ตุ๊กตามาเฟีย(My Doll)

    บรรยากาศครุกรุ่นตั้งเเต่เมื่อคืน หอมหวานรันจวนจนมาถึงตอนเช้า…หญิงสาวกำลังจะลุกออกจากที่นอนเพื่อไปแต่งตัว ในตอนนั้นเองมือหนาๆก็ได้เอื้อมดึงตัวเธอก็ฟุบลงไปที่เตียงอีกครั้ง เขากดตัวเธอลงกับที่นอนนุ่มๆแล้วขึ้นคร่อมเธอ ชายหนุ่มเริ่มซุกหน้าไปที่ลำคอของหญิงสาวเพื่อเร้าอารมณ์

       "เมื่อคืนคุณสุดยอดมาก เเต่ฉันต้องกลับแล้วล่ะค่ะ"

       "ทำไมรีบกลับจังเลยล่ะครับ เราต่อกันอีกสักรอบไม่ได้หรอ เดี๋ยวผมไปส่งที่บ้าน"

       "ไม่ไหวหรอกค่ะ เมื่อคืนก็ทั้งคืนแล้ว เอาไว้ครั้งหน้าเราค่อยมาจอยกันขำๆนะคะ…อ่อ..เมื่อกี้มีคนโทรมาด้วยนะคะ รู้สึกจะชื่อ..ช่อแก้วอะไรนี่ล่ะค่ะ…แฟนคุณหรอคะ?" ด้วยความที่ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้ามันเร้าอารมณ์ก็ชวนให้หลงไหลมาก บอสตันจึงตอบส่งๆไป

       "แค่เพื่อนเท่านั้นแหละครับ เรามาพูดเรื่องของเราดีกว่าไหม?"

      "ฉันเหนียวตัวอยากอาบน้ำและฉันก็ไม่สะดวกที่จะอาบน้ำที่อื่น คุณช่วยไปส่งฉันที่บ้านหน่อยได้ไหมคะ"

       "แน่นอนอยู่แล้วครับ แต่หลังจาก…..นี้ได้ไหม จุ๊บ" บอสตันจูบที่หัวไหล่ของเธออย่างแผ่วเบา เขาทำสายตาอ้อนวอนเพื่อให้เธอเห็นใจแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลกับหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเลย เธอผลักบอสตันออกแล้วลุกเดินไปหยิบเสื้อผ้า…เธอไม่ลืมที่หันมาทำหน้านิ่งๆ

       "ถ้าคุณไม่สะดวกที่จะไปส่งฉัน ฉันกลับเองก็ได้ค่ะ เเต่หลังจากนี้ฉันไม่รับประกันว่าเราจะได้เจอกันอีกหรือเปล่านะคะ ขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน.." หญิงสาวรีบเดินตรงไปที่ห้องน้ำอย่างไม่อาลัยอาวรณ์ต่อชายหนุ่มที่อยู่บนเตียงเลย การกระทำของหญิงสาวทำเอาเจ้าตัวรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย…แต่ด้วยความที่หลงไหลในร่างกายของเธอไปแล้วเขาจึงยอมทำตามสิ่งที่เธอบอกแต่โดยดี ไม่ถึง 5 นาทีทุกอย่างก็เข้าที่เข้าทาง บอสตันรีบหยิบกุญแจรถแล้วเดินนำเธอลงไปก่อน ขณะที่หญิงมาถึง..เขาก็ไม่ลืมที่จะเปิดประตูรถให้อย่างสุภาพบุรุษเขาทำกัน

      "เชิญครับคุณหญิง…"

      "เรียกหญิงเฉยๆก็ได้นะคะ..หญิงไม่ถือค่ะ"

      "ครับ..หญิงคนสวย" หญิงสาวก้าวขึ้นรถพร้อมกับหันมาส่งยิ้มให้บอสตันเล็กน้อย เธอบอกทางกลับบ้านของเธออย่างละเอียดซึ่งเมื่อบอสตันฟังคร่าวๆมันก็เป็นคุ้นๆแปลกๆ…เพราะทางที่เขากำลังขับรถไปนั้นมันเหมือนทางที่เขาขับรถไปมาเป็นประจำ บอสตันย้อนคิดถึงชื่อของหญิงสาวที่นั่งอยู่ในรถกับชื่อของคนที่ปอร์โต้พูดถึงเมื่อคืน..แล้วเขาก็ได้ข้อสรุปว่ามันคือชื่อเดียวกัน

      "โอ้ม่ายนะ!!...คงไม่ใช่หรอกใช่ไหมเนี้ย" บอสตันได้แต่พูดคำนี้กับตัวเองเพราะเขาก็ได้แต่ภาวนาว่าไม่ให้ใช่แต่แล้ว เส้นทางที่เขากำลังจะไปส่งหญิงสาวคนนั้นก็ไปสิ้นสุดลงที่หน้าคฤหาสน์หลังหนึ่ง…เมื่อบอสตันเห็นกับตาก็รู้ได้ทันทีว่ามันใช่แน่ๆ

      "บ้านอัครบดี!!"

      "ใช่…บอสตันรู้จักที่นี่ด้วยหรอจ้ะ?"

      "อย่าบอกนะว่าหญิงอยู่ที่นี่อ่ะ!!"

   "อ๋อ..หญิงไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก" บอสตันถอนหายใจอย่างโล่งเมื่อได้ยินหญิงสาวที่นั่งข้างๆบอกว่าเธอไม่ได้อาศัยอยู่ที่นี่…

     "หญิงเป็นเพื่อนสนิทของลูกสาวบ้านนี้และมาหาเฉยๆน่ะ บอสตันส่งหญิงที่หน้าบ้านก็ได้นะ"

      "มาถึงขนาดนี้แล้ว ไปส่งถึงประตูบ้านเลยดีกว่าจะได้รู้เลยว่าผมจริงใจกับคุณขนาดไหน อีกอย่างผมก็สนิทกับบ้านหลังนี้อยู่พอสมควร ดีซะอีกจะได้เข้าไปทักทายเพื่อนด้วยครับ"

       "อ๋อ..จ้ะ..งั้นก็ตามสบาย" บอสตันคิดว่าหญิงคงเป็นเพื่อนปาร์ตี้และเพิ่วจะมาหาที่บ้านตามประสาเพื่อนเฉยๆ เเต่เขาไม่คิดว่าหญิงอยู่ที่นี่มานานแล้ว รถสีขาวสุดหรูวิ่งเข้ามาจอดหน้าบ้านพร้อมๆกับที่ใครบางคนเปิดประตูบ้านออกมา จังหวะนั้นเองบอสตันก็เหลือบไปเห็นเพื่อนสนิทของเขาพอดี บอสรีบลงจากรถแล้วเดินมาหาปอร์โต้เพื่อทักทาย

       "ไง..เมื่อคืนกลับกี่โมงวะ?"

       "ก็เกือบเช้าอ่ะ พอดีได้สาวติดมือมา แกนี่มีของดีไม่บอกฉันเพื่อนพี่สาวแกโคตรเด็ดเลยว่ะ…เมื่อคืนสะกิดฉันทั้งคืน"

      "เพื่อนพี่ตี้ใครวะ?"

      "ก็นี่ไงไปเจอที่ผับ พูดคุยกันอยู่สองสามคำก็เลยสอยกับห้องด้วย พูดละก็ลืมเเนะนำ..เดี๋ยวขอทำตัวเป็นสุภาพบุรุษแป๊บนึง ไปเปิดประตูให้สาวก่อน..เชิญครับที่รัก"...วินาทีที่บอสตันเปิดประตูรถหญิงสาวก้าวลงมาและถอดแว่นกันเเดดออก เผยให้ปอร์โต้เห็นชัดเต็มตาว่านั่นคือหญิงและคนที่บอสตันใส่กับบ้านด้วยเมื่อคืนก็คือหญิง คนๆเดียวกับที่ปอร์โต้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วยนั่นเอง

      "พี่หญิง!!"

      "อ้าวโต้..อรุณสวัสดิ์จ้ะ ตื่นแต่เช้าเลยนะ จะไปไหนหรอ?"

      "ทำไมพี่ถึงกลับมากับไอ้บอส?" บอสตันทำท่างงอยู่พักหนึ่งแล้วก็คิดขึ้นได้ว่ามันต้องใช่อย่างที่เขาคิดแน่ วินาทีนั้นเขาเหลือบไปเห็นสายตาของปอร์โต้ที่มันเเข็งกร้าว เขารู้ได้ทันทีเลยว่าเพื่อนกำลังโกรธและโมโหหนักมาก ในขณะเดียวกันหญิงกลับยืนยิ้มเหมือนมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ บอสตันไม่รอช้ารีบแทรกตัวเข้าไปอธิบายกับเพื่อนทันที

      "เฮ้ย!โต้ แกฟังฉันก่อนนะเว้ย คือว่าฉัน พรั้ว!! อึก!!ตุ่บ"

   "มึงก็รู้ว่ากูกับพี่หญิงเป็นอะไรกัน ทำไมมึงทำแบบนี้กับกูวะ!!ไอ้เชี่ย!!ไหนมึงบอกว่ามึงเป็นเพื่อนกู แล้วมึงทำแบบนี้กับเพื่อนมึงหรอ ไอ้สารเลวเอ้ย!!" ปอร์โต้ซัดหมัดใส่บอสตันอย่างไม่ยั้ง ตอนนี้เขากำลังโมโหจัดจนเลือดขึ้นหน้าในใจรู้สึกว่าเหมือนเพื่อนสนิทกำลังเอาเท้ามากระทืบหน้าเขาอยู่ ในขณะที่บอสตันโดนกระทืบแทบปางตาย หญิงกลับทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อนเดินเข้าบ้านไปอย่างสบายใจ…เธอเดินขึ้นมาชั้น 2 และเดินไปเคาะประตูห้องของใครบางคน ประตูเปิดออกเผยให้เห็นร่างเล็กอยู่ในชุดนอนกระโปรงลายการ์ตูนน่ารัก

      "อ้าว พี่หญิง..มีอะไรหรอคะ?"

      "น้ำมนต์ช่วยไปห้ามสองคนนั้นหน่อยสิ เขาจะตีกันตายอยู่แล้วอยู่หน้าบ้านน่ะ พอดีพี่กลับมาเช้า รู้สึกเพลียๆ ช่วยหน่อยนะจ้ะ" หญิงพูดจบก็เดินไปที่ประตูห้องเธอเสียบคีย์การ์ดแล้วเดินเข้าห้องไปยังไม่หันกลับมามองอีก น้ำมนต์ได้แต่ทำหน้าเหวอเพราะเธอเพิ่งจะตื่นนอนยังไม่รู้เรื่องราวอะไร เเต่ทว่าตอนนั้นเอง…

      "ไอ้โต้มึงฟังกูก่อนสิวะ กูไม่รู้เรื่องจริงๆและกูก็ไม่รู้ว่ามันคือหญิงคนเดียวกันนะเว้ย มึงฟังกูดิวะ โอ้ย!!"

      "มึงไม่ต้องมาแก้ตัว วันนั้นกูก็พูดให้มึงฟังทุกอย่างแล้ว แค่ชื่อ..มึงก็น่าจะรู้แล้วว่าเขาเป็นคนของกู พรั้ว!!!" เสียงเอะอะโวยวายดังก็ไปถึงชั้น 2 ทันทีที่น้ำมนต์ได้ยินเธอก็รีบวิ่งมาดูทันที ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าคือปอร์โต้กับบอสตันกำลังชกต่อยกันเอาเป็นเอาตายและมีกรรมการที่คอยเห่าเชียร์อยู่ข้างๆ…