“นักเรียนจากเขต15 เป็ฝ่ายชนะ”
“นักเรียนจากเขต 15เป็ฝ่ายชนะ”
“นักเรียนฉีเฟยหลาน เป็ฝ่ายชนะ”
“นักเรียนฉู่เปาเปา เป็ฝ่ายพ่ายแพ้”
“ครูเหลียง เด็กนักเรียนเขต15ปีนี้น่าสนใจมากเลยทีเดียว”
“มันเป็เพราะเด็กคนหนึ่งได้สอนการต่อสู้ให้กับพวกเขา ฉันยังอึ้งเมื่อรู้เื่นี้”
“อย่างนั้นหรอ ฉันอยากจะรู้แล้วว่าเด็กคนนั้นเป็ใคร เธอเฉลยไม่ได้หรือไง ทำไมต้องต้องทำลับๆล่อๆด้วย”
“ฮ่าฮ่า ไม่ต้องใจร้อน เดี๋ยวเธอก็ได้เห็นเอง”
“นักเรียนจากเขต14เป็ฝ่ายชนะ”
“ฉีซานจากเขต 15เป็ฝ่ายพ่ายแพ้”
“เอาหล่ะคู่สุดท้าย ฉีเฮ่อ และ ซือไห่ ขึ้นประลองได้”
“ครูเหลียง เด็กคนนั้นหรอที่เธออวยนักอวยหนา? ฉันมองไม่เห็นคลื่นพลังเวทย์จากเด็กคนนั้นเลย"
“ฉันไม่ได้อวยซะหน่อย เด็กคนนั้นไม่ธรรมดาอย่างที่เห็นหรอกนะ”
“งั้นหรอ ฉีเฮ่อของฉันเองก็ไม่ธรรมดาหรอกนะ เด็กคนนี้เป็อัจฉริยะที่แท้จริงเลยหล่ะ เธออาจไม่เชื่อ แต่ฉันจะบอกความลับให้ เด็กคนนั้นได้ปลุกพลังก่อนกำหนดสำเร็จแล้ว ฉันว่าเด็กของเธอคงไม่มีโอกาสชนะหรอกนะ”
“งั้นหรอ!” (ถ้าเธอรู้ว่าเด็กคนนั้นฆ่าอาร์คกอบลินได้ เธอคงจะไม่พูดแบบนี้หรอก ฮิฮิ)
“อะไรกัน? ท่าทางแบบนั้น”
“เดี๋ยวเธอก็จะรู้เอง เบิกตากว้างๆเข้าไว้หล่ะ ถ้าพลาดไปก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือน”
สนามประลอง…
“ฉันให้เวลานาย สามวิ รีบยอมแพ้ไปซะ”
“เฮ้อ นายก็มีน้ำลายเยอะเหมือนกับฉีซานรึไง”
“ฉีซาน หึ…อย่าเอาไอ้น้องชายห่วยๆมาเทียบกับฉัน พวกเรามันคนละชั้นกัน"
“งั้นหรอ ฉันขอดูหน่อยเถอะว่าพี่ชายของฉีซาน จะมีน้ำยาหรือน้ำลายกันแน่”
“หึ ปากเก่งนี่ งั้นรับไปซะ เวทย์ไฟ บอลเพลิง ไป”
“อะไรกัน? คนนั้นใช้เวทย์มนต์ได้แล้วหรอ นี่มันอัจฉริยะโคตรๆไม่ใช่หรือไง ซือไห่จะสู้เขาได้ไหมนะ!"
“ฮ่าฮ่า เป็ยังไงหล่ะ พี่ชายของฉัน สุดยอดไปเลยใช่ไหมหล่ะ”
“ก็ งั้นๆ ยังไงพี่ชายของนายก็ต้องถูกเสี่ยวซือจัดการหมัดเดียวจอด”
“ว่าไงนะไอ้หมูเปา ั้แ่แกไปเป็เพื่อนกับมันปากของแกก็กล้าขึ้นมากเลยนี่ เดี๋ยวฉันจะทบทวนวันวานให้แกเอง”
“ก็มาดิคร๊าบ กลัวซะที่ไหน ฉันฝึกต่อสู้กับเสี่ยวซือมาตลอด ถ้านายอยากลองก็เข้ามา”
“หึ…ฝากไว้ก่อนเถอะ!”
หลบบอลเพลิงสำเร็จ
“นายปลุกพลังก่อนกำหนดได้แล้วอย่างนั้นหรือ?”
(ตามบันทึกของท่านลูวว์บอกไว้ว่า คนที่ปลุกพลังก่อนกำหนดได้คือเด็กอัจฉริยะที่หาได้ยาก) ซือไห่คิดในใจ…
“กลัวแล้วรึไง อย่าคิดว่าหลบบอลเพลิงของฉันได้หนหนึ่งแล้วจะทำอวดดีได้ ครั้งต่อไปฉันจะไม่ออมมือให้หรอกนะ”
“งั้นหรอ จัดมาได้เต็มที่เลย ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าอัจฉริยะที่หาได้ยากอย่างนายจะแน่สักแค่ไหนกันเชียว"
“จัดให้ตามคำขอ เวทย์ไฟ ลาวาพวยพุ่ง… ฮ่าฮ่า หนีเข้าไปๆ นายก็ทำได้แต่หนีเท่านั้นแหล่ะ เมื่อไหร่ที่แกหนีจนหมดแรง แกก็เสร็จฉัน”
“เวทย์ไฟของนายรุนแรงก็จริง แต่ว่ามันก็เท่านั้น ต่อไปตาฉันบ้างหล่ะนะ” (แอบใช้พลังจิตนิดหน่อยแม่คงไม่ว่าหรอกนะ…"
ปั้ง… อ๊อค!
“ปะ…เป็ ไป ได้ ยัง ไง กัน!”
“เกิดอะไรขึ้น! ฉีเฮ่อ พ่ายแพ้อย่างนั้นหรอ แต่ว่าซือไห่ทำได้ยังไง ฉันไม่เข้าใจเลย”
“ใช่ ฉันเองก็มองการเคลื่อนไหวของซือไห่ไม่ทันเช่นกัน รู้อีกทีหมัดของเขาก็เข้าเป้าไปแล้ว”
“เสี่ยวซือสุดยอด สุดยอดที่สุด เพื่อนรักฉันเอง ฮ่าฮ่าๆ เพื่อนรักฉันเองเขาเจ๋งมากใช่ไหมหล่ะ!”
“ปะ…เป็ไปได้ยังไง แม้แต่พี่ฉีเฮ่ออัจฉริยะคนนั้นก็ยังพ่ายแพ้ ไม่อยากจะเชื่อ”
“เป็ยังไงหล่ะฉีซาน ฉันบอกแล้วว่าพี่ของนายจะต้องถูกจัดการในหมัดเดียว ทีนี้เชื่อฉันหรือยังหล่ะ อ่อๆ ฉันมีความลับจะบอกให้นายรู้นะ นายจะได้จำใส่หัวกระโหลกเน่าๆเอาไว้ เพื่อนรักของฉันสามารถล้มหมีั์จอมโดดได้ในหมัดเดียวเชียวนะ"
“มะ…หมีั์จอมโดด นั่นไม่ใช่หมีั์ที่ไล่จับนักผจญภัยแรงค์ทองแดงของหมู่บ้านเราไปเป็อาหารตั้งหลายคนหรอกหรอ? จะเทพเกินไปแบ๊วววว”
“นี่ครูเหลียง เธอก็เห็นใช่ไหม? แว๊บนึงเมื่อสักครู่ เด็กคนนั้นใช้มันออกมาหน่ะ”
“ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ว่าเื่นี้ควรจะปิดเอาไว้ให้มิดจะดีกว่า”
“ทำไม เธอกลัวว่าความลับนี้จะรั่วไหลรึไง”
“เปล่าฉันไม่ได้กลัวความลับจะรั่วไหลหรอก ฉันเป็ห่วงเธอมากกว่า”
“หมายความว่ายังไง? ฉันไม่เข้าใจที่เธอพูด”
“เธอเคยได้ยินฉายา"นักบุญ" มาก่อนหรือเปล่า?"
“แน่นอนว่าฉันรู้จัก เธอหมายความว่าเด็กคนนั้นก็คือ…”
หงึกๆ (ผงกหัว)
“ฉันจะปิดมันให้มิดที่สุด อันที่จริงฉันไม่ควรจะรู้ซะยังจะปลอดภัยกับตัวฉันมากกว่า”
“เอาหล่ะลืมเื่ทั้งหมดไปซะ กลับไปทำหน้าที่ให้ดีที่สุดก็พอ”
“ขอบใจเธอมากที่เตือนฉัน”
“ไม่เป็ไร แค่เื่เล็กน้อย”
“ก็นึกว่าแน่ ที่แท้ก็ได้แค่นี้ คุยโวซะใหญ่โตเชียว”
“ซีอไห่ จากโรงเรียนเขต15 เป็ฝ่ายชนะ”
เฮ้ๆๆๆๆ
่เย็นหลังจากการทดสอบวัดผลครั้งที่สองจบลง…
“พวกเรา วันนี้เป็โอกาสอันดีที่โรงเรียนของเรามีผู้ที่ชนะมากกว่าแพ้ ฉันจะขอเลี้ยงข้าวพวกนายเอง”
“ฉันเคยได้ยินมาว่าร้านมอน ตุ๋น ต้ม นื่ง เป็ร้านดังย่านนี้เลย ฉันไม่เคยกินมาก่อน ขอบใจนายมากที่เลี้ยงพวกเราในวันนี้นะ เปาน้อย ไม่สิ เถ้าแก่เปาน้อย”
“ฮ่าๆ นายพูดถูกใจฉันมาก ฉันจะให้นายกินมากหน่อยเป็พิเศษ แต่ว่าสำหรับพี่ใหญ่ของเรา เสี่ยวซือ ฉันจะเลี้ยงนายไม่อั้นเลย”
“ฮ่าฮ่า ขอบใจนะเปาน้อย สักวันฉันจะตอบแทนน้ำใจของนายอย่างแน่นอน!”
“ขอบคุณอะไรกัน มันไม่ใช่เพราะนายหรอกหรอ ที่ช่วยฝึกพวกเรา ทำให้พวกเรามีโอกาสชนะการประลองครั้งนี้หน่ะ ถึงแม้ว่าฉันจะแพ้ก็เถอะ ใช่ไหมพวกเรา”
“ใช่”
“พอแล้วๆ ถ้านายยังอวยฉัน ฉันจะบินขึ้น์ในอีกไม่นานนี้แน่”
“งั้นพวกเรา ไปกินกันให้เต็มที่เลยนะ”
บ้านของซือไห่…
“ลูกแม่ ลูกเก่งมากที่ชนะเด็กอัจฉริยะคนนั้นได้”
“แม่ก็ไปดูการประลองของผมด้วยหรอครับ”
“แน่นอนสิ ลูกแม่ขึ้นประลองต่อสู้ทั้งที แม่ก็ต้องไปเชียร์ให้กำลังใจลูกสิถึงจะถูก ถ้าไม่ได้ไปแม่คงเสียใจแย่เลย ที่ไม่ได้ดูลูกชายของแม่ปล่อยพลังจิตออกมาแบบนั้น”
“แหะๆ แม่ครับผมขอโทษที่คิดสนุกไปหน่อย คิดไม่ถึงเลยว่าผมแค่ปล่อยออกมาแว๊บเดียวแต่แม่ก็สามารถรับรู้ได้แล้ว ท่านแม่ ท่านสุดยอดมากเลย”
“รู้ว่าผิดก็เปลี่ยนเื่มาชมแม่เลยนะ หืม!”
“ผมขอโทษครับ ที่ไม่ฟังคำเตือนของแม่”
“ครั้งนี้แม่จะยกโทษให้ จำไว้ว่าพลังจิตนั้นหาได้ยากมาก ถ้าไม่ถึงคราวจำเป็จริงๆ อย่าใช้มันอย่างเด็ดขาด หรือถ้าใช้ก็ต้องมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่บริเวณนั้น”
“แต่ผมไม่เข้าใจนี่ครับว่าทำไม แม่ต้องห้ามผมไม่ให้ใช้พลังจิตด้วย”
“โลกใบนี้กว้างใหญ่มากนัก อีกหน่อยเมื่อลูกของแม่โตเป็หนุ่ม เมื่อลูกได้ออกไปเจอโลกกว้าง ลูกจะเข้าใจเองว่าสิ่งที่แม่ห้ามนั้นมันดีต่อตัวลูกนัก”
“ครับ ต่อไปผมจะไม่ใช้มันอีกอย่างเด็ดขาด”
“เอาหล่ะ วันนี้ลูกคงเหนื่อยมากแล้ว ไปอาบน้ำแล้วเข้านอนกันเถอะ”
…………….
สารานุกรมวันนี้: หมีั์จอมโดด
ลักษณะทางกายภาพ: หมีถ้ำที่ดูดซับเวทย์มนต์จนวิวัฒนาการได้
ความสูง: 250-350ซม.
อาวุธ: กรงเล็บที่แหลมคม สามารถยืดได้มากถึง 10ซม. และหดได้
สกิลพิเศษ: ะโได้สูงถึง 10ม.
นิสัย: รักสงบ หวงถิ่นอาศัย มันจะดุร้ายมากเป็พิเศษตอนมีลูกน้อย
44K
![คุณแฟนแสนหล่อ Im not single [PAINT:MANOW]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1620016614_99601884.webp)
