ไอ้เฒ่าโสโครก คิดไม่ถึงจริงๆรู้ทั้งรู้ว่าบิดากลับมาเป็ปกติแล้ว ยังกล้าอาศัยว่าตัวเองอายุมากกว่าแล้วมาขัดคำสั่งข้าอย่างงั้นเหรอ? ไม่เห็นาาอย่างข้าอยู่ในสายตางั้นหรือ?ได้ เ้าทำข้าหนึ่ง ข้าจะตอบแทนกลับเป็สิบ...
“าเ็? ฮึ!” ซุนเฟยร้องออกมาอย่างเ็า “เพียร์ซ เ้านำทหารยี่สิบนายไป ข้าไม่อยากฟังข้ออ้างใดๆ ทั้งนั้น รีบพามันมาจะมัดมันแล้วพามาหาข้าบนกำแพงได้ยิ่งดี หากใครกล้าขวางก็ฆ่าให้หมด!”
ซุนเฟยพูดอย่างเ็าทุกคนรับรู้ได้ถึงความโกรธเกรี้ยวและรังสีฆ่าฟันขององค์าา
“น้อมรับพระบัญชาฝ่าา!”
เพียร์ซปีติยินดีอย่างมากองค์าาต้องเด็ดเดี่ยวแบบนี้ด้วยรูปลักษณ์แบบนี้เขาและทหารทุกคนพร้อมที่จะสนับสนุนอย่างเต็มที่ ชายผมขาวรับคำสั่งอย่างตื่นเต้นเขาแสยะยิ้มออกมาหันหลังนำทหารองค์รักษ์ของาาลงจากกำแพงเมืองไป
“บรู๊คเ้ารีบส่งทหารไปเชิญตุลาการทหารคอนก้าและพัศดีโอเลเกร์ ให้พวกเขาเข้าร่วมาครั้งนี้ หากกล้าที่จะต่อต้านก็ฆ่ามันซะ!”
ซุนเฟยออกคำสั่งอีกสองคำสั่งอย่างเืเย็น เห็นได้ชัดว่า้าแสดงอำนาจ
เมื่อวานเขาจัดหาที่พักและรักษาทหารถือเป็ความเมตตาวันนี้เขาจะลากขุนนางที่หลบหนีาเอาแต่ซุกหัวอยู่ในบ้านออกมาเชือดไก่ให้ลิงดูเมื่อวานตอนเย็นซุนเฟยคิดหาวิธีขัดเกลาดินออกมาให้ดีที่สุดอยู่ค่อนคืนในเมื่อไม่มีทางทำอะไรศัตรูได้ชั่วคราว ก็หาวิธีจัดระเบียบคนของตัวเองแล้วกัน?
จะจัดการศึกนอกต้องสงบศึกภายในเสียก่อน
กลยุทธ์ชื่อดังนี้เหมาะสมกับเมืองแซมบอร์ดในเวลานี้มาก
ทันทีที่สั่งการสองคำสั่งนั้นบรรยากาศบนกำแพงก็พลันเงียบสงัดจนซุนเฟยรู้สึกได้ว่าหลังจากที่เหล่าทหารได้ยินคำสั่งนั้นขวัญกำลังใจก็พลันสูงขึ้น
ตอนนี้เองแองเจล่าก็เดินยิ้มออกมาจากหอสังเกตการณ์
สาวน้อยเจ็มม่าเดินตามหลังมาติดๆ ด้วยท่าทางงัวเงีย ทั้งหาวไปพลางขยี้ตาไปพลางหลังจากเห็นซุนเฟยแล้วก็แอบขยิบตาและชูกำปั้นเล็กๆ ขึ้นมาส่งสัญญาณเป็อันรู้กันให้
ซุนเฟยหัวเราะ
จากบทสนทนาเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ซุนเฟยรู้สึกได้ว่าความเป็ปรปักษ์ที่สาวน้อยมีต่อตัวเองได้หายไปแล้ว
“แองเจล่าเ้าตื่นมาก็ดีแล้ว ข้ามีเื่สำคัญที่อยากวานให้เ้าช่วยข้าจัดการที”ซุนเฟยถูกใบหน้างัวเงียยามตื่นของแองเจล่าทำให้ใจสั่น
“เื่อะไร?”
พอแองเจล่าได้ยินว่าอเล็กซานเดอร์มีเื่ให้ตัวเองจัดการสาวงามก็พลันกระชุ่มกระชวยขึ้นมาร้อยเท่าตอนนี้นางกลัวว่าตัวเองจะไม่สามารถช่วยอเล็กซานเดอร์ได้หากมีเื่ที่สามารถทำได้นางก็พร้อมทำ นางอายเล็กน้อยยามที่ถูกซุนเฟยลูบหัวใบหน้าแดงก่ำขณะที่เงยหน้าขึ้นมาถาม
“เ้าและเจ็มม่าไปเชิญท่านลุงแลมพาร์ดมาช่วยข้าหน่อยบางทีาอาจจะเริ่มเร็วกว่าที่คิด ข้าอยากให้ยอดฝีมืออย่างเขาเข้าร่วมรบด้วย”ซุนเฟยด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ข้าจะไปหาท่านลุงแลมพาร์ดเดี๋ยวนี้เลย”
ได้ยินว่าเป็สถานการณ์เร่งด่วนแองเจล่าก็ไม่รีรอ รีบจูงมือเจ็มม่าที่ง่วงงุนจากไปทันที
“จริงสิแองเจล่า หลังจากที่เ้าไปหาท่านลุงแลมพาร์ดแล้วก็ไม่ต้องขึ้นมาบนกำแพงอีกนะยังมีเหล่าทหารที่ยังาเ็เหลืออยู่เ้ากับเจ็มม่าก็ไปช่วยชาวบ้านดูแลพวกเขาหน่อยเถอะ ลำบากเ้าหน่อยนะ!”ซุนเฟยยิ้มก่อนจะะโไล่หลังไป
แองเจล่าชะงัก
หญิงสาวแสนฉลาดอย่างเธอเข้าใจในความหมายที่ซุนเฟยพูดได้ทันที อีกไม่นานาก็จะเริ่มขึ้นแล้วบนกำแพงเมืองคงเต็มไปด้วยอันตรายหากตัวเองรั้งอยู่ที่นี่ก็คงไม่สามารถช่วยอะไรได้ กลับกันยังจะกลายเป็ภาระเสียอีกอเล็กซานเดอร์จงใจกันเธอออกไปเท่านั้นเองที่บอกให้ไปดูแลผู้าเ็ช่างเป็ข้ออ้างที่ไม่เนียนเอาซะเลย
แต่หญิงฉลาดอย่างเธอกลับไม่คิดขัดคำสั่ง
แม้ว่าใจจริงแองเจล่าอยากจะอยู่ที่นี่เพื่อคอยช่วยเหลืออเล็กซานเดอร์แต่นางรู้ตัวเองดีว่าหากรั้งอยู่ต่อไปคงกลายเป็ภาระให้แก่เขาอย่างแน่นอน ดังนั้นจึงพยักหน้าแสดงท่าทางว่านางเข้าใจแล้ว
เห็นได้ชัดว่าเจ็มม่าก็เข้าใจเจตนาของซุนเฟย
สาวน้อยจึงรีบวิ่งตามแองเจล่าไปพลางหันกลับมายกนิ้วโป้งให้ซุนเฟย
……
ยี่สิบนาทีต่อมา
ศัตรูลึกลับที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเริ่มรวมพลพวกทหารราบชุดดำก็เริ่มเดินออกมาจากค่าย ใบดาบส่องประกายแสงอรุณยามเช้าดาบตั้งตรงประหนึ่งต้นไม้ มันเห็นได้ชัดเลยว่าทหารเหล่านี้ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดียามที่มองรังสีฆ่าฟันของภาพกองทัพที่น่าทึ่งก็พวยพุ่งออกมา
ซุนเฟยยืนมองจากบนกำแพงอย่างเงียบๆทันใดนั้นด้านหลังก็พลันมีเสียงโหวกเหวกดังขึ้นมา
“อย่าใช้มือสกปรกที่ต่ำต้อยของเ้ามาััข้า....ปล่อยนะ รนหาที่ตาย ไม่ช้าก็เร็ว ข้าจะฆ่าพวกแมลงชั้นต่ำโง่ๆ อย่างพวกเ้าให้หมด!”
น้ำเสียงหยิ่งยโสที่คุ้นเคยดังขึ้นมา
ซุนเฟยหันหลังไปดูก็เห็นเ้าหมูอ้วนกิลถูกเพียร์ซมัดเป็บ้ะจ่างลากขึ้นมาเห็นได้ชัดว่าเ้าอ้วนไม่ได้สำนึกเลยว่าความโชคร้ายจะมาเยือน มันถึงได้ยังคงสถบด่าอย่างรนหาที่ตาย
รูม่านตาของซุนเฟยหดลงจ้องเขม็งไปที่ร่างของชายคนหนึ่งที่ตามหลังเ้าหมูอ้วนมา
ชายชราคนนั้นสวมเสื้อคลุมสีแดงร่างกายผอมสูง สูงประมาณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซ็นติเมตร จมูกงุ้มใบหน้าดูคล้ำๆ มืดมน ดวงตาหยีตลอดเวลาจนติดเป็นิสัยหลังค่อมเล็กน้อยแต่จังหวะก้าวเดินกลับมั่นคงผมหงอกก็มัดรวบขึ้นมาด้วยห่วงทองที่ฝังอัญมณีทำให้ผมดูไม่รุงรัง
ชายแก่คนนี้ดูเ้าเล่ห์ไม่น้อยอาจจะเป็...
ขณะที่ซุนเฟยขบคิดอยู่นั้นเพียร์ซเดินเข้ามาอย่างปรีดา ส่งเสียงหัวเราะฮึๆ ก่อนจะรายงานเขา “ฝ่าาข้าทำตามพระบัญชาของท่านเรียบร้อยแล้วขอรับ ด้วยการมัดตัวกิลแล้วลากมาให้ท่าน...” พูดถึงตรงนี้เขาก็ชี้ไปที่ที่ชายชราหลังค่อมแล้วกล่าวต่อไปว่า “แต่เลขานุการบาร์เซิลก็ตามมาด้วยขอรับ”
อ่อ บาร์เซิลที่เป็ผู้สำเร็จราชการแทนที่กุมอำนาจใหญ่ที่สุดในเมืองแซมบอร์ดนี่เอง
ซุนเฟยกวาดสายตาขึ้นลงมองไปยังชายชราคนนี้ไม่รู้ทำไมรูปลักษณ์ของชายแก่คนนี้ก็ไม่ได้มีส่วนไหนทำให้คนหวาดกลัว ออกจะอัปลักษณ์หน่อยๆ ด้วยซ้ำแต่กลับทำให้ซุนเฟยรู้สึกอันตรายดูเหมือนว่าจะมีงูพิษจำศีลตัวหนึ่งมายืนตรงหน้าเขาเสียแล้ว
“ฝ่าาข้า้าคำอธิบาย!”
ในขณะที่ซุนเฟยกวาดสายตามองชายแก่อัปลักษณ์คนนี้ชายแก่ก็พลันก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้า สองมือท้าวสะเอวพลางซักถามด้วยท่าทางก้าวร้าว“องค์าาอเล็กซานเดอร์ ข้าอยากทราบว่าลูกชายข้าทำผิดกฎอะไรถึงได้ถูกท่านส่งคนไปมัดลากเขามาที่นี่? กรุณาให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลกับข้าด้วย!”
เป็คำถามที่เข้าทางบิดาเหลือเกินกิลที่ถูกเหล่าทหารมัดไว้ด้านข้างก็ตะคอกอย่างโมโหไปทางซุนเฟยอย่างไม่กลัวตาย“อเล็กซานเดอร์ ไอ้ปัญญาอ่อน รีบให้พวกชั้นต่ำพวกนี้ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ...”
ซุนเฟยแสยะยิ้มเ็า
กล้าหยิ่งผยองหน้าบิดา? ทั้งยังวางอำนาจเหนือบิดาอีก?
ซุนเฟยไม่สนใจเ้าเฒ่าบาร์เซิลและเดินมาตรงหน้าเ้าหมูอ้วนกิลอย่างเงียบๆตวัดฝ่ามือตบกกหูของมันอย่างโเี้โดยไม่พูดไม่จา
เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ!
หลังจากตบไปได้สิบกว่าครั้งใบหน้าของกิลก็บวมเปล่งเหมือนลูกโปร่งมีอากาศอยู่ข้างในขึ้นมาซุนเฟยลงมืออย่างไร้เมตตาด้วยพละกำลังของคนเถื่อน มุมปากของกิลก็มีเืไหลซึมออกมาพร้อมหมดสติไป
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยผู้คนที่อยู่รอบๆ ซุนเฟยพากันตกตะลึงจนอ้าปากค้างซุนเฟยเดินเข้าไปหาเ้าเฒ่าบาร์เซิลอย่างช้าๆพลางถูมือขณะที่จ้องมองไปที่เขาแล้วแสยะยิ้มพูดว่า “เพราะข้าคือาาาาจะทำอะไรก็เื่ของาา ยังต้องอธิบายอะไรกับเ้าอีกไหม?”
เผด็จการ!
เผด็จการอย่างไม่ปิดบัง
มันไม่สำคัญว่าเ้าจะพูดจามีเหตุผลอะไรบิดาอยากจะทำแบบนี้ซะอย่าง เ้าจะทำไม
ใบหน้าดำครึ้มของบาร์เซิลพลันแสดงออกถึงความโกรธอย่างมาก
เหตุการณ์แบบนี้เขาคาดไม่ถึงมาก่อน
แม้ว่าจะรู้ว่าในการต่อสู้เมื่อวาน อเล็กซานเดอร์ได้สร้างผลงานที่ไม่น่าเชื่อเอาไว้ทั้งรู้เื่ที่เขา ‘สื่อสาร’ กับพระเ้าให้ช่วยรักษาทหาราเ็ได้แม้ว่าในใจจะเตรียมรับมือกับอเล็กซานเดอร์ที่กลับมาปกติไว้มากมาย และความจริงที่เขามาที่นี่เพราะคิดวิเคราะห์ไว้ว่า แม้ว่าสติปัญญาจะกลับมาเป็ปกติ แต่เขาไม่เชื่อหรอกว่าลูกเจี๊ยบที่อายุสิบเจ็ดสิบแปดปีจะสามารถเป็คู่ต่อสู้กับเขาได้?
หากต่อกรทางบู๊ไม่ได้ถ้างั้นก็ต้องงัดทางบุ๋นเข้าสู้
การพูดกับเด็กน้อยด้วยเื่‘เหตุผล’ เป็ลูกไม้ที่เขาถนัด บาร์เซิลมีความมั่นใจในตัวเองสำหรับการ ‘หว่านล้อม’อเล็กซานเดอร์ เพียงแค่ใช้เทคนิคเล็กๆ หลอกหลวงเด็กคนนี้จากนี้เมืองแซมบอร์ดก็จะตกอยู่ในเงื้อมมือของเขา
แต่...
บาร์เซิลก็คาดไม่ถึงว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเตรียมมาก่อนหน้านี้ก็ไร้ประโยชน์หลังจากที่อเล็กซานเดอร์ได้สติปัญญากลับมาคิดไม่ถึงว่าจะกลายเป็คนเผด็จการแบบนี้
ตอนนี้เองเขาเริ่มนึกเสียใจทีหลัง
ตามข่าวลือที่ได้กระจายในเมืองแซมบอร์ดปัจจุบันการที่จู่ๆ อเล็กซานเดอร์กลับมาปกติกะทันหันเป็เพราะหลังจากที่ถูกธนูยิงใส่จนร่วงลงมาหัวกระแทกพื้นมันคือการอวยพรจากพระเ้า สิ่งที่ทำให้บาร์เซิลพูดไม่ออกเลยคือคนที่พาอเล็กซานเดอร์ขึ้นไปบนกำแพงนั่น คือเขาเอง เดิมทีก็แค่อยากยืมมือคนอื่นฆ่าให้ไอ้าาปัญญาอ่อนนี้ตายด้วยน้ำมือของข้าศึกไปซะคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะกลายเป็การสร้างอุปสรรคชิ้นใหม่ให้แก่ตัวเอง
แต่ว่า แต่ก็เสียใจเพียงชั่วครู่ บาร์เซิลก็รีบปรับความคิดทั้งหมด
แม้ว่าการที่ใบหน้าลูกชายของเขาจะบวมเหมือนหัวหมูจนทำให้เขาโกรธจนแทบบ้าแต่บาร์เซิลก็อดกลั้นไว้ ดำเนินการตามแผนจนมาถึงจุดนี้แล้วไม่อาจหยุดชะงักได้ ยิ่งไปกว่านั้นคือ เขาเห็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของเมืองแซมบอร์ด แฟรงก์ แลมพาร์ดเดินมาจากไกลๆ
“ฝ่าาสำหรับพฤติกรรมหยาบคายก่อนหน้านี้ ข้าขอประทานอภัยโทษด้วยขอรับ!”
บาร์เซิลรีบปรับท่าทีอย่างรวดเร็วเขาเดินไปตรงหน้าซุนเฟยก่อนที่จะทำความเคารพตามแบบฉบับขุนนางที่เข้าเฝ้าาาจากนั้นก็กล่าวต่อไปว่า “เมื่อกี้เพราะเป็ห่วงบุตรชาย กระหม่อมจึงวู่วามโปรดฝ่าาเข้าใจข้าน้อยด้วยขอรับ...แต่ตอนนี้กิล...เอ่อ...สลบไปแล้ว เกรงว่าคงอาจเข้าร่วมาครั้งนี้ได้ให้ข้านำเขากลับไปพักรักษาตัวที่บ้านก่อนดีไหมขอรับ”
“พักรักษา?พักรักษาอะไร? เมืองแซมบอร์ดพบวิกฤติใหญ่แบบนี้ขอเพียงเป็ลูกผู้ชายก็จงไสหัวมาที่นี่ หากจะตายก็ต้องตายที่นี่าแเล็กน้อยขนาดนี้ถือเป็อะไรได้?”
ซุนเฟยไม่สนใจสีหน้าบาร์เซิล
เขาหมุนกายพูดเสียงดังให้ทหารนำถึงน้ำเย็นมาแล้วสาดใส่ร่างกิลอย่างไม่ปรานีทันใดนั้นเ้าอ้วนกิลเหมือนถูกดาบแทงนับไม่ถ้วนสะดุ้งกายตื่นขึ้นมาทั้งทีแล้วร้องโหยหวนออกมา
295
![เมื่อตัวร้ายอ้อนรัก [นิยายจีนย้อนยุคทะลุมิติ โรมานซ์คอเมดี้ ฟิน++]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697445558_33040204.webp)
