สวรรค์นิรันดร์กาล

        เมื่อวิชาโลหิตควบคุมไม่ได้ผลเซิ่งหยาก็ต้องพบเจอกับผลสะท้อนอย่างรุนแรง เซิ่งหยากระอักเลือดออกมาอย่างหนักและทรุดตัวลงทันที

        “เซิ่งหยา!!!!!”ผู้อาวุโสนิกายมารโลหิตตื่นตระหนกและรีบเข้าไปดูอาการทันที

        “การที่ทักษะของเซิงหยาไม่ได้ผลนี่มันออกจะแปลกเกินไป”ศิษย์ของนิกายมารโลหิตกล่าว

        พวกเขารู้ดีว่าวิชานี้ทรงพลังแค่ใหนขอแค่ศัตรูไม่ได้แข็งแกร่งกว่าตนมากก็ย่อมได้รับผลกระทบบ้างแต่นี่ฉางเฟิงกลับยืนอยู่อย่างสงบและไม่เป็นอะไรเลยนี่มันออกจะแปลกเกินไป

        “เจ้าปิดบังพลังบ่มเพาะงั้นเหรอ”ผู้อาวุโสนิกายมารโลหิตกล่าวด้วยความโกรธ

        “ไม่เลยนี่คือพลังของข้า” ฉางเฟิงกล่าว

        “แล้วทำไมทักษะของนิกายข้าถึงไม่ได้ผลกับเจ้า”

        “เรื่องนั้นข้าจำเป็นต้องบอกงั้นหรือข้านั้นไม่ได้โง่ที่จะเผยไพ่ในมือของตัวเองออกไปหรอกนะ” ฉางเฟิงยกยิ้ม

        “ตอนนี้ทุกท่านน่าจะเห็นความสามารถของผู้อาวุโสฉางเฟิงแล้วนะ”มู่เฟยเสวี่ยกล่าว

        ผู้อาวุโสนิกายสัตว์ร้ายหันไปมองศิษย์ของตนเองก่อนจะส่งสัญญาณให้

        “ช้าก่อนท่านประมุขนิกายบุปผาข้านั้นอยากจะประลองฝีมือกับผู้อาวุโสฉางเฟิง” ซังไห่กล่าวขึ้น

        “เหตุผลละ”มู่เฟยเสวี่ยกล่าว

        “ข้านั้นประทับใจในพลังของผู้อาวุโสฉางเฟิงทำให้ข้าอยากจะประลองฝีมือดูก็เท่านั้นและข้าคิดว่าผู้อาวุโสฉางเฟิงคงไม่ขัดหรอกนะ”ซังไห่กล่าว

        “ข้าก็ไม่ขัดจริงๆนั่นแหละแต่ว่าเมื่อเกิดอะไรขึ้นก็อย่าได้มาโทษข้าก็พอ”ฉางเฟิงกล่าว

        “แน่นอนถ้าข้าได้รับบาดเจ็บก็เป็นเพราะข้านั้นอ่อนแอและไม่เจียมตัวเอง” ซังไห่กล่าว

        “ก็ดีครั้งนี้ข้าคงออมมือให้ไม่ได้พราะเจ้ามีระดับพลังเหนือกว่าข้าสองขั้นย่อย” ฉางเฟิงกล่าว

        ซังไห่ถึงกับขมวดคิ้วพลังบ่มเพาะของเขานั้นถูกปกปิดเอาไว้โดยผู้นำนิกายแม้แต่มู่เฟยเสวี่ยยังดูไม่ออกแต่ฉางเฟิงคนนี้กลับดูออก

        “ยอดเยี่ยมจริงๆท่านนั้นแข็งแกร่งมาก” ซังไห่ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเปิดเผยพลังออกมา

        “ระดับวิญญาณขั้น3 ” แม้แต่ผู้อาวุโสนิกายดาบยังตกใจ

        เพราะศิษย์หลักที่แข็งแกร่งของพวกเขายังอยู่แค่วิญญาณขั้น2 เท่านั้นเห็นได้ชัดว่านิกายสัตว์ร้ายนั้นไม่ธรรมดาเสียแล้ว งานประลองของสี่นิกายและราชวงศ์ในปีนี้ย่อมทำให้นิกาบดาบรู้สึกกดดันอย่างไม่ต้องสงสัย

        “ขอเสียทารยาทแล้ว”ซังไห่ไม่ได้ใช้อาวุธและพุ่งเข้าหาฉางเฟิงด้วยหมัดของตนเอง

        นิกายสัตว์ร้ายนั้นได้ศึกษาสัตว์ร้ายและนำมันมาสร้างเป็นทักษะสัตว์ร้ายขึ้นไม่เพียงแค่นั้นพวกเขายังใช้โลหิตของสัตว์ร้ายมาฝึกฝนกายาทำให้กายาของพวกเขานั้นแข็งแกร่งดุจสัตว์ร้าย

        “ในเมื่อเจ้าใช้หมัดข้าเองก็จะใช้หมัดเช่นกัน”ร่างของฉางเฟิงเคลื่อนใหวออกไป

        ทั้งสองใช้หมัดเข้าปะทะกันอย่างรุนแรงซังไห่ตื่นตระหนกอย่างมากพริบตาที่หมัดของเขาปะทะกับฉางเฟิงเขาก็รู้สึกเหมือนกับร่างของตนเองชักไปที่ภูเขาขนาดใหญ่

        “กายาของเจ้า!!!!!!!!!”ซังไห่ยังไม่ทันกล่าวจบฉางเฟิงก็ออกแรงอีกนิดร่างของซังไห่ก็กระเด็นออกไปพร้อมกับแขนที่ปวดร้าว

        “กายาของเด็กนั่นเกินขอบเขตของพลังไปแล้ว”ผู้อาวุโสนิกายสัตว์ร้ายสามารถมองออกได้ทันที

        “เจ้าลงมือซะข้าจะหยุดมู่เฟยเสวี่ยเอาไว้เอง” เย่หลางมองออกว่าฉางเฟิงนั้นเป็นตัวอันตรายต่อเขาจึงไม่รอช้ารีบส่งข้อความหาผู้อาวุโสนิกายมารโลหิตทันที

        “ในเมื่อรัชทายาทเข้ามาช่วยเหลือแบบนี้ข้าก็จะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง”ผู้อาวุโสนิกายมารโลหิตที่กำลังรักษาอาการบาดเจ็บของเซิ่งหยาอยู่ก็เผยจิตสังหารออกมา

        พริบตาที่วังไห่รู้ว่าตนเองไม่ใช่คู่มือของฉางเฟิงร่างของผู้อาวุโสนิกายมารโลหิตก็ระเบิดพลังและพุ่งเข้าหาฉางเฟิง

        “เจ้ากล้า!!!!!!!!!!!!”มู่เฟยเสวี่ยตื่นตระหนกและคำรามออกมา

        แต่นางยังไม่ทันได้ขยับแรงกดดันของชายชราที่อยู่ด้านหลังของรัชทายาทก็กดนางเอาไว้

        “รัชทายาทนี่เจ้าคิดจะเป็นศัตรูกับพวกเราจริงๆสินะ”มู่เฟยเสวี่ยกล่าว

        “เป็นเจ้าที่ปฏิเสธความหวังดีของข้าก่อน”เย่หลางกล่าว

        “ดีแล้วเจ้าจะต้องเสียใจ” มู่เฟยเสวี่ยกล่าวพร้อมกับดวงตาที่เย็นชาและมีจิตสังหารแฝงอยู่

        แม้ชายชราคนนี้จะเป็นระดับราชันขั้นที่3 และเทียบได้กับมู่หลินแต่มู่เฟยเสวี่ยก็ไม่ได้กลัว ถ้าไม่ใช่เพราะนางมั่นใจในตัวของฉางเฟิงนางคงเปิดการต่อสู้กับชายชราคนนี้ไปแล้ว

        “คำกล่าวที่ว่าระดับจักรพรรดิลงมาเจ้าไร้เทียมทานของเจ้าขอให้เป็นจริงเถอะ”มู่เฟยเสวี่ยคิด

        “กล้าเป็นศัตรูกับนิกายมารโลหิตมีโทษอย่างเดียวคือความตาย”ผู้อาวุโสนิกายมารโลหิตสร้างกงเล็บด้วยโลหิตและยื่นออกไปหมายจะฉีกกระชากร่างของฉางเฟิงออกเป็นชิ้นๆ

        “ในที่สุดก็ทนไม่ได้งั้นเหรอ”ฉางเฟิงไม่หวาดกลัวแต่เผยจิตสังหารออกมาแทน

        “ตายซะ”

        กงเล็บโลหิตเข้ามาใกล้ฉางเฟิงมากๆแต่ในพริบตานั้นเองร่างกายของฉางเฟิงก็ขยับพร้อมกับหมัดของฉางเฟิงพุ่งออกไป

        “ตูม!!!!!!!!!!!!!!!”

        หมัดและกงเล็บเข้าปะทะกันอย่างรุนแรงคราวนี้ฉางเฟิงไม่คิดจะยับยั้งพลังกายเอาไว้เลยเพราะอีกฝ่ายเป็นถึงระดับราชันดังนั้นฉางเฟิงต้องทุ่มพลังไปทั้งหมด

        “อ๊ากกกกกกกกก”

        เสียงกรีดร้องเวทนาดังขึ้นแต่เสียงกรีดร้องนั้นไม่เหมือนกับของเด็กหนุ่มแต่เป็นของชายชราผู้อาวุโสนิกายมารโลหิตถอยออกไปพร้อมกับมือที่บิดเบี้ยว ขอมือและกระดูกนิ้วหักทั้งหมด

        “เป็นไปไม่ได้!!!!”คราวนี้เย่หลางถึงกับนั่งไม่ติดและจ้องมองไปที่ฉางเฟิงด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

        “ในเมื่อลงมือแล้วข้าก็คงไม่สามารถปล่อยเจ้าเอาไว้ได้”ฉางเฟิงพุ่งเข้าไปอีกครั้ง

        “หมัดแห่งราชัน”ฉางเผิงปลดปล่อยทักษะหมัดออกไปทันที

        “สหายหยุดมือ” ผู้อาวุโสนิกายสัตว์ร้ายรีบเข้าไปหยุดทันที

        แต่พริบตาที่เข้าปะทะกับหมัดของฉางเฟิงต่อให้เป็นเขาก็ยังรู้สึกถึงกระดูกแขนที่หักออกไปร่างของทั้งสองถูกส่งออกไปพร้อมๆกัน

        “ที่มาของคนๆนี้ดูท่าจะไม่ง่ายแล้ว”ผู้อาวุโสนิกายดาบไม่เข้าไปช่วยและไม่ห้ามเช่นกันเขาทำตัวเหมือนคนมานั่งดูความสนุกเท่านั้น

        “องค์รัชทายาทถอยก่อนเถอะ” ชายชราที่อยู่ข้างหลังองค์รัชทายาทกล่าว

        เขาเองก็รู้ถึงความแข็งแกร่งของผู้อาวุโสทั้งสองดีต่อให้เป็นเขาก็คงทำแบบฉางเฟิงไม่ได้ดังนั้นเขาจึงรู้ว่าตนเองเจอของจริงเข้าให้แล้ว

        “ในเมื่อพวกเจ้าเป็นพวกเดียวกันข้าก็คงต้องลงมือแล้ว”ฉางเฟิงนำกระบี่ออกมาจิตกระบี่แห่งการฆ่าปะทุ

        “นี่เจ้าไม่เห็นหัวข้าเลยอย่างงั้นเหรอ”เสียงของเย่หลางคำรามขึ้นเขาไม่สามารถปล่อยให้ฉางเฟิงสังหารทั้งสองได้ไม่งั้นจะเกิดเรื่องใหญ่และเมื่อถึงตอนนั้นทางวังหลวงจะตรวจสอบเรื่องทั้งหมดและเขาย่อมไม่พ้นข้อกล่าวหาในเรื่องนี้อีกด้วย