บนโต๊ะอาหารยามเช้า...
บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปปรุงแบบง่ายๆส่งกลิ่นหอมฉุย...หลายคนตาลุกวาวราวกับไม่เคยได้รับประทานมาก่อน..
“ว้าวดูน่ากินมากเลย”
“ใช่ดูน่าอร่อยนะ”
“ฮ่าฮ่า เช้าๆ อย่างนี้ ได้อะไรร้อนๆ แบบนี้ ทำให้สดชื่นดีนักแล” นวพลหัวเราะอย่างอารมณ์ดีก่อนใช้ตะเกียบคีบเส้นบะหมี่เข้าปากอย่างรีบร้อน
“ฉันไม่นึกเลยว่าพวกนายจะโอเค หลังจากสลบเมือดไปเมื่อคืน” สาริณีเอ่ยพลางมองหน้านวพลตาเป็ประกาย
“ฮิ ฮิผมฟื้นตัวเร็วน่ะ อีกอย่างการนอนหลับฝันดี ก็ช่วยได้เยอะเลยนะ”ชายหนุ่มหัวเราะพลางเคี้ยวเส้นบะหมี่ในปากอย่างเอร็ดอร่อย
สาริณีพูดโต้ตอบกับนวพลไปมาอย่างมีนัยสำคัญ...โดยที่ทิวากรยังคงไม่รู้สึกถึงความผิดปกติอะไร...
“เฮ้อ...ไอ้โง่...ทำไมเมื่อคืนมึงให้กูกินเยอะขนาดนั้นวะ...กูแฮ้งจะตายอยู่แล้วเนี่ย”ทิวากรมองหน้าเพื่อน เหมือนคนใกล้สิ้นลม พลางบ่นเป็หมีกินผึ้ง
นงนุชไม่เหมือนทิวากรหล่อนเข้าใจความหมายที่ทั้งสองคนสื่อกันเป็อย่างดี เพราะเธอก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วยจึงก้มหน้านิ่งทำเป็รับประทานอาหารโดยไม่สนใจใคร
นวพลเห็นนงนุชนั่งนิ่งเงียบไปก็ชักใจไม่ดีจึงเอ่ยถามเบาๆ“ พี่นุช ไม่เป็ไรใช่ไหมครับ”
เธอได้แต่นึกในใจ... ‘จะให้ไม่เป็ไรได้เหรอ ไอ้ต้น...ไอ้สารเลวเอ้ย...ใครใช้ให้พวกนายมานอนเอากันใกล้ๆฉันแบบนั้น ดีไม่หัวใจวายตายซะก่อน..’
แต่นงนุชก็ตอบไปเบาๆโดยไม่เงยมองหน้าใคร “ใช่ ฉันไม่ได้ดื่มเยอะหรอกฉันสบายดี”
“ถ้าอย่างนั้นหลังกินอาหารเช้าเสร็จพวกเราออกไปเดินเล่นกันไหมครับ” ทิวากรเอ่ยชวน เมื่อสังเกตเห็นว่าทุกคนปิดปากเงียบ
“เห็นเขาว่าเช้าๆ ที่ริมทะเลสาบวิวสวยมากเลยนะครับ”ทิวากรเอ่ยเสริมมาอีก
“โอว สาก็อยากไปที่นั่นเหมือนกันค่ะ”สาริณีอุทานอย่างชอบใจ ยิ้มสดใสตาเป็ประกายอย่างคาดหวัง
“งั้นพวกเราเก็บของรวบรวมไว้ก่อน...แล้วค่อยออกไป” ทิวากรแนะนำเสียงเรียบๆ
“น่าจะมีเวลาเหลือเฟือเขาให้เช็คเอ้าท์ก่อนเที่ยงนี่” นวพลเอ่ยเสริมมาอีก
สองหนุ่มอาสาเก็บอุปกรณ์และล้างถ้วยชาม...ทิวากรเอียงหน้าไปกระซิบข้างหูนวพลเบาๆพลางเหลือบตาไปมองหญิงสาวทั้งสองที่กำลังเดินห่างออกไป
“เฮ้ยช่วยกูหน่อยได้ไหมวะ”ทิวากรร้องขออย่างน่าเห็นใจ
“อะไรของมึง”ชายหนุ่มหันกลับไปมองหน้าเพื่อนอย่างแปลกใจ
“ช่วยทำให้กูได้อยู่สองต่อสองกับนงนุชหน่อยสิ” ทิวากรเอ่ยขอร้อง พร้อมส่งสายตาน่าสงสารให้เพื่อนสนิท
“อะไรน่ะมึงพูดอะไรของมึง” นวพลถามกลับไปอย่างหงุดหงิด
“ไอ้เหี้ยเมื่อคืนกูไม่ได้ฟันหล่อนก็เพราะมึง...ฉะนั้นมึงต้องรับผิดชอบให้กูได้อยู่กับนงนุชตามลำพัง”ทิวากรเริ่มหัวเสีย โยนความผิดพลาดทั้งหมดไปที่นวพลอย่างไม่สบอารมณ์
“ทำไม่ล่ะ...กูต้องทำแบบนั้นด้วยเหรอวะ”นวพลก็ออกอาการหัวร้อนเช่นกัน
ทิวากรจ้องหน้าเพื่อนอย่างโกรธๆ“อะไรวะ มึงล้อกูเล่นอยู่ป่าวเนี่ย...ถ้ากูไม่ช่วย มึงจะได้ฟันยายสาเหรอ”
“กูช่วยมึงไปแล้วนะเพื่อนถึงตาที่มึงต้องช่วยกูบ้างแล้วใช่ไหมล่ะ” ทิวากรโอบไหล่ชายหนุ่มดึงเข้ามาชิดตัวก่อนจะพูดขอความเห็นใจ
“แล้วมึงฟันพี่นุชไปหรือยังล่ะ” นวพลถามสิ่งที่ค้างคาใจมาหลายวัน
“มึงจะถามอะไรนักหนาวะหือ...” ชายหนุ่มอีกคนเริ่มหงุดหงิด
“มันไม่ใช่เื่ของมึง...แค่ไปกับสาริณีก็พอ”ทิวากรทำหน้ายุ่งก่อนพูดเสียงหนักๆ
“เออเออ ก็ได้วะ...” นวพลตอบรับแบบขอไปที
ทั้งหมดเริ่มออกเดินไปตามทางเดินเล็กๆผ่านเข้าไปในป่าละเมาะมุ่งตรงไปจุดชมวิวเหนืออ่างเก็บน้ำแห่งนั้น...พอเดินไปได้สักครู่ขณะที่ทุกคนกำลังเพลิดเพลินกับธรรมชาติทิวากร ก็หันมาส่งสัญญาณให้นวพล...
“เฮ้อเหนื่อยจัง สงสัยจะเดินไม่ไหว...เหมือนจะเป็ลม” นวพลก็ออกอาการเข่าอ่อนร้องขอพักข้างทาง ขึ้นมาทันที
สาริณีที่เดินเคียงคู่มากับเขาทำหน้างงๆ...อีตานี่ก็ก่อนออกมาทำท่าทางคึกคักเหมือนกระทิงดุเดินออกมาหน่อยเดียวลมจับแล้วเหรอ...แต่แล้วเธอก็เหมือนจะนึกได้เมื่อคืนเขาฟันเธอตั้งสองยก คงเสียพลังไปเยอะล่ะสิท่าเจอแดดไม่เท่าไรหมดแรงซะแล้ว
นงนุชกับทิวากรที่เดินคู่กันอยู่ด้านหน้าหันกลับมามองแทบจะพร้อมกัน...
“อะไรมึงเกิดเป็อะไรขึ้นมาวะ” ทิวากรเอ่ยปากถามเหมือนจะตำหนิ แต่ในใจนึกขอบคุณที่ นวพลไม่ลืมทำตามแผนที่ตกลงกันไว้
“เฮ้อดูเหมือนแอลกอฮอล์เมื่อคืนจะออกฤทธิ์ว่ะ เหนื่อยแทบขาดใจ ขอพักก่อนนะ” ชายหนุ่มส่งเสียงหายใจหอบรุนแรงเหมือนคนสำลักอากาศ
นงนุชเหลือบมองหน้านวพลพลางแอบค้อนให้...น้อยไปสิแอบไปเอากับสาริณี ทำเอาเธอพลอยนอนไม่หลับด้วย แถมยังออกไปต่อกันในห้องน้ำอีกไอ้เลวเอ๋ย
“นายเป็อะไรกันแน่ตอนอยู่ที่โต๊ะอาหารยังดูสบายดีอยู่เลยนี่นา...” สาริณีถามชายหนุ่มอยางไม่แน่ใจ
“อืมผมเพิ่งมาเป็หลังอาหารเช้านะครับ” นวพลหันไปมองสาริณี ขณะทำหน้าคล้ายคนใกล้จะขาดใจตาย
“งั้นมึงพักตรงนี้ก่อนล่ะกันเพื่อน กูกับพี่นุชจะเดินไปกันต่อ” ทิวากรเอ่ยพลางหันมองหน้านงนุชเหมือนจะหารือ
นงนุชไม่ตอบอะไรได้แต่พยักหน้าน้อยๆ...ให้สาริณีดูแลไปละกัน ก็นางเป็ตัวต้นเหตุนี่
“เออเออ ไปก่อนเลยเดี๋ยวกูกับสา เดินตามไป” นวพลตอบพลางยกมือโบกไล่
ทิวากรออกเดินนำไปพลางชี้ชวนให้นงนุชชมความสวยงามของเวิ้งน้ำที่อยู่ไกลออกไป ตลอดทางเดิน
พอสองคนเดินลับโค้งพุ่มไม้ด้านหน้าไปไม่นาน นวพลก็คว้าข้อมือสาริณีเดินแยกเข้าไปในป่าละเมาะอีกทางอย่างเร่งร้อน
“ต้นเกิดอะไรขึ้นเหรอ”หญิงสาวถามอย่างใหน้าตาตื่นตระหนก
“มาทางนี้แป๊บนึงสิ”เขายิ้มพลางฉุดดึงมือฝ่ายหญิงให้เดินตามมา
“ว้าวที่นี่เงียบสงบดีจังเลย” ชายหนุ่มยืดตัวตรงยืนขึ้นอย่างกระปี้กระเป่าอาการเหมือนคนใกล้ตายหายไปเป็ปลิดทิ้ง
“นี่นี่ นายเป็อะไรไปน่ะ ฉันคิดว่านายยังเหนื่อยอยู่ซะอีก”สาริณีเริ่มงงกับท่าทางของชายหนุ่มคู่นอนคนใหม่อีกครั้ง
“ใครบอกเหนื่อยผมยังฟิตอยู่ต่างหากล่ะ” เขายิ้มพลางจ้องมองเรือนร่างอวบอิ่มตรงหน้านิ่งออกอาการหื่นกามชัดเจน
“ที่บอกไปแบบนั้นเพราะอยากอยู่กับเธอตามลำพังต่างหากล่ะ”เขายิ้มอย่างเ้าเล่ห์ มองสาริณีตาเป็ประกาย
“อะไรนะโกหกเหรอ...” ก่อนที่เธอจะพูดจบประโยค นวพลก็ประกบจูบริมฝีปากอิ่มอย่างหนักหน่วง
เขากดจูบเธอดูดดื่ม ไล้ลิ้นเลียไปบนริมฝีปากนุ่มของเธอ ก่อนลิ้นร้อนผ่าวของเขาสอดชำแรกผ่านกลีบปากนุ่มละมุนเข้ามาดูดเลียเรียวลิ้นของหล่อนพลางตวัดปลายรัวเร็วกวาดเอาความหอมหวานจากโพรงปากดูดกลืนลิ้นน้อยๆของเธออย่างหื่นกระสันต์ในอารมณ์
สองมือของชายหนุ่มไม่อยู่นิ่ง เลื่อนลงไปกระดุมกางเกงด้านหน้าแล้วรูดกางเกงยีนส์ขาสั้นทั้งชั้นนอกและชั้นในลงไปค้างที่เข่าอย่างรวดเร็วโดยที่หญิงสาวไม่ทันตั้งตัว
“โอ๊ะ ต้น ไม่ได้นะ” หญิงสาวหน้าตาตื่นมือหนึ่งยันอกเขาไว้อีกมือรีบไขว่คว้ากางเกงของตัวเองไว้
“ที่นี่ ไม่ได้นะ จะทำความสะอาดยังไง” ปากก็ละล่ำละลักอ้างเหตุผลอย่างลนลาน
“ไม่เป็ไร น่า ใช้ทิชชู่เปียกก็ได้ ผมเตรียมมาแล้ว”ชายหนุ่มขืนตัวไว้พลางล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบห่อพลาสติกบางขึ้นมาอวด
“เฮ้อ นายนี่มันบ้าจริงๆ เลย”เธอถอนใจอย่างหมดหนทางเลี่ยงแต่ในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเพราะเธอก็เหมือนจะชอบบรรยากาศเอ้าท์ดอแบบนี้เหมือนกันและที่ออกอาการขัดขืนก็เป็แค่มารยาหญิงเท่านั้นเอง
...
ทางด้านทิวากรและนงนุช...ที่เดินล้ำหน้าขึ้นไปบนเนินหญ้าก่อนจะหยุดอยู่ที่จุดชมวิว มองลงไปยังพื้นน้ำที่อยู่ไกลออกไป
“สวยงามจริงด้วยนะคะ...ดูเหมือนคนละโลกจากที่เราอยู่เลย”นงนุชชื่นชมภาพตรงหน้าตาเป็ประกายอย่างมีความสุข
ทิวากรเห็นดังนั้นก็ขยับตัวมาใกล้สองแขนสวมกอดคร่อมร่างเอิบอิ่มจากทางด้านหลังไว้
“พี่นุชครับ” เขายื่นริมฝีปากมาใกล้ใบหูขาวเนียนพลางกระซิบเรียกชื่อเธอเบาๆ
หญิงสาวยืนนิ่ง เอียงหน้าไปมองอย่างใ “ทะ ทำอะไร น่ะทิว”
...
อ่านแล้วรบกวนทุกท่าน ติชม วิจารณ์ด้วยจ้าเพื่อจะได้นำไปปรับปรุงให้ดีขึ้น
คำแนะนำติชมเป็สิ่งที่ไรต์้าสุดๆอ่านแล้วชอบอย่าลืมเก็บเข้าชั้นไว้อ่านตอนต่อไปด้วยนะ ขอบคุณนักอ่านทุกๆ ท่านจ้า
213
![[จบ] ปลุกตำนานเทพยุทธ์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1734091024_52065864.webp)
