"หยุดก่อน! ฉันมีสิ่งที่้ามอบหมายให้นายทำ"
หญิงสาวที่แสนจะเ็าพูดขึ้น เธอนั้นมีความเร็วไม่ด้อยไปกว่าชายหนุ่ม ถ้ามีเขาค่อยยื้อเวลาไว้ เธอนั้นสามารถหนีออกไปได้อย่างง่ายดาย
เธอนั้น้าให้อีกฝ่ายทำภารกิจบางอย่างที่มีค่าต่อเธอ ถึงขั้นที่ทำให้เธอลดตัวลงมาคุยด้วย แม้ว่าจะไม่ใช่การขอร้องก็ตาม แต่เธอก็้าให้ชายหนุ่มนั้นทำภารกิจให้สำเร็จอยู่ดี
เธอพูดถึงรายละเอียดและข้อตกลงให้ฟัง แม้ว่าเขาจะใกับสิ่งที่หญิงสาวบอกแต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก
"ได้ครับ ผมตกลง"
"ดีมาก ไว้ฉันจะบอกให้คุณปู่มอบรางวัลพิเศษให้"
หญิงสาวพุ่งตัวตามกลุ่มไปปล่อยให้ชายหนุ่มอยู่ตามลำพัง
ตึง!
ตึง!
ตึง!
การสั่นะเืนั้นรุนแรงเป็อย่างมาก มันบ่งบอกถึงการก้าวเดินของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่
ชายหนุ่มพุ่งตัวออกไปจากจุดที่ยืนอยู่ ไม่นานนักเขาก็ปรากฏตัวอยู่ข้างบนตึกสูง แม้จะขึ้นมาแล้วก็ตาม ความสูงของมันนั้นอยู่เพียงแค่่แขนของ เรดอาย เท่านั้น
ชายหนุ่มลบตัวตนและกลิ่นอายเพื่อปิดบังการรับรู้ของัคลั่ง มันยังคงเดินหน้าต่อไปเพื่อไล่ล่าเป้าหมายของมัน นั้นก็คือกลุ่มผู้ใช้พลังก่อนหน้าที่กล้าเข้าไปยังอาณาเขตภายในรัง
สีตาของมันนั้นบ่งบอกถึงสถานะความโกรธ ดวงตาสีส้มเข้มเป็สัญญาณที่ย้ำเตือนผู้คนให้ออกห่างจากมันให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็ไปได้ มีโอกาสสูงที่มันจะปลดปล่อยคลื่นพลังที่เรียกว่า ลมหายใจั และัคลั่งคือหนึ่งในัที่ปลดปล่อยลมหายใจได้แรงที่สุด
'อีกนิด.. ขอแค่อีกนิดเดียว'
เสียงของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ร่างกายที่อ่อนเพลียบ่งบอกว่าเขานั้นฝืนขีดจำกัดร่างกายมามากแค่ไหน ่เวลาที่จะต้องเคลื่อนที่และใช้พลังพิเศษตลอดเวลา ่เวลาที่จะต้องเฝ้าระวังสัตว์ร้ายและมอนเตอร์ ่เวลากลางคืนยังต้องค่อยเฝ้าระวังภัยต่าง ๆ มากมาย ยังไม่รวมถึงการหลอกล่อศัตรู ดึงดูดความสนใจให้หันเหมาทางเขาเพื่อให้คนอื่น ๆ นั้นปลอดภัย
เมื่อัคลั่งกำลังจะเดินผ่านตัวตึกในจุดที่ชายหนุ่มซุ่มอยู่ เขาะโเข้าไปหามันที่ด้านข้าง ก่อนจะปลดปล่อยพลังคลื่นพลังออกมาบนฝ่ามือ
เขาแทงมันเข้าไปอย่างจังก่อนจะลากตัวเองลงมาถึงข้างล่าง รอยกรีดปรากฏขึ้นชัดเจน ชายหนุ่มดีดตัวออกมาจนไถลไปกับพื้นก่อนจะพุ่งตัวหายไป
ร่างกายของัคลั่งชะงักค้างเล็กน้อยก่อนที่มันจะมองไปยังข้างตัว ดวงตาของมันเปล่งแสงสีแดงสดราวกับสีโลหิต ก่อนที่ตัวของมันนั้นจะเดินไปในทิศทางที่ชายหนุ่มหายไป เพื่อเสาะหาหนอนแมลงที่ริอาจมาสร้างรอยขีดข่วนให้กลับมัน
แฮก!? ๆ ๆ เสียงหายใจเหนื่อยหอบ
ชายหนุ่มวิ่งฝ่าวงล้อมของสัตว์ร้ายออกมาจนมาถึงปลายทาง มีกลุ่มคนกำลังยืนเป็กลุ่มรออยู่
"เฮ้อ~ รอดมาได้สิหน่า" เสียงของเฉินเฉินดังขึ้น
คนอื่นก็ไม่ต่างกันมากดัง แสดงสีหน้าที่บ่งบอกถึงความรังเกียจอย่างชัดเจน
หญิงงามผู้มีผิวพรรณราวกับหยกก้าวออกมา ใบหน้าของเธอเ็าเป็อย่างมาก แม้ว่าอีกฝ่ายจะเหนื่อยหอบแต่เธอกลับตวาดดังลั่นโดยไม่สนใจอะไร
"นายเป็บ้าอะไร ห๊ะ!!! ไม่รู้เหรอว่าทุกคนกำลังยืนรออยู่ คิดว่าชีวิตของตัวเองสำคัญเทียบเท่ากับพวกเราหรือยังไง แม้แต่ชีวิตของลัคกี้ยังสำคัญกว่านายเลยด้วยซ้ำรู้ไว้ด้วย"
แม้ว่าเมื่อสักครู่เธอนั้นจะตวาดออกไปเสียงดัง แต่หลังจากนั้นเธอก็ควบคุมตัวเองก่อนจะกลับไปเป็เ้าหญิงผู้สูงศักดิ์เช่นเดิม ท่วงท่าอ่อนช้อย ลึกลับ และดูสง่างาม
"นายได้มันมาหรือเปล่า" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเบา ๆ
เพราะเมื่อเธอนึกขึ้นได้ว่าได้ฝากให้อีกฝ่ายทำงานชิ้นหนึ่งที่มีความสำคัญ ทั้งในการยกระดับตัวตนของเธอเองและตระกูล ก็ทำให้เธอพูดกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่แตกต่าง
ชายหนุ่มควบคุมลมหายใจก่อนจะเปิดกระเป๋าหลังออกมา เขาหยิบของบางอย่างที่มีลักษณะคล้ายกับเกล็ดของปลา แต่มันมีขยายใหญ่มากกว่า ราวกับจานขนาดใหญ่แต่มีความหนามากกว่า
เมื่อหญิงสาวได้เห็น เธอก็แทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ร่างกายสั่นออกมาเล็กน้อย
"ส่งมา.... รีบส่งมาเร็วเข้า" เธอกลับไปเป็หญิงจ้าวอารมณ์อีกครั้ง เสียงตวาดของเธอดังมากกว่าตอนที่เธอโมโหเสียด้วยซ้ำ
ชายหนุ่มยื่นมันให้กับเธอก่อนจะพักหายใจอยู่ด้านข้าง เขาไม่คิดว่าตัวเองจะต้องมารับมาอะไรแบบนี้
หญิงสาวตรวจสอบมันไปมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันหลังเดินจากไป เธอไม่แม้แต่จะพูดคำว่าขอบคุณด้วยซ้ำ
"นั้น...นั้นมัน"
ท่ามกลางบรรยากาศอันมืดมิด เื้ัของชายหนุ่มปรากฏเป็สีแดงสดขนาดใหญ่ ก่อนจะปรากฏเป็สีดำเคลื่อนผ่านไปมา
"เรดอาย!!!"เสียงของเฉินเฉินดังขึ้น ตัวมันแข้งขาสั่นเทา ค่อย ๆ ขยับเท้าถอยหลังในทันที
เื้ัของชายหนุ่มนั้นมีัคลั่งกำลังเฝ้ามองทั้งกลุ่มที่เป็ฝ่ายยั่วโมโหมัน มันจับจ้องไปยังทุกคนเบื้องล่างก่อนจะเพิ่มอุณภูมิจนเกล็ดตามตัวเริ่มมีสีแดงสด นี่คือสัญญาณที่บ่งบอกถึงความอันตราย
ชายหนุ่มลบกลิ่นอายตัวเองแล้วเฝ้ามองทุกสิ่งอย่าง อย่างมีสติ เพราะเขาไม่คิดว่าสัตว์ดุร้ายที่มีสติปัญญาจะไม่จู่โจมสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ในทันที นั้นแปลว่ามันมีเหตุผลในแบบของมัน
"วางของที่เอาออกมาจากถ้ำลง!!! มันกำลังมองหาสิ่งที่พวกคุณเอามา"
"นายกำลังพูดบ้าอะไรอยู่ ทำไมพวกเราต้อง..."
"วางมันลงเดี๋ยวนี้!!!" ชายหนุ่มตะคอกสวนกลับไปแทบจะทันที
เสียงของชายหนุ่มตวาดขึ้น ทำให้พวกเขาทุกคนเริ่มมีสติขึ้นมาอีกครั้ง เพราะไม่ว่าเวลาไหนก็ตาม แม้แต่การดุด่าร้ายแรง ชายหนุ่มก็ยังคงนิ่งเงียบไม่โต้ตอบอะไรกลับมา มันจึงทำให้หลาย ๆ คนโต้ตอบกลับไปแรงขึ้นเรื่อย ๆ หรือกลับบางคนก็เริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายไปเอง
แต่ในครั้งนี้
มันเป็ครั้งแรกั้แ่ที่พวกเขาอยู่ด้วยกันมา ทุกคนพยายามที่จะมองทุกสิ่งอย่างรอบตัวก่อนจะหันไปมองทางเฉินเฉินที่มีร่างกายสั่นเทา
"ฉัน...ฉันแค่เห็นมันวางอยู่"
เขาหยิบมีดบางอย่างออกมา มันมีลักษณะคล้ายกับโลหะสีขาวราวกับน้ำนม ด้ามจับสีแดงเข้ม ดูประณีตจนไม่เหมือนว่าจะมาจากการกระทำของมนุษย์
เฉินเฉินวิ่งมาหาชายหนุ่มก่อนจะยัดมีดใส่ฝ่ามือแล้ววิ่งกลับไปหลังสุดในทันที
เขารู้สึกโกรธเป็อย่างมากกับการกระทำของอีกฝ่าย
เขาค่อย ๆ เคลื่อนที่เข้าไปหาัช้า ๆ ก่อนที่จะวางมีดลงเบื้องหน้าของมัน
ัคลั่งมองการกระทำของชายหนุ่มทุกการเคลื่อนไหว ก่อนจะเลื่อนสายตาออกไปเมื่อเขาวางมีดสั้นลงเรียบร้อยแล้ว
ชายหนุ่มมองัคลั่งอีกครั้งแล้วเห็นว่ามันยังคงจับจ้องไปยังในกลุ่มอีกครั้ง
"คุณยูกิ วางของของคุณด้วยครับ"
5K
