เช้านี้เป็วันที่อากาศดีอีกวันหนึ่ง ผมเดินออกจากหอพักมาเรียนตามปกติ แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดผ่านต้นไม้ใหญ่ ทำให้บรรยากาศรอบมหาวิทยาลัยดูสงบ หลังจากเกิดเื่วุ่นวายกับต้าครั้งก่อน ผมพยายามทำตัวให้ปกติ ทุกอย่างดูเหมือนจะเข้าที่เข้าทางอีกครั้ง ผมพยายามไม่คิดมากเกี่ยวกับเื่ที่เกิดขึ้นและพยายามใช้ชีวิตตามเดิมในมหาวิทยาลัย
แต่ความสงบนี้ก็อยู่ได้ไม่นาน
เมื่อมีเพื่อนใหม่เข้ามาในชีวิตผมอีกคน...
เช้าวันนี้ในชั้นเรียนบัญชีอันเงียบสงบ แต่จู่ๆ บรรยากาศภายในห้องก็คึกคักขึ้นมาเป็พิเศษ เพราะมีนักศึกษาใหม่ย้ายเข้ามาเพิ่มอีกหนึ่งคน เขาเป็หนุ่มหล่อชื่อ อลัน ชายหนุ่มลูกครึ่งหน้าตาดี ผิวขาว สูงโปร่ง ท่าทางของเขาดูเป็มิตรและเข้าถึงง่าย ดูเหมือนจะเป็คนที่มีเสน่ห์โดยธรรมชาติ
วันแรกที่เข้ามาเรียนอลันก็สามารถทำให้หลายๆ คนในชั้นเรียนประทับใจได้ในทันที
ผมไม่แปลกใจที่หมอนั่นจะเป็ที่นิยม เขาดูเหมือนหนุ่มนักธุรกิจที่มีความมั่นใจ ั้แ่การแต่งตัวที่ดูเรียบร้อยแต่ทันสมัย ไปจนถึงวิธีพูดคุยกับเพื่อนร่วมห้องอย่างมีอารมณ์ขัน เสียงหัวเราะเบาๆ ของเขาทำให้บรรยากาศในห้องเรียนผ่อนคลาย อลันดูเป็คนที่ใครๆ ก็อยากรู้จักและอยากเข้าใกล้
ผมนั่งอยู่ในที่นั่งของตัวเอง มองดูอลันที่พูดคุยกับเพื่อนร่วมห้องอย่างสนุกสนาน ตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไรมาก แค่รู้สึกว่าเขาดูเป็คนที่มีชีวิตชีวาและเป็กันเอง ผมพยายามจะไม่สนใจมากเกินไป แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความแตกต่างในท่าทางของเขา
หลังจากคลาสเรียนสิ้นสุดลง
ในขณะที่ผมกำลังเก็บข้าวของเตรียมตัวไปเรียนวิชาต่อไปทันใดนั้นก็มีเสียงเรียกชื่อของผมจากทางด้านหลัง
“เฮ้ เต ใช่มั้ย?” เสียงนั้นเป็ของอลัน เขาเดินเข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า
“อ่า...ใช่ มีอะไรรึเปล่า...?” ผมตอบกลับไปอย่างงงๆ เพราะไม่คาดคิดว่าเขาจะรู้จักชื่อผม
“ฉันชื่ออลัน ยินดีที่ได้รู้จักนะไงก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยล่ะ” อลันพูดพลางยื่นมือมาให้ผมจับ
ผมยิ้มกลับอย่างแปลกใจแล้วจับมือแข็งแกร่งของเขา
“ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกัน อลัน”
“นายเรียนบัญชี หรือว่ามาจากคณะอื่น?”
อลันถามพลางปล่อยมือจากผม
“ใช่ คณะบัญชี” ผมตอบกลับสั้นๆ แต่ก็ยังคงรู้สึกแปลกใจที่เขามาทักทายผม
แน่นอนว่าคลาสบัญชีไม่ได้มีเพียงนักศึกษาคณะบัญชีคณะเดียว ผมไม่แปลกใจที่อลันจะถามผมแบบนั้น แต่ผมแปลกใจที่เขารู้จักชื่อผมั้แ่วันแรกที่ย้ายเข้ามา
อลันหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเป็มิตรแต่ก็ดูมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ “ดีเลย! เราจะได้เรียนด้วยกัน ฉันเองก็เพิ่งย้ายเข้ามาที่นี่ วันนี้เป็วันแรกก็เลยยังไม่ค่อยรู้จักใคร นายว่างมั้ย?ฉันว่าจะไปเดินเล่นรอบๆ มหาวิทยาลัยหน่อยน่ะ”
ผมลังเลเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้าตกลง
“ก็...ว่างอยู่ ยังเหลือเวลาเข้าคาบต่อไปอีกหนึ่งชั่วโมง”
หลังจากนั้นผมกับอลันก็เดินออกจากตึกเรียนไปด้วยกัน ลมเย็นๆ พัดมาปะทะใบหน้า เสียงพูดคุยของนักศึกษาคนอื่นๆ ดังแว่วๆ อลันเล่าให้ฟังว่าเขาย้ายมาจากโรงเรียนที่มีชื่อเสียงในต่างประเทศ และครอบครัวของเขาทำธุรกิจเกี่ยวกับการค้า เขาดูเป็คนที่มั่นใจและมีความรู้เื่ธุรกิจมาก แต่ท่าทางของเขาก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัดเลย กลับกัน มันทำให้ผมรู้สึกว่าคุยกับเขาแล้วสนุกดี
“นายเป็ลูกครึ่งเหรอ?” ผมถามขึ้นหลังจากฟังเขาพูดเื่ครอบครัวไปสักพัก
อลันพยักหน้า “ใช่ พ่อฉันเป็คนอังกฤษ ส่วนแม่เป็ลูกครึ่งไทย-จีน พวกเขาทำธุรกิจด้วยกันั้แ่ก่อนที่ฉันจะเกิดมา ฉันเลยได้เรียนรู้เื่พวกนี้ั้แ่เด็ก”
“ฟังดูน่าสนใจดีแฮะ” ผมพูดพร้อมกับยิ้มให้อลัน
“ก็...ไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่หรอก บางครั้งฉันก็เบื่อกับการที่ต้องรับผิดชอบเื่ต่างๆ ั้แ่เด็ก” อลันตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่เขายังคงยิ้มอยู่
ผมพยักหน้าเข้าใจ
“คงเหนื่อยแย่เลยสิ ต้องแบกรับภาระขนาดนั้น”
อลันหัวเราะเบาๆ
“ก็แบบนั้นแหละ แต่ฉันก็ชอบนะ มันท้าทายดี”
การสนทนาระหว่างเราดำเนินไปอย่างราบรื่น เราคุยกันเื่ราวต่างๆ ั้แ่เื่เรียนไปจนถึงเื่ชีวิตส่วนตัว ผมรู้สึกว่าอลันเป็คนที่คุยง่ายและมีอะไรหลายอย่างที่น่าสนใจ เขาไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกอึดอัดเลยสักนิด ทั้งที่เราพึ่งรู้จักกันได้ไม่นาน
หลังจากเดินเล่นกันอยู่พักใหญ่ อลันก็ชวนผมไปนั่งพักที่ร้านกาแฟใกล้ๆ เราสั่งเครื่องดื่มแล้วนั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่าง กลิ่นหอมของกาแฟลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ อลันยังคงพูดคุยและแสดงความสนใจในตัวผมอยู่เรื่อยๆ จนผมเริ่มรู้สึกว่าเขากำลังพยายามเข้าหาผมมากขึ้น
“เต นายเคยคิดอยากทำธุรกิจอะไรบ้างมั้ย?”
อลันถามขึ้นขณะที่เรานั่งดื่มกาแฟกัน
ผมส่ายหัว “ยังไม่เคยคิดจริงจังเท่าไหร่ แค่เรียนไปเรื่อยๆ ยังไม่ได้วางแผนอนาคตอะไรขนาดนั้น”
“งั้นเหรอ...แต่ฉันว่านายดูมีศักยภาพนะ ถ้านายสนใจเื่พวกนี้ ฉันยินดีช่วยแนะนำได้” อลันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ขอบใจนะอลัน แต่ตอนนี้ยังไม่คิดอะไรไปไกลขนาดนั้น” ผมตอบพร้อมกับยิ้ม
อลันพยักหน้าเข้าใจ “ก็ได้ แต่ถ้านายเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ บอกฉันได้เลย”
หลังจากนั้นเราก็คุยกันเื่อื่นไปเรื่อยๆ ก่อนจะแยกย้ายกันไปเรียนตามตาราง ผมรู้สึกว่าอลันเป็คนที่น่าสนใจและมีความเป็ผู้ใหญ่ในหลายๆ ด้าน แม้ว่าเราจะเพิ่งรู้จักกันไม่นาน แต่ผมก็รู้สึกว่าเราน่าจะเข้ากันได้ดี อย่างน้อยผมอาจปรึกษากับเขาได้ถึงเื่การฝึกงาน หรือการวางแผนธุรกิจในอนาคต
วันต่อมา ผมได้เจอกับอลันอีกครั้ง แต่คราวนี้เ้านั่นกำลังพูดคุยอยู่ท่ามกลางกลุ่มสาวๆ อย่างออกรสออกชาติ เสียงหัวเราะของพวกเธอดังลั่นจนใครๆ ก็หันมามอง สำหรับผมแล้วไม่แปลกใจเลยที่หญิงสาวพวกนั้นจะชอบพอในตัวอลัน เพราะนอกจากรูปร่างหน้าตาที่ดึงดูดแล้ว เสน่ห์ของเขายังออกมาโดยธรรมชาติ
เมื่ออลันเห็นผมเดินเข้ามา เขาก็รีบผละออกจากกลุ่มสาวๆ แล้วเดินตรงมาหาผม พร้อมกับคล้องคอพาผมเดินไปที่โรงอาหารโดยไม่ถามไถ่ ผมแปลกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ขัด อลันเลี้ยงข้าวมันไก่ผม ซึ่งน่าแปลกใจยิ่งขึ้นไปอีกที่เขารู้ว่าผมชอบกินอะไร
“นายรู้ได้ไงว่าเราชอบกินข้าวมันไก่?” ผมถามขึ้น
อลันหัวเราะ “ฉันแค่เดา แต่โชคดีที่เดาถูก”
หลังจากนั้น อลันก็ถามผมหลายอย่าง ทั้งเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยและการเรียน ผมก็ตอบไปตามปกติ แต่สิ่งที่ทำให้ผมประหลาดใจคือ เขาดูสนใจในตัวผมมากกว่าจะสนใจแค่เื่ทั่วไป อลันถามถึงกิจวัตรประจำวันของผม งานอดิเรกที่ผมชอบทำ หรือแม้กระทั่งเื่ของครอบครัวผม
“นายชอบทำอะไรเวลาว่างเหรอ เต?” อลันถามขึ้น ขณะที่เรากำลังนั่งรออาจารย์มาสอน บรรยากาศในห้องเรียนยังคงเงียบสงบ มีเสียงกระซิบกระซาบของเพื่อนร่วมชั้นเป็ฉากหลัง
“ก็ไม่ค่อยมีอะไรพิเศษหรอก…บางทีก็เตะบอลบ้าง หรือไม่ก็ไปฟิตเนส” ผมตอบไปตามความจริง ผมไม่ได้คิดว่ามันจะเป็เื่ที่น่าสนใจอะไร
“งั้นเหรอ?เย็นนี้ไปฟิตเนสด้วยกันไหมล่ะ?” อลันชวน น้ำเสียงของเขาฟังดูสนใจจริงจัง ผมแอบแปลกใจนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพราะคิดว่าการมีเพื่อนไปฟิตเนสด้วยก็คงจะดีเหมือนกัน
“ได้สิ ไปด้วยกัน” ผมตอบตกลงไป และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมได้สนิทกับอลันมากขึ้น
3K
