บทที่ 12 ถูกลืม
เมื่อวานนี้ หมอหานได้พบและพูดคุยกับฟู่อวิ่นซาง ทำให้เขาตระหนักได้ว่า เมื่อคนเราประสบกับเื่ราวที่กระทบความรู้สึก หัวใจก็จะพลอยเจ็บป่วยไปด้วย ดังนั้นเขาจึงเริ่มให้ความสนใจกับเยี่ยเจีย ไม่ใช่แค่หัวใจของเธอเท่านั้น
เยี่ยเจียพยักหน้ารับพร้อมกับตอบเสียงเบา "อื้ม รู้แล้ว"
เมื่อลงจากรถ เธอก็จ้องมองรถคันนั้นจากไปด้วยความรวดเร็ว จากนั้นความรู้สึกเย็นะเืก็กัดกินหัวใจ
ได้ยินมาว่า เมื่อผู้ชายนอกใจ เขาจะกลัวว่าภรรยาจะจับได้ จึงได้ดูแลเอาใจใส่ภรรยามากขึ้นเป็พิเศษ เพื่อชดเชยความรู้สึกผิดที่ทรยศต่ออีกฝ่าย
เธอไม่รู้ว่า ฟู่อวิ่นซางจะรู้สึกผิดต่อเธอหรือไม่ จึงได้ยอมให้เธอโทรเข้าเบอร์โทรศัพท์ที่ทำงาน
นับั้แ่แต่งงานกันมา เธอพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อเข้าใกล้ฟู่อวิ่นซาง ทว่าความรู้สึกที่เหมือนอยู่กับคนแปลกหน้ากลับไม่เคยลดน้อยลงไปเลยสักนิด
เพราะเขาไม่เคยกอด หรือจูบเธอเหมือนที่สามีทำกับภรรยา
หรือกระทั่งไม่เคยรายงานว่าจะที่ไหน และไปกับใคร
อีกอย่าง เขาก็ไม่ยอมให้เธอโทรไปเบอร์โทรศัพท์ที่ทำงาน และอีกหลายอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ช่างห่างไกลกันเหลือเกิน...
ปิ๊น… ปิ๊น…
เสียงแตรรถทำให้เยี่ยเจียหลุดจากห้วงความคิด
เมื่อรถจอดสนิท คนขับก็ลดกระจกลงมองเยี่ยเจีย “คุณ้ารถไหมคะ”
“ใช่ค่ะ” เมื่อพบว่าเป็รถแท็กซี่ เยี่ยเจียจึงขึ้นไปนั่ง แล้วจัดการบอกที่หมาย “ปู้เจี้ยวาน บ้านสวนหลังใหม่ฝั่งตะวันออกค่ะ”
ทันทีที่นั่งลงบนเบาะหลัง เยี่ยเจียก็หยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยความคิดจะโทรหาฟู่อวิ่นซางเพื่อบอกกล่าวตามที่เขาสั่งเอาไว้ ทว่ากลับเห็นแจ้งเตือนการโทรเข้าจาก ‘แม่’
เยี่ยเจียลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นเพื่อรับสาย “สวัสดีค่ะแม่”
ทันทีที่กดรับ เยี่ยเจียก็ได้ยินน้ำเสียงอันอ่อนโยนจากทางปลายสาย “เจียเจีย ลูกโทรหาแม่มีธุระอะไรหรือเปล่าจ๊ะ”
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะแม่”
วันนั้นเธอมีไข้สูงอยากไปโรงพยาบาล แต่ก็ไม่มีแรง จึงตัดสินโทรหาแม่ ทว่าแม่กลับไม่รับสาย ในที่สุดเธอก็เรียกแท็กซี่ไปเอง
ผู้เป็แม่ได้ยินดังนั้นก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส “อ้อ ลูกคงคิดถึงแม่สินะ แม่จะบอกว่า ไม่กี่วันก่อน แม่ไปมัลดีฟส์กับคุณลุงมาน่ะ เลยไม่ได้รับสายจากลูก พอแม่กลับมาแล้วเห็นสายที่ไม่ได้รับ ก็รีบโทรกลับทันทีเลยนะจ๊ะ”
“เจียเจีย ตอนนี้แม่เหนื่อยมากจริง ๆ ซินหลิงน้องสาวลูกขอไปเที่ยวที่นั่น คุณลุงเลยพาเธอไป และก็ซื้อตั๋วให้แม่ด้วยจ้ะ”
เมื่อฟังแม่พูดอย่างนั้น เยี่ยเจียก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา
ครอบครัวใหม่ของแม่เธอได้ไปเที่ยวกันอย่างมีความสุข แค่นั้นก็ดีมากแล้ว
เยี่ยเจียรู้ดีว่าแม่มีครอบครัวใหม่แล้ว เธอไม่ควรโทรหาแม่เลย
หลังจากนั่งเงียบไปสักพัก เหมือนว่าปลายสายจะััได้ จึงรีบเปลี่ยนเื่คุย “เจียเจีย ลูกสบายดีไหม เงินยังพอใช้อยู่ไหมลูก วันนี้แม่โอนเงินให้ลูกดีไหม”
“เจียเจีย รอสักพักแม่จะหาเวลาไปเยี่ยมลูกนะ”
“ค่ะแม่” เยี่ยเจียตอบเบา ๆ
แม่ผู้อยู่ปลายสายก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นมาอีกครั้ง “เจียเจีย ไม่ใช่ว่าแม่ไม่อยากอยู่กับลูกนะ แม่หวังว่าลูกจะเข้าใจแม่ ที่แม่แต่งงานกับคุณลุง ก็เพื่อจะได้มีเงินมาให้ลูกรักษาตัว ตอนนี้ลูกหายป่วยแล้ว แม่ก็รู้สึกขอบคุณเขามาก เลยอยากทำทุกอย่างเพื่อให้เขามีความสุข”
เยี่ยเจียเข้าใจดี ถึงอย่างนั้น ความเข้าใจก็ไม่ได้ทำให้เธอหายเศร้า
นานมาแล้ว ั้แ่ที่พ่อของเธอเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจ ทั้งเธอและแม่ต่างก็ต้องดิ้นรนกันตามประสา
แต่จู่ ๆ วันหนึ่งแม่ก็มาบอกเธอว่า จะแต่งงานกับคุณลุงเพื่อหาเงินค่ารักษาพยาบาลให้เธอ หลังจากนั้น แม่ก็มาหาเธอน้อยลงเรื่อย ๆ จนตอนนี้ เธอไม่ได้เจอแม่มาเกือบปีแล้ว
แม่ของเธอก็ไม่ได้ทำผิดอะไร เพียงแต่เธอกลายเป็คนที่ถูกลืม จนกลายเป็คนโดดเดี่ยวไปแล้วนั่นเอง
3K
