“แก่ขนาดนี้ควรจะเข้าวัดเข้าวาได้แล้วนะคะป้า”
จันทร์ฉายเม้มปากแน่นโกรธจนรู้สึกใบหน้าร้อนผะผ่าวเมื่อเจอคอมเม้นต์ของเด็กสาวคนหนึ่งเขียนโต้ตอบตัวเองในไอจี
สาวใหญ่ดูรูปตัวเองในไอจีแล้วก็คิดว่ารูปถ่ายของตัวเองก็ยังดูดีอยู่ดูยังไงก็ดูมีเสน่ห์แต่ว่าข้อความจิกกัดของเด็กสาวคนนั้นทำให้สาวใหญ่เริ่มหมดความมั่นใจ
“รุ่นป้าแล้ว หนุ่มคนไหนเห็นแล้วเขาอยากได้กัน?”
“ข้างในคงเหี่ยวย่นไปหมดเลยน่ะสิ”
“อยู่ใกล้ๆก็คงจะได้กลิ่นแก่ชวนขมคอแล้ว”
สารพัดคำพูดที่คนหนุ่มสาวจะบุลลี่ที่จันทร์ฉายเคยเห็นมาก่อน แม้คำพวกนั้นจะไม่ได้หมายถึงตัวเองทว่าสาวใหญ่ในฐานะคนที่อายุเลยวัยเลขสี่ ก็เก็บเอาคำพูดพวกนั้นมาคิดมาก
พอนึกขึ้นมาได้จันทร์ฉายก็วางมือถือลง ถอดเสื้อที่สวมอยู่ออกแล้วไปยืนส่องกระจกก็มองเห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าของตัวเองในกระจกเงา ผิวขาวอมชมพูก็ยังน่ามองทั้งทรวงอกทั้งสะโพกก็ยังอวบอัดใต้ชุดชั้นในสีครีม สาวใหญ่บิดร่างไปมาหน้ากระจกพิจารณาดูเท่าไหร่ สาวใหญ่ก็คิดว่าตัวเองเป็คนที่ยังสวยน่ามองคนหนึ่ง
เอ๊รึว่าเราเป็คนหลงตัวเองนะ – จันทร์ฉายนึกสงสัย
ขณะนั้นเองก็มีเสียงประตูรั้วเปิดขึ้นมา สาวใหญ่ก็ได้สติรีบเอาเสื้อผ้ามาสวมใส่อย่างลวกๆแล้วก็รีบออกไปจากห้องนอนของตัวเอง ก้าวลงไปสู่ชั้นล่างของบ้านทันที
“กลับมาแล้วเหรอลูก”สาวใหญ่ร้องถาม
“ครับแม่”เด็กหนุ่มตอบในขณะที่กำลังเก็บรองเท้าเข้าตู้ให้เรียบร้อย“วันนี้มีอะไรกินบ้างครับ”
“กลับมาก็ถามหาของกินเลยนะ”คนเป็แม่ถามด้วยน้ำเสียงล้อเลียน “ตอนเที่ยงไม่กินอะไรมารึยังไง”
ไม่มีเสียงตอบจันทร์ฉายก็ไม่ได้สนใจอะไรลูกชาย สาวใหญ่ก็สาละวนเอาของออกมาจากตู้เย็นหาของกินให้กับลูกชายคนเดียวของตัวเอง
“เนี่ยมีส้มอยู่ แม่หั่นเอาไว้ในกล่องแล้ว เราจะกินมั้ยล่ะ”
ไม่มีเสียงตอบกลับสาวใหญ่ยังคงโก้งโค้ง ยงโย่ยงหยกควานหาของกินในตู้เย็นต่อ“หรือว่ากริชจะทานเค้กก่อนมั้ยล่ะลูก”
ยังคงไม่มีเสียงตอบจันทร์ฉายเลยชักหงุดหงิด หยัดกายขึ้นแล้วหันหน้าออกจากตู้เย็น จ้องไปที่ลูกชายทันทีที่สบสายตากัน จันทร์ฉายก็เห็นว่าลูกชายทำคล้ายกับคนเพิ่งรู้ตัว
“นี่เหม่ออะไรอยู่ แม่ถามตั้งหลายครั้งแล้วว่าจะกินอะไร”สาวใหญ่มุ่นคิ้วดุลูกชายเสียงเขียว “ก็นึกว่ามัวไปไหน ก็ยืนอยู่นี่ตั้งนานแม่ถามแล้วทำไมไม่ตอบ”
“อะ...เอ่องั้น งั้นกินหมดนั่นก็ได้ครับ”
“อยากกินหมดก็บอกสิไม่ใช่มายืนเป็บื้ออยู่แบบนี้”
“แล้วในตู้เย็นมีอะไรอีกมั้ยครับ”
“ก็...มีน้ำผลไม้รวมอีก”
“หยิบให้หน่อยครับแม่”
แล้วสาวใหญ่ก็ก้มลงไปอีกครั้งหยิบเอากล่องน้ำผลไม้ให้ลูกชาย
“เอ่อในนั้นมีนมด้วยใช่มั้ยครับ แม่หยิบให้ทีอีกสิครับ”
“หากินอะไรเยอะแยะ เดี๋ยวก็ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว กินมากขนาดนี้เดี๋ยวก็กินข้าวเย็นไม่ไหวหรอก”
“หยิบให้เถอะครับแม่นะครับ ผมหิวน่ะ กินอย่างละนิดละหน่อย เดี๋ยวก็มีท้องเหลือกินข้าวเย็นต่อ”
จันทร์ฉายเบะปากแต่ก็ทำในสิ่งที่ลูกชายร้องขอแต่โดยดี “เอ้า หยิบไปซะ ของกินในตู้เย็นหมดแล้วนะ”
เด็กหนุ่มยิ้มแหยยื่นมือไปรับของจากแม่ ในขณะนั้นเองจันทร์ฉายรู้สึกว่าใบหน้าของลูกชายดูประหลาดไป
“นี่...กริชกินเหล้ามารึเปล่า”
“ปะเปล่านี่ครับแม่”
“แล้วทำไมกริชหน้าแดงอย่างนั้นล่ะ”สาวใหญ่มุ่นคิ้วด้วยความสงสัย
“สงสัยอากาศข้างนอกร้อนมั้งครับแม่”
จันทร์ฉายไม่เชื่อเดินเข้าไปยื่นจมูกใกล้ๆ กับใบหน้าลูกชายดมกลิ่นฟุดฟิดแล้วไม่ได้กลิ่นอะไรนอกจากกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ
กริชตัวแข็งทื่อหลุบตาลงมองดูอะไรสักอย่างข้างล่าง
“อื้มดี ไม่มีกลิ่นเหล้าจริงๆ ด้วย ถ้าแม่รู้ว่าแกแอบไปดื่มเหล้ามาล่ะก็ น่าดู”จันทร์ฉายขู่ลูกชายฟ่อ
“โธ่แม่ แม่ก็รู้นี่ครับว่าผมไม่ดื่มเหล้าไม่สูบบุหรี่ ทำไมอยู่ๆมาระแวงผมแบบนี้ล่ะครับ”
“อ๊าวฉันจะไปรู้เหรอ แม่มีเราเป็ลูกชายคนเดียวแม่ก็ต้องคอยดูแลไม่ให้เราออกนอกลู่นอกทางนี่”
ในตอนนั้นเองจันทร์ฉายสังเกตได้ว่าดวงตาลูกชายนั้นไม่ได้สบตาตัวเอง แต่กลับมองอะไรสักอย่างที่อยู่ต่ำกว่านั้นในวินาทีนั้นเองจันทร์ฉายก็รู้ตัวขึ้นมาทันทีว่าร่องอกของตัวเองใต้เสื้อยืดคอกว้างตัวฟิตมันเปิดเผยต่อสายตาของลูกชายอย่างเต็มเปาแล้วดูเหมือนเ้าลูกชายจะเอาแต่มองร่องนมของผู้เป็แม่ จนไม่รู้ตัวเลยว่าคนเป็แม่นั้นรู้ตัวแล้วว่าถูกลูกชายตัวเองลวนลามด้วยสายตา
ในวินาทีนั้นเองจันทร์ฉายก็รู้ตัวว่าตัวเองนั้นแต่งตัวไม่เรียบร้อยอารามที่รีบใส่เสื้อเลยรีบหยิบเสื้อตัวเก่าที่เหมือนผ้ามันจะหดลงไปอีกไซส์นึงไม่ว่าจะเป็เสื้อยืดตัวบางที่แหวกอกกว้าง ทั้งยังแสนรัดรึงร่างกายจนคับไปหมดไม่ใช่เท่านั้น กางเกงที่ใส่ก็ตัวเล็กเหมือนกันจนอวดเรือนร่างอวบอัดใต้ผ้าชิ้นน้อยให้ลูกชายเห็น
พอคนเป็แม่รู้ตัวก็รู้สึกร้อนผะผ่าวไปทั้งดวงหน้า รีบหันหลังให้ลูกชายแล้วเดินขึ้นไปบนบ้านทันที
730
