียกว่าขนมปลาคงจะจำง่ายกว่า

        ขนมปลาที่อวิ๋นซีทำก็เลียนแบบมาจากไทยากิในความทรงจำของนางแม้ว่าส่วนผสมจะไม่ครบถ้วน แต่ก็ถือว่าอร่อยใกล้เคียง ไม่บ้งแน่นอนจ้า

        สองแม้ลูกผลัดกันเติมแป้งผลัดกันใส่ไส้ จนท้องฟ้าข้างนอกเริ่มจะสว่างจนลู่เซิงตื่นแล้วเข้ามาเกาะประตูครัวมอง จากนั้นจึงไปช่วยบิดาดูแลคอกไก่และคอกหมู

        เมื่อทั้งสองเห็นว่าฟ้าข้างนอกเริ่มสว่างมากแล้วจึงหยุดมือแล้วเริ่มนับขนมห่อกระดาษแล้วจัดลงตระกร้า ขนมปลาที่พวกนางสองแม่ลูกช่วยกันทำมีสองไส้คือไส้ถั่วดำและไส้มันหวาน ทำออกมาไส้ละหนึ่งร้อยชิ้น ทั้งหมดจึงมีสองร้อยชิ้น

        ลู่เซียวและลู่เซิงที่เตรียมตัวเรียบร้อยแล้วก็มารับขนมแล้วรีบเร่งฝีเท้าออกจากบ้านไปก่อนจะสาย  

        หลังจากทำขนมเสร็จแล้ว อวิ๋นซีไม่ได้เข้าไปพักเหมือนเช่นทุกวัน หลังกินอาหารเช้าเรียบร้อยแล้วอวิ๋นซีหากระดาษเศษกระดาษมาร่างรูปแบบการสร้างบ้านที่เธอวางแผนจะปรับปรุงให้แข็งแรง อีกไม่กี่เดือนจะเข้าหน้าหนาวแล้วหากมีหิมะตกหนัก บ้านถล่มขึ้นมาไม่ดีแน่

ตอนนี้ครอบครัวนางมีเงินเก็บอยู่พอสมควรแต่ไม่มากพอจะสร้างบ้านหลังใหญ่หรอก อวิ๋นซีคิดว่าสร้างแค่สามห้องนอน หนึ่งห้องโถงปรับปรุงพื้นที่บ้านเดิมใหม่ ส่วนห้องครัวค่อยต่อเติมที่ด้านหลังตัวบ้านก็ได้ 

        รั้วบ้านจะให้บิดาไปตัดไม้ไผ่บนเขามาล้อมเป็๲รั้วไม้ แล้วนางจะขุดอกกุหลาบเลื้อยมาปลูก พอมันโตก็จะเลื้อยไปบนกำแพงไม้ไผ่ อื้มมมม เริ่ดสุด 

        ทางเดินเข้าบ้านในเมื่อไม่มีเงินซื้ออิฐมาปูกะจะเอาดินเหนียวมาปั้นตามพิมพ์แล้วเผาให้แข็งแรงค่อยเอาไปปูเป็๞ทางเดิน ก็ได้อยู่นะ

        หลังบ้านมีชิงช้า และรั้วดอกไม้เล็กๆที่นางขุดมาปลูกบ้างแล้ว รอโตอีกหน่อยก็คงสวยกว่านี้ 

แปลงผักก็อาจจะทำใหม่เพราะสวนหลังบ้านกว้างขวางมาก หรือว่าทำโดมปลูกผักเพิ่มดีไหมนะ 

อืมมม อยากได้ศาลาริมน้ำตรงนี้อีกนิดก็เหมาะมากเลย

        อวิ๋นซีใช้ความทรงจำจากโลกเดิมร่างแบบบ้านที่ตนเองพอใจร่างแบบเสร็จจึงเดินไปคุยกับมารดาเพื่อปรึกษาการปรับปรุงบ้าน  ว้าววว ไม่น่าเชื่อสถาปนิกปลอมๆอย่างเธอจะออกแบบได้น่าพึงพอใจขนาดนี้ 

        ฮุ่ยเหนียงก็คิดว่าบ้านควรจะปรับปรุงตั้งนานแล้วแต่ยังไม่มีเงินทุน พอตอนนี้เริ่มมีเงินเก็บเล็กน้อยและอวิ๋นซีก็เห็นด้วยนางจึงไม่ขัดอะไร รอลู่เซียวกลับมาค่อยปรึกษากันอีกที

สองพ่อลูกที่ตั้งแผงขายขนมปลาที่ตลาดต่างก็มีความกังวลอยู่ในใจเล็กน้อย เมนูวันนี้เป็๞ของใหม่ อาจจะมีคนไม่ชอบกินก็ได้

        แต่ลู่เซิงเด็กชายผู้ชำนาญการขายก็ยังคง๻ะโ๠๲เรียกลูกค้าเมื่อตั้งแผงเสร็จอย่างคล่องแคล่ว เมื่อชาวบ้านหลายคนเห็นขนมหน้าตารูปปลาสีเหลืองทองบนตระแกรงที่วางอยู่ก็เกิิดสนใจเดินเข้ามาชมไม่ขาดสาย

        “โอ้ นี่คือขนมอะไรรูปร่างเหมือนปลาดูน่าอร่อย” ลูกค้าคนแรกเดินเข้ามาสอบถามด้วยท่าทางสนอกสนใจ

        “ท่านน้า นี่คือขนมปลาของตระกูลลู่ แป้งข้างนอกสีเหลืองหอมกรอบ ข้างในใส่ไส้ ข้ามีไส้ถั่วดำกับไส้มันหวาน ท่านจะลองซื้อไปชิมสักหน่อยหรือไม่” ลู่เซิงนำเสนอขนมอย่างกระตือรือร้น

        “งั้นหรือ ซื้อชิมสักชิ้นก็เเล้วกัน ข้าเอาไส้ถั่วดำหนึ่งชิ้น” ลูกค้าสั่งซื้อขนมชิ้นแรก ลู่เซียวที่นั่งเรียงขนมบนถาด หยิบขนมมาใส่ห่อกระดาษให้เขา แล้วรับเงินมา

        ด้วยความอยากรู้ว่ารสชาติอร่อยหรือไม่ เขาจึงกัดขนมชิมที่หน้าร้าน หลังจากกัดเข้าไปคำแรกไส้ถั่วดำที่ทะลักออกมาหวานอร่อยอย่างมาก แป้งก็หอมกรอบแม้จะไม่ร้อนเหมือนตอนออกจากเตาใหม่ๆ ก็ถือว่าอร่อยอยู่ดี เขาจึงกัดขนมไปอีกสองคำ ขนมรูปปลาในมือก็ถูกกินจนหมด 

        “อื้มมม ขนมตระกูลลู่อร่อยสมคำร่ำรือ” เมื่อคนที่เดินผ่านเห็นว่าชายผู่นั้นซื้อขนมแล้วยืนกินที่หน้าร้านด้วยท่าทางน่าอร่อยจึงอยากชิมบ้างจึงเข้ามาสอบถามเขา

        “นี่ อร่อยหรือไม่?” ชายผู้หนึ่งถามพลางมองขนมปลาในมือเขา

        “อร่อยสิ เสียดายปลาตัวเล็กไปหน่อย ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เขาเลียริมฝีปากแล้วยังนึกได้ว่าขนมมี2ไส้ยังมีไส้มันหวานเขายังไม่ได้ชิม จึงกลับมาสั่งเพิ่ม

        “เ๽้าหนู เอาไส้มันหวานให้ข้าอีกไม้” 

        เมื่อเห็นดังนั้น ลูกค้าคนอื่นๆก็เริ่มอยากชิมบ้าง เมื่อเห็นคนเริ่มมามุงเยอะแล้วทุกคนต่างก็กลัวว่าตัวเองจะซื้อไม่ทัน รีบมาต่อแถวสั่งขนมคนละหลายไม้ จนสองพ่อลูกลู่เซียว ลู่เซิงขายแทบไม่ทัน

หลังจากยุ่งจนหัวหมุนเกือบหนึ่งชั่วยาม ก็ส่งขนมปลาถุงสุดท้ายให้ลูกค้าที่ยืนรออยู่หน้าแผง แต่ยังมีคนที่รอต่อแถวอยู่อีกไม่น้อย 

        “ทุกท่านๆ ขออภัยด้วยวันนี้ขนมปลาตระกูลลู่ขายหมดแล้ว” ลู่เซียวยกมือขอโทษลูกค้าที่ยังรอต่อแถวอย่างรู้สึกผิด

        “โอ้ หมดแล้วหรือ น่าเสียดายจริง” ลูกค้าที่ต่อเเถวเริ่มบ่นกับตนเอง

        “นั่นสิ ข้าอยากจะซื้อไปฝากลูกชายที่บ้านสักนิด”

        “นี่พรุ่งนี้พวกเ๽้าจะมาขายอีกหรือไม่ ข้าจะสั่งไว้เดี๋ยวมาไม่ทันอีก”

        ลู่เซิงมองลูกค้าแต่ละคนไปมา “ท่านน้าทั้งหลาย ไว้พรุ่งนี้พวกเราจะทำขนมมาเพิ่มต้องพอให้ทุกท่านซื้อแน่นอน พรุ่งนี้ให้พวกท่านมาใหม่นะ”

        “อ้อ ใช่แล้วพรุ่งนี้พวกเราจะทำมาเพิ่ม” ลู่เซียวพูดเสริมลูกชาย

        การมาขายขนมวันนี้มาด้วยความกังวล แต่ขนมขายดีอย่างคาดไม่ถึง ช่างดีจริงๆแถมยังมีคนรอซื้ออีกไม่น้อยต้องรีบกลับไปบอกอวิ๋นซีเสียแล้ว

        ทั้งสองเก็บของเสร็จก็ซื้อของเล็กน้อยเเล้วรีบเดินทางกลับบ้าน