ขอเป็นสามีของคุณ

        “ค่อยยังชั่วแล้วค่ะคุณกั้ง ขอบคุณมากนะคะ”

        “กั้งจะบอกว่าถ้ายังไม่หายดียังไม่ต้องทำอาหารก็ได้ค่ะ เดี๋ยวเราสั่งอาหารมากินก็ได้ วันนี้กั้งไม่ไปทำงานแล้วคิดว่าจะอยู่ดูน้ำใสเองค่ะ”

        “ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้คุณกั้งลำบาก”

        กัญญาภัคส่ายหน้า ยิ้มอย่างใจดี “ป้าพิณดูแลน้ำใสกับกั้งอย่างดีมานานแค่นี้ถือว่าน้อยไปด้วยค่ะ” ขณะที่สองคนคุยกัน เสียงกริ่งประตูรั้วก็ดังขึ้น

        “ป้าออกไปดูให้นะคะ” ป้าพิณวิ่งออกไปแล้วกลับมาใหม่“นายหัวคณินมาค่ะ”

        กัญญาภัคสงสัย ทำไมเขามาแต่เช้าเมื่อคืนก็กลับไปจนเที่ยงคืนแล้ว ร่างสูงกำยำเดินเข้ามา ในมือหอบหิ้วของพะรุงพะรังหญิงสาวไม่ทันร้องถามแม่หนูน้อยที่เห็นว่าใครมาก็ส่งเสียงอ้อแอ้ไปก่อน

        “น้ำใส พ่อมาหาแล้วครับ”

        แม่หนูยิ้มร่า มองพ่อตาใสแจ๋วกัญญาภัคแอบน้อยใจเป็นรอบที่เท่าไรไม่รู้ ลูกดีใจจนแทบจะโผไปหา “ทำไมมาแต่เช้าคะแล้วหิ้วอะไรมา”

        “ผมซื้ออาหารเช้ามา ป้าพิณไม่สบายไม่ใช่เหรอคงทำอาหารเช้าไม่ได้ ผมเลยไปซื้อมาเอง แล้วรีบมาหาคุณแต่เช้าเดี๋ยวเรากินอาหารเช้าด้วยกัน” เขาบอกเธออย่างเอาอกเอาใจกำลังตั้งท่าเข้าครัวไปเตรียมของ

        ทว่ากลับมีสายที่โทร.เข้ามาแทรกชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์มาดูแล้ววางแนบหูกับบ่า “รุจน์ฉันอยู่บ้านคุณกั้งเอกสารพวกนั้นฉันเซ็นไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว อยู่บนโต๊ะ”เพราะตั้งใจว่าจะมาหาหญิงสาวที่บ้านแต่เช้า เขาเลยจัดการเซ็นเอกสารทุกอย่างไว้จนเรียบร้อย“ถ้าไม่มีอะไรด่วนก็ให้รอก่อน แค่นี้นะ”

        กัญญาภัคได้ยินทุกอย่างพอเขาวางสายเลยถามขึ้น“คุณรุจน์โทร.ตามหรือคะ”

        “มันตามจิกยิ่งกว่าเมีย เมียจริงๆยังไม่จิกแบบนี้ จริงไหม” เขาเว้นระยะแล้วเงยหน้าถามดวงตาพราวระยับ ทว่าคนที่เขารอคำตอบกลับไม่ยอมตอบกลายเป็นแม่หนูน้อยเห็นพ่อยักคิ้ว ยิ้มหวานให้แม่ เลยนึกว่าหยอกกันเลยส่งเสียงอ้อแอ้ในลำคออย่างนึกสนุก“อะไรนะครับ อยากให้แม่ใจอ่อนแล้วใช่ไหม บอกแม่ให้พ่อทีสิ”

        “น้ำใสบอกพ่อทีค่ะว่าแม่หิวข้าวแล้วพ่อพูดเยอะเมื่อไรแม่จะได้กินข้าว”

        “เห็นข้าวดีกว่าผม”

        “แน่นอนค่ะ”

        “ผมยินดีเป็นข้ารับใช้ขอเพียงแค่บัญชามาครับคุณผู้หญิง”

        “พูดมากจริง” กัญญาภัคว่าอายๆเขาไม่เลี่ยนบ้างหรือไง แต่เธอก็อดใจสั่นไม่ได้เหมือนกันที่เขาหยอดมาถึงได้มีสุภาษิตน้ำหยดลงหินทุกวัน หินมันยังกร่อน “อืม คุณคณินคะ ฉันมีเงินก้อนหนึ่งอยากลงทุน ฉันจะเอาไปลงทุนอะไรดี พอแนะนำได้ไหม”

        คณินหันมามองเธอด้วยสายตาแปลกใจวูบหนึ่งนานๆ ครั้งกัญญาภัคจะพูดกับเขาอย่างเปิดเผยเป็นตัวของตัวเอง

        “คุณสนใจการลงทุนแบบไหน แต่ถ้าให้ผมแนะนำผมคิดว่าควรกระจายเงินลงทุนในแบบต่างๆ ทั้งอสังหาฯ หุ้นหรือว่าลงทุนซื้อทองคำแท่งคุณยังไม่ค่อยเก่งมากผมว่าเริ่มลงทุนในอสังหาฯ ก่อนสนใจซื้อที่ดินหรือคอนโดฯ ไว้เก็งกำไรไหมพวกนี้ได้เงินเร็วนะแต่ถ้าจะเล่นหุ้นคุณต้องมีเวลากับมันเยอะ ต้องดูกระดานหุ้นทั้งวันแต่มีทางลัดอีกทางคือ...ช่างเถอะ” คณินตัดจบแค่นี้ แต่คิดต่อในใจว่ายอมเป็นภรรยาของผมสิ

        กัญญาภัคขมวดคิ้ว จู่ๆเขาก็ไม่ยอมบอกทางลัดกับเธอ สงสัยจะกลัวเธอรวยมั้ง

        “ป้าพิณช่วยจัดใส่จานให้ด้วยนะครับ” คณินยื่นถุงอาหารให้ป้าพิณที่ช่วยอยู่ข้างๆ

        “ได้ค่ะ”

        “ฉันมีเงินไม่มากงั้นคุณคิดว่าฉันควรลงทุนแบบไหนดีคะ” กัญญาภัคยังถามต่อ

        คณินอมยิ้ม “ลงทุนกับผมนี่ล่ะคุ้มสุด”

        “ลงทุนอะไรคะคุณจะเปิดธุรกิจใหม่เหรอ”

        “อืม เปิดใหม่อยากให้คุณมาร่วมทุนด้วยเป็นธุรกิจในครอบครัว มีผมมีคุณและก็มีน้ำใสเรามาลงทุนสร้างครอบครัวกัน”

        กัญญาภัคหน้าแดงแต่ก็ไม่อยากให้เขาจับพิรุธได้เลยเสพูดไปอีกอย่าง“ฉันไม่พูดกับคุณแล้ว นึกว่าจะได้เรื่อง” คณินอาศัยจังหวะที่ป้าพิณเอาอาหารไปจัดใส่จานเลยกระซิบพูดกับหญิงสาว

        “การลงทุนมีความเสี่ยง แต่ถ้าลงทุนกับผมนอกจากไม่เสี่ยงและยังได้ความเสียวด้วยนะคุณ”

        “นี่คุณ” เธอหันมาแหวใส่เขาทันทีคนอะไรพูดจาลามกไม่เกรงใจว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย เธออายป้าพิณแล้วนะไม่รู้ได้ยินที่เขาพูดหรือเปล่า“กลับไปได้แล้ว ฉันไม่อยากกินของคุณแล้ว”

        “ไหนบอกว่าหิว กองทัพต้องเดินด้วยท้องเดี๋ยวต้องให้นมลูกอีก นี่คุณกั้งผมซื้อโจ๊กร้านโกตุ่มมา โจ๊กกับปาท่องโก๋เขาอร่อยมากจะไม่กินจริงเหรอ” เขาหยิบชามโจ๊กมาอวดข้าวสีขาวนวลกับปาท่องโก๋สีเหลืองทองที่เขาลงทุนจัดใส่จานมาวางคู่กันทำเอาเธอน้ำลายสอของโปรดเธอเลย และมาจากร้านอร่อยขึ้นชื่อที่คนกระบี่รู้จักดี

        “แล้วคุณกินอะไรคะ” เธอไม่ปฏิเสธแล้วไปนั่งรอกินที่โต๊ะอาหารคณินยิ้มแล้วช่วยยกถาดอาหารจากป้าพิณมาเสิร์ฟเอง

        “เช้าๆ ผมไม่ค่อยกินเยอะกาแฟดำแก้วเดียวกับคุกกี้ชิ้นหนึ่งก็พอแล้ว” เขาอธิบายความชอบของเขาให้เธอฟัง “คุณกินสิเดี๋ยวผมดูแลน้ำใสเอง”

        กัญญาภัคส่งน้ำใสให้เขาอุ้มอีกทั้งลูกก็รักเขามากเพราะไปถึงก็ซบอกพ่อราวกับไม่ได้เจอกันมานาน ทั้งที่เจอกันออกจะบ่อย

        “เห็นไหมลูกยังรักผมอีกหน่อยคุณก็รักผม”

        ตอนที่เขาพูดมานั้น กัญญาภัครีบมองว่าป้าพิณอยู่ด้วยไหมดีที่ป้าพิณไม่อยู่ไม่งั้นคงอายกว่านี้ “ฉันก็ไม่ได้เกลียดคุณสักหน่อย”เธอเฉไฉไม่ตรงคำถาม หน้าแดงอย่างขัดเขิน

        “คุณกั้ง” เขาเรียกเสียงทุ้มนุ่ม “ผมไม่รีบให้คุณมารักแต่ถ้าได้รักแล้วรับรองจะหาทางออกไม่เจอ”คณินพูดอย่างใจเย็น เขาอดทนรอได้เพราะมันมีความสุขที่ได้จีบแม่ของลูกเธอไม่ได้รักเขาที่เงินไม่ได้รักเขาที่เซ็กซ์ มันทำให้เขาอยากมาหา อยากเข้าใกล้เพื่อให้ได้หัวใจเธอ

        “มั่นใจอีกแล้ว คราวที่แล้วมีคนมั่นใจแบบนี้บอกฉันว่าไม่ท้องหรอก แล้วยังไงคะ น้ำใสเลยออกมาดูโลกใบนี้” เธอขุดเรื่องเก่ามาว่าแต่เขาสู้กลับเมื่ออ้างลูก

        “นี่มันเรตยี่สิบบวกคุณมาพูดต่อหน้าลูกสาวได้ไง ผมจะไม่พูดหรอกนะว่าวันนั้นคุณเองก็ยั่วผมขนาดไหนผมเลยทนไม่ไหว ชักออกไม่ทันน่ะ”

        กัญญาภัครีบเอามือปิดหูลูกแต่น้ำใสไม่รู้เรื่องยิ้มร่านึกว่าแม่เล่นด้วย “คุณพูดจาลามก”

        “คุณเริ่มก่อนนี่ครับ”

        “ถึงเริ่มก่อนแล้วไงคะถ้าคุณไม่ต่อก็จบ”

        “อ้าว”

        “ฉันไม่พูดด้วยแล้ว”