ทันทีที่เปิดประตูบ้านก็เห็นอาเจียงนั่งรอร่างกายหนาวสั่นอยู่ตรงหน้าบ้าน
"อ้าววว อาเจียงมานานหรือยัง ทำไมมาเช้าขนาดนี้ล่ะ"
"เห็นว่าเมื่อวานอาสะใภ้บอกให้รีบมา ลี่เจียงเลยกลัวว่าถ้าช้ากว่านี้จะสายเอาน่ะจ๊ะ"
"เข้ามาเร็วๆ ข้างนอกหมอกลงจัดขนาดนี้ หนาวแย่เลย เข้ามาเร็ว เ้าแฝดยังไม่ตื่นเลย อาเตรียมของวางบนโต๊ะเสร็จแล้วล่ะ อาเจียงเข้ามาช่วยอาหุงข้าวก่อนแล้วกันนะ จะได้ผิงไฟไปด้วย"
"วันนี้อาสะใภ้จะทำอะไรหรือจ๊ะ"
"อาจะทำน้ำพริกกะปิจ๊ะ สูตรคุณแม่ของอาน่ะ อาเจียงกินเผ็ดได้มั้ย รสชาติค่อนข้างจะเผ็ดน่ะ เดี๋ยวอาสอนวิธีทำให้นะ"
"แต่น้องชายน้องสาวกินเผ็ดไม่ได้นะจ๊ะอาสะใภ้"
"ของเ้าแฝดเดี๋ยวอาจะทำแกงจืดปลาใส่กะหล่ำปลีให้น่ะ อาทำเผื่ออาเจียงด้วยนะ อาเจียงเอาปลาทูตัวนี้ไปทอดให้อาหน่อยจ๊ะ"
แล้วก็ได้ยินเสียงวิ่งตึงตังของเด็กๆที่เพิ่งตื่น วิ่งเข้ามาในครัวเมื่อได้กลื่นความหอมของปลาทอดและต้มจืด
"ถ้าเสร็จแล้วอาฝากอาเจียงทำความสะอาดห้องครัวให้หน่อยนะจ๊ะ อาจะพาเด็กๆไปล้างหน้าก่อน ไปค่ะเด็กๆ ไปล้างหน้ากันแล้วมากินข้าวนะคะ วันนี้แม่กับอาเจียงทำกับข้าวอร่อยๆไว้ให้ด้วยนะ"
หลังจากเด็กๆล้างหน้าแปรงฟันกันแล้ว ก็ตั้งโต๊ะกินข้าวครั้งนี้เธอทำกับข้าวแค่พอกินในหนึ่งมื้อเท่านั้น
"อาเจียงของอายิ่งโตยิ่งสวย มีหนุ่มๆมาชอบเยอะแน่เลย" เห็นลี่เจียงทำหน้าเขินอายเธอก็รุกต่อ
"หมู่บ้านนี้มีแต่คนสวย มิน่าล่ะ หนุ่มๆหมู่บ้านอื่นถึงไม่ยอมอยู่ติดบ้านกันเลย ไกลแค่ไหนก็จะมาให้ได้ อย่างน้องสาวอันหนิงที่สวยๆของหมู่บ้าน ครั้งก่อนตอนอาเข้าไปตลาดซื้อของก็เห็นเธอเดินตลาดกับอืมมม....กับใครนะ อ้อ นึกออกละ ลุงติงบอกว่าชื่อฝูซานจากหมู่บ้านข้างๆน่ะ พ่อหนุ่มนั่นหน้าตาดีเชียว อาเจียงพอจะรู้จักมั้ยจ๊ะ"
"อาเจียงจ๊ะ อาเจียง"
"คะ ค่ะอาสะใภ้"
"เป็อะไรไปจ๊ะ อาแค่ถามว่าอาเจียงรู้จักเ้าหนุ่มฝูซานมั้ย อาเห็นเดินเล่นจับมือกันกับน้องสาวอันหนิงในตลาด เฮ้อออ ช่างเป็หนุ่มสาวที่รักกันจริงๆ"
"อาสะใภ้เห็นจริงๆหรือ"
แหม!! เสียงแข็งมาเชียว
"เห็นสิ อาถึงมาถามอาเจียงไงว่ารู้จักพ่อหนุ่มคนนั้นมั้ย แต่อาเจียงก็อย่าไปบอกใครล่ะว่าอาเอามาบอก เดี๋ยวน้องสาวอันหนิงจะเขินอายเอาได้ สองคนนั่นอุตส่าห์แอบไปเที่ยวกันตั้งไกลคงกำลังศึกษาดูใจกันอยู่ ถ้าพร้อมเมื่อไหร่คงให้ฝ่ายชายมาทำพิธีให้เป็เื่เป็ราวนั่นแหละ"
ฝ่ายลี่เจียงที่กำลังโกรธ พี่หนิงก็รู้ก็เห็นว่าเธอและพี่ฝูซานรักกัน พี่ฝูซานแอบมาพบเธอทุกครั้งก็ได้พี่หนิงช่วยนัดแนะและดูต้นทางให้ นี่สองคนนั้นแอบทำเื่ลับหลังเธอมาตลอดเลยเหรอ มิน่าล่ะ เวลาไปตลาดพี่หนิงถึงไม่ยอมให้เธอไปด้วย หาข้ออ้างสารพัด บอกว่าจะไปนานเดี๋ยวแม่ของเธอจะดุด่าเธอบ้างล่ะ จะไปทำธุระให้ที่บ้านบ้างล่ะ ที่แท้ก็เป็แบบนี้นี่เอง นี่ถ้าอาสะใภ้ไม่พูดถึงเื่นี้ เธอก็ยังคงเป็คนโง่ไปอีกนานสินะ
หลังจากวันนั้นเธอก็คอยเป่าหูอาเจียงเรื่อยๆและดำเนินชีวิตของเธอตามปกติ เข้าเมืองไปส่งของให้ลุงหวังจนถึงตอนนี้ผ่านมาสองเดือนกว่าแล้วเธอมีเงินในมือจากการขายของมากถึง49,800หยวนแล้ว รวมกับเงินต้นทุนที่คุณปู่ทวดให้มาก็ 149,800 หยวน เธออยากจะซื้อบ้านและที่ดินไว้เป็สมบัติส่วนตัว เพราะในอนาคตที่ดินจะมีมูลค่าสูงขึ้น และแถบซานซีในวันข้างหน้าจะกลายเป็สถานที่ท่องเที่ยวติดอันดับของจีนยุคใหม่ด้วย แต่ติดที่เธอไม่ใช่คนที่นี่เื่ติดต่อซื้อที่ดินยังต้องใช้คนที่มีอำนาจของภาครัฐในพื้นที่มาเจรจาต่อรองถึงจะได้ รอให้เฉินซีซวนกลับมาค่อยคุยกับเขาอีกทีแล้วกัน อีกไม่กี่วันเขาก็น่าจะกลับมาแล้ว รอบสุดท้ายที่เข้าเมืองเธอจึงให้สินค้ากับลุงหวังล่วงหน้ามากเป็พิเศษ และบอกว่าคงไม่ได้เข้าตัวเมืองอีกสักพัก ถ้าเธอเข้าตัวเมืองอีกครั้งจะติดต่อไปเอง เพราะเธอก็ไม่รู้ว่าเฉินซีซวนจะกลับมาพักที่บ้านนานหรือไม่
ขณะที่เธอกำลังถอนหายใจยาวอย่างไม่ชอบใจ เมื่ออ่านจดหมายต่อว่าต่อขานอย่างไม่ยินยอมของอดีตคู่หมั้นหนุ่มถึงเื่ที่เธอเขียนจดหมายสะบั้นรักให้กับเขาเมื่อหลายเดือนก่อน ในจดหมายเขาบอกว่าไม่เข้าใจเพราะอะไรเธอถึงหมดรักเขา ทำไมไม่ยอมให้เขาเขียนจดหมายมาหาเธออีก เธอโดนสามีข่มขู่หรือเปล่า บอกว่าให้เวลาเขาหน่อย เขากำลังเร่งดำเนินการอยู่ บอกให้เธอรออีกหน่อย เขาทำสำเร็จแน่เธอไม่ต้องกังวล เดี่ยวนะ! เร่งดำเนินการอะไร อ่านถึงตรงนี้เธอก็เริ่มรู้สึกสะกิดใจ สมองเริ่มระลึกถึงฉากหนึ่งในความฝัน เสียงสบถสาบานของสามีหนุ่มวาบเข้ามาในหัว ทำเอาเธอตกตะลึงหัวใจหล่นไปที่ตาตุ่ม ใจหายวาบวาบ นี่จะใช่เื่เดียวกันมั้ยนะ แล้วเธอจะเตือนสามียังไงล่ะทีนี้ เขาคงหาว่าเธอบ้าหรือกุเื่เพื่อหาเื่เขาน่ะสิ
"อาสะใภ้ อาสะใภ้แย่แล้ว อาสะใภ้อยู่มั้ยจ๊ะ"
"เสี่ยวอวี๋เหรอ มีอะไรเหรอจ๊ะ ร้องเสียงดังเชียว อาใหมด" เธอรีบเก็บจดหมายไว้ในกระเป๋า
"อาสะใภ้ รีบไปดูหน่อยจ๊ะ อาเจียงเป็บ้าไปแล้ว"
"ห๊ะ ใครเป็อะไรนะ"
"อาเจียงจ๊ะ อาเจียงเป็บ้า อาเจียง จู่ๆ....."
"เสี่ยวอวี๋ตั้งสติก่อนนะ แล้วค่อยๆเล่า แบบนี้อาฟังไม่รู้เื่ ทำไม เกิดอะไรขึ้นกับอาเจียง"
"เื่เป็แบบนี้จ๊ะอาสะใภ้ เมื่อวานตอนเย็นพี่หนิงไม่รู้เป็อะไร อยู่ๆก็ล้มลงไปแล้วร่างกายก็ขยับไม่ได้ พ่อแม่พี่หนิงรีบพาไปส่งที่โรงพยาบาลถึงรู้จากหมอว่าพี่หนิงถูกยาพิษที่ทำให้ร่างกายขยับไม่ได้ หมอบอกว่าไม่รู้ว่าจะช่วยได้มั้ย ให้ญาติทำใจเอาไว้ ตอนนี้พี่หนิงยังอยู่ที่โรงพยาบาล คนที่ไปส่งกลับมาเล่าให้ฟัง แล้วพออาเจียงได้ยินก็เสียสติ ตัวสั่นหวาดกลัว เอาแต่กรีดร้อง พูดอะไรจับใจความไม่ค่อยได้ ประเดี๋ยวก็บอกไม่ได้ทำ ประเดี๋ยวก็บอกสมควรแล้วอะไรสักอย่างนี่แหละจ๊ะ ตอนนี้ลุงใหญ่กับป้าสะใภ้กำลังจับตัวอาเจียงไม่ให้กรีดร้องและทำลายข้าวของอยู่จ๊ะ"
"อาสะใภ้จะไปดูมั้ยจ๊ะ"
"ไปสิ เสี่ยวอวี๋รออาก่อนนะ อาเก็บของครู่เดียว เด็กๆไปบ้านปู่ย่ากับแม่นะลูก"
"ครับ/ค่ะ"
เธอสะพายกระเป๋าใส่น้ำดื่มของเด็กๆและผ้าขนหนูสะอาดเตรียมไปด้วย เมื่อออกจากบ้านล็อคประตูเสร็จก็อุ้มเสี่ยวชิง อีกมือก็จูงเสี่ยวซีเดินตามเสี่ยวอวี๋ที่ยังคงเดินเหม่อไปทางบ้านใหญ่
กรี๊ดดดดดดดดด ยังไม่ทันจะถึงบ้านก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของอาเจียงดังทะลุประตูบ้านออกมา รวมทั้งเสียงห้าม เสียงร้องไห้ ฟังดูสับสนไปหมด หน้าบ้านยังมีชาวบ้านที่ชอบสอดรู้สอดเห็นมายืนคอยืดคอยาวอยากจะเข้าไปดูในบ้านด้วยอีกจำนวนนึง
"ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่ได้ทำ ไม่ใช่ฉัน กรี๊ดดดดดดดดดด"
"อาเจียง แกเป็อะไรนี่แม่นะ จำได้มั้ย เกิดอะไรขึ้นกับแก บอกแม่มาดีๆ" พี่สะใภ้ใหญ่
"แล้วนี่ใครไปตามหมอมาหรือยัง เ้าใหญ่" แม่เฒ่าเฉิน
"หมอหู่น่าจะกำลังมาจ๊ะแม่ ให้อาเฟิงไปตามแล้ว" เฉินฮ่าวพี่ใหญ่
"หมอมาแล้ว หมอมาแล้ว"
หลังจากคุณหมอหู่ฟ่างมาถึงก็เดินเข้าไปที่ห้องของอาเจียงเพื่อตรวจ โดยมีพี่ชายคนโตของเฉินซีซวนและพี่ชายของอาเจียงจับล็อคตัวเอาไว้แน่น สีหน้าของหมอหู่ดูเคร่งเครียดผสมจนปัญญา สักพักก็หันมาส่ายหัวให้กับทุกคน
"ดูแล้วน่าจะตื่นใอะไรเข้า ฉันก็บอกได้แค่นี้ พวกเธอลองพาไปโรงพยาบาลในเมืองดูอีกที ตอนนี้ฉันจะให้ยาสลบไว้ชั่วคราวก่อน พวกเธอจะพาไปตอนยังสลบเลยก็ดีนะ"
"ค่ารักษาโรงพยาบาลแพงมั้ยหมอ"
"ฉันก็บอกไม่ได้หรอกนะ โรคนี้ฉันไม่เคยรักษามาก่อน แต่ดูจากท่าทางนังหนูนี่ก็ไม่น่าจะน้อยล่ะ พวกเธอเตรียมเงินไปกันสักหน่อยเถอะ"
หลังจากนั้นหมอหู่ฟ่างก็กลับไป ตอนออกจากประตูก็สวนทางกับผู้นำหมู่บ้านที่เดินเข้ามาเพื่อเยี่ยมเยียนลูกบ้าน เขาได้ยินชาวบ้านมาพูดให้ฟังว่าหลานสาวบ้านเฉิน เฉินอาเจียงจู่ๆก็กรีดร้อง ทำลายเข้าของทั้งยังพูดไม่รู้เื่ ในฐานะผู้นำก็จำเป็ต้องมาดูแล
"ว่ายังไง เฒ่าเฉิน หลานสาวเป็อะไร"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน อยู่ดีๆก็กรีดร้องทำลายเข้าของ พูดจาไม่เป็ภาษา ฟังไม่เข้าใจ หมอหู่แนะนำให้พาไปโรงพยาบาลในเมืองน่ะ นี่ก็เพิ่งให้ยาสลบไป"
"แล้วจะทำยังไงกันต่อไป ถ้าจะไปก็ให้เ้าอาเฟิงไปบอกเหล่าติงให้เตรียมเกวียนไว้" ผู้นำ
"ฉันไม่มีเงินหรอกจ๊ะ ท่านผู้นำ เมื่อกี้หมอหู่บอกว่าต้องใช้เงินไม่น้อยเลย" สะใภ้ใหญ่
"หลี่เซียงเซียง เธอเอาเงินที่เ้าสี่ให้ออกมาให้สะใภ้ใหญ่ซะ"
หลี่เซียงเซียงสตั้น2 วิ นั่งฟังอยู่เฉยๆแบบไม่มีตัวตนแล้วแท้ๆ
"ฉันไม่มีหรอกจ๊ะ เงินที่พี่ซีซวนให้มาฉันยังแทบไม่พอใช้เลย ยิ่งตอนนี้เด็กๆเริ่มโตก็ยิ่งกินจุนะจ๊ะ"
"แต่ฉันเห็นเธอเข้าเมืองไปซื้อของออกจะบ่อย ไม่มีได้ยังไง"
"ฉันก็ไปซื้อของให้เด็กๆนั่นแหละจ๊ะ แล้วทำไมฉันต้องให้เงินด้วย ตอนนี้เราแยกบ้านกันแล้ว ทุกเดือนเงินของพี่ซีซวนฉันก็แบ่งให้แม่เดือนละ 10 หยวนนะ"
"ยังไงแกก็ต้องให้ ปกติอาเจียงก็ไปช่วยแกทำความสะอาดบ้าน ซักผ้า ทำอาหารให้อีก แกนี่มันไม่รู้จักบุญคุณจริงๆพออาเจียงมาเป็แบบนี้ก็ไม่มีน้ำใจช่วยเหลือเลยหรือยังไง"
"ฉันก็ไม่ได้ให้อาเจียงไปช่วยเปล่าๆนะจ๊ะ ยังให้อาเจียงถืออาหารหรือขนมกลับมากินที่บ้านทุกครั้ง เื่นี้แม่ก็รุ้นี่จ๊ะ"
"อาหารอะไร ฉันไม่เคยได้กิน"
"อย่างนั้นแม่ต้องถามพี่สะใภ้ใหญ่แล้วล่ะจ๊ะ แต่เงินฉันไม่มีจริงๆ"
"ท่านผู้นำจ๊ะ อย่างนี้ฉันควรจะทำยังไงดี เงินที่พี่ซีซวนฝากมาให้ฉันก็แบ่งให้บ้านพ่อกับแม่เดือนละ 10 หยวน อาเจียงฉันก็ไม่ได้ใช้ทำงานเปล่าๆ อย่างนี้ถ้าเกิดต่อไปใครเป็อะไรก็จะมาให้ฉันจ่ายเงินให้ ฉันก็รับไม่ไหว ท่านผู้นำช่วยชี้แนะหน่อยจ๊ะว่าควรจะทำยังไงดี ฉันคนเดียวก็ต้องเลี้ยงลูกตั้งสองคน"
"เฒ่าเฉิน อย่างนี้มันก็ไม่ถูก เสี่ยวซวนกับเมียก็แยกบ้านออกมาอยู่กันสองคนแล้ว พวกเธอจะมาทำแบบนี้ไม่ได้ ถ้าจะใช้เงินก็ต้องใช้เงินกองกลางของบ้านใหญ่"
"แม่เฒ่าเฉิน อย่าให้ฉันได้ยินเื่แบบนี้อีก"
หลังจากนั้นหลี่เซียงเซียงก็พาเด็กๆเดินออกมาจากบ้านใหญ่พร้อมกับผู้นำหมู่บ้าน ส่วนเื่ของอาเจียงจะตัดสินใจอย่างไรเธอคงไม่ขอยุ่งเกี่ยว ตอนนี้เื่ก็กระจ่างแล้วว่าใครทำร้ายหลี่เซียงเซียง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะเป็หลิวอันหนิงจริงๆ ตอนแรกเธอก็แค่คาดเดาจากสายตาไม่เป็มิตรของอันหนิงและนิสัยของอาเจียงจากหลายเดือนที่ผ่านมาเท่านั้น จึงได้แต่เร่งใส่ถ่านสุมไฟให้อาเจียง เห็นทีอันหนิงคงยืมมืออาเจียงทำร้ายเธอครั้งนั้นเมื่อไม่สำเร็จจึงคิดจะลงมืออีกครั้ง โดยหารู้ไม่ว่าอาเจียงกำลังโกรธแค้นที่อันหนิงแย่งคนรัก(ปลอม)ของเธอไป แต่อาเจียงรู้ผลของยาได้อย่างไรนั้น เธอก็ได้แต่คาดเดาเอาว่าอาเจียงคงแอบตามอันหนิงไปในเมืองและถามคนที่ขายยาให้อันหนิง แล้ววางแผนตลบหลังอันหนิงด้วยความโกรธแค้น เฮ้ออออ เื่ของความรักนี่ช่างน่าหวาดกลัวจริงๆดีนะตอนนี้เธอยังไม่มี!
527
