บทที่ 31 ความอิจฉาริษยา
บนแท่นบรรทม
จ้าวอู่เจียงหนีบเข็มแหลมอยู่ในซอกนิ้ว และใช้วิธีการฝังเข็มลับ ทำการปักเข็มลงไปที่หน้าอกของเซวียนหยวนจิ้ง ทำให้ร่างของฮ่องเต้หญิงกระตุกเล็กน้อย กลิ่นอายแข็งกระด้างเจือจางลง ส่งผลให้เซวียนหยวนจิ้งดูมีเสน่ห์เป็พิเศษ
ในระหว่างรอเวลาให้การปิดผนึกเสร็จสมบูรณ์ จ้าวอู่เจียงก็เริ่มเผยท่าทีเคร่งเครียด เม็ดเหงื่อผุดซึมตรงหน้าผาก แก้มกลายเป็สีขาวซีด
ความตั้งอกตั้งใจบนสีหน้าของจ้าวอู่เจียงปรากฏสู่สายตาเซวียนหยวนจิ้ง ฮ่องเต้หญิงจึงยิ่งรู้สึกผิดมากกว่าเดิม
นางนึกละอายใจที่ดุด่าจ้าวอู่เจียงไปก่อนหน้านี้โดยไม่ซักถามข้อมูลให้กระจ่างก่อน
เมื่อความคิดดำเนินมาถึงตรงนี้ เซวียนหยวนจิ้งก็ยกมือซ้ายขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผากให้แก่ขันทีหนุ่ม นางลืมไปว่าตนกำลังใช้มือข้างนั้นปิดบังหน้าอกอยู่ เมื่อนึกขึ้นมาได้ หญิงสาวก็ร้องอุทาน และรีบชักมือกลับมาปิดเช่นเดิมทันที
"กระหม่อมทำให้ฝ่าาเจ็บหรือ?"
จ้าวอู่เจียงก้มหน้าลง ใบหน้าอันเคร่งเครียดยิ่งขาวซีดมากขึ้น
โชคดีที่เมื่อสักครู่นี้ เขาจดจ่ออยู่กับการฝังเข็มจึงไม่ทันได้สังเกตสิ่งใด ฮ่องเต้หญิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก สองแก้มแดงระเรื่อพลางสั่นศีรษะ
ทันใดนั้น นางก็รู้สึกว่ามีบางสิ่งอุ่น ๆ หยดกระทบผิวกาย เมื่อก้มหน้ามองลงไป ก็เห็นว่าเป็หยดโลหิตเล็ก ๆ
"เ้ามีโลหิตไหลออกมาจากจมูก" ฮ่องเต้หญิงกล่าวด้วยความวิตก
จ้าวอู่เจียงยิ้มด้วยใบหน้าขาวซีด
"แค่เหนื่อยล้ามากเกินไปพ่ะย่ะค่ะ ร่างกายจึงส่งสัญญาณเตือน"
แววตาของฮ่องเต้หญิงแสดงออกถึงการขออภัย และรู้สึกผิดขึ้นมาในทันใด
...
วันต่อมา
ท้องฟ้าแจ่มใส อากาศปลอดโปร่ง สายลมโชยพัด
ณ สวนว่านชุน กลุ่มนางสนมต่างก็มารวมตัวกันเป็กรณีพิเศษ
เหล่านางสนมต่างสวมใส่เสื้อผ้าที่มีสีสันสวยงาม เกิดเป็เสน่ห์อันหลากหลาย
ในศาลาหลังเล็กกลางสวนดอกไม้ นางสนมสิบคนนั่งล้อมวงกัน พวกนางพูดคุยหยอกล้อ และส่งเสียงหัวเราะสดใส บรรดานางกำนัลคนสนิทต่างรอคอยอยู่นอกศาลาด้วยความเคารพ
บัดนี้ ตู๋กูิเยว่ผู้สวมใส่ชุดประจำตำแหน่งสีแดงเพลิง ดูหรูหราและงดงาม กำลังดื่มชาและรับประทานขนมของว่าง คิ้วเรียวเลิกขึ้นสูง คอยรับฟังบทสนทนาที่น่าสนใจระหว่างหลิวเจาอี๋กับเซียวซูเฟย บางครั้งก็ยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะคิกคักด้วยความชอบใจ
หลิวเหม่ยเอ๋อร์กับเซียวว่านจวินก็ยิ้มแย้มอย่างอ่อนหวานเช่นกัน แม้พวกนางจะดูเหมือนกำลังพูดคุยกัน แต่สายตาอันงดงามนั้นก็มักชำเลืองมองตู๋กูิเยว่อยู่เป็ระยะ
แม้ภายนอก พวกนางทั้งสามคนจะดูเป็มิตรสหายที่รักใคร่กลมเกลียว แต่ในความเป็จริงนั้น พวกนางต่างมองกันและกันเป็คู่แข่งมาโดยตลอด
ส่วนนางสนมคนอื่น ๆ ก็นั่งดื่มน้ำชา รับประทานขนม พลางยิ้มอยู่อย่างสงบเงียบ ด้วยว่าพวกนางเป็นางสนมที่ไม่เคยถูกฮ่องเต้เรียกตัวเข้าไปรับใช้ พวกนางจึงไม่มีสิทธิ์ไปแข่งขันกับทั้งสามคนนั้นแม้แต่น้อย
"ได้ยินมาว่าฝ่าาเรียกตัวฮองเฮาไปรับใช้อีกแล้วหรือเพคะ ดูเหมือนฝ่าาจะชื่นชมในตัวฮองเฮามาก ไม่ทราบว่าฮองเฮาพอจะมีเคล็ดลับใดแบ่งปันให้หม่อมฉันทราบบ้างหรือไม่?" หลิวเหม่ยเอ๋อร์กล่าวขึ้นมา
ตู๋กูิเยว่ใช้ผ้าไหมเนื้อดีเช็ดมุมปากของตน แล้วแย้มยิ้มอ่อนหวาน "ไม่มีเคล็ดลับใดหรอก ฝ่าาก็แค่เพียงชื่นชอบเท่านั้น"
กลุ่มนางสนมตกอยู่ในความเงียบ เห็นได้ชัดว่าพวกนางไม่เชื่อ ตู๋กูิเยว่เงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย และกล่าวด้วยความเอียงอาย
"แต่สมแล้วที่ฝ่าาเป็โอรส์ นับเป็ชายชาติัอย่างแท้จริง"
เฮอะ จ้าวอู่เจียงสอนกระบวนท่าทั้งหมดให้กับข้าแล้ว อีกไม่นาน ท่านก็จะไม่ใช่คนโปรดของฝ่าาอีกต่อไป หลิวเหม่ยเอ๋อร์คิดพลันดวงตาเป็ประกายแวววาว
"ใช่แล้วเพคะ ฝ่าาเป็พญาัแสนดุร้าย หลายครั้งที่หม่อมฉันรู้สึกเหมือนจะขาดใจตายเสียให้ได้"
เซียวว่านจวินสวมใส่ชุดเสื้อคลุมสีเหลืองอ่อน นางเป็ผู้มีรูปร่างโดดเด่นและเย้ายวนใจมากที่สุด เสื้อคลุมของนางยิ่งขับเน้นทรวดทรงให้โดดเด่นมากกว่าเดิม เมื่อได้ยินฮองเฮากับหลิวเหม่ยเอ๋อร์พูดคุยกันด้วยความภูมิอกภูมิใจ นางก็เพียงยิ้มมุมปาก แล้วยกมือนวดเอวด้วยท่าทางน่าสงสารยิ่งนัก
"เอวของหม่อมฉันยังปวดมาจนถึงวันนี้ ฝ่าากรำศึกเกือบถึงสามชั่วยาม มีผู้ใดบ้างจะสามารถทานทนได้?"
เมื่อได้ยินถ้อยคำคุยโวออกมาจากปากของเซียวว่านจวิน ดวงตาของเหล่านางสนมที่ยังไม่เคยมีโอกาสได้ปรนนิบัติฮ่องเต้ต่างเบิกโตด้วยความประหลาดใจ
เมื่อตู๋กูิเยว่กับหลิวเหม่ยเอ๋อร์ได้ยินเช่นนั้น พวกนางก็รู้สึกพ่ายแพ้ขึ้นมาทันที เพราะพวกนางไม่เคยกรำศึกยาวนานถึงเพียงนั้นเลย
หลิวเหม่ยเอ๋อร์หัวเราะในลำคอแ่เบา ยกมือขึ้นปิดปาก พูดด้วยน้ำเสียงสดใส
"โชคดีที่ในระยะหลังท่านมีความสนิทสนมกับจ้าวอู่เจียง เขาคงไปพูดบางอย่างกับฝ่าา พี่หญิงจึงถูกเรียกตัวเข้าไปรับใช้อยู่เรื่อย ๆ"
"ใช่แล้ว จ้าวกงกงช่วยข้าเอาไว้ไม่น้อย"
เซียวว่านจวินไม่ปฏิเสธ มิหนำซ้ำกลับแสดงออกถึงความภาคภูมิใจอีกด้วย
"แต่ได้ยินว่าน้องหญิงก็ขอรับความช่วยเหลือจากเขาเหมือนกันไม่ใช่หรือ? ข้าได้ข่าวว่าเ้านำของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปตอบแทนเขาเป็สินน้ำใจด้วยนี่นา"
มือที่อยู่ใต้โต๊ะของหลิวเหม่ยเอ๋อร์กำชายกระโปรงแน่น เซียวว่านจวินตั้งใจพูดคำว่า 'ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ' เพื่อเหยียดหยามนาง เพราะเมื่อเทียบกับตำแหน่งหัวหน้าขันทีที่ประทานให้แก่จ้าวอู่เจียง ของขวัญที่นางนำไปให้นับว่าเป็ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ โดยแท้จริง
ดวงตาของตู๋กูิเยว่เป็ประกายวาวโรจน์
จ้าวอู่เจียงเป็คนสนิทข้างกายฮ่องเต้ ฮ่องเต้ทรงเชื่อใจเขา จ้าวอู่เจียงจึงมีความสามารถในการโน้มน้าวใจฝ่าา อีกทั้งคนผู้นี้ยังฉลาดเฉลียว ช่วยเหลือนางในการสั่งสอนกระบวนท่าต่าง ๆ ราวกับรู้ใจฮ่องเต้ว่าพระองค์มีความชื่นชอบแบบใดบ้าง
แต่ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน หลิวเหม่ยเอ๋อร์กับเซียวว่านจวินกำลังเหน็บแนมกันเพื่อแข่งขันว่าผู้ใดจะกลายเป็คนโปรดของฮ่องเต้มากที่สุด แต่เมื่อได้รับการช่วยเหลือจากจ้าวอู่เจียง ก็ไม่มีผู้ใดสามารถสู้ตู๋กูิเยว่ได้ทั้งนั้น นางยิ้มแย้มออกมาอย่างแจ่มใส พลางหัวเราะว่า
"จ้าวอู่เจียงนับเป็ผู้ที่มีความสามารถอย่างแท้จริง นอกจากจะช่วยสอนกระบวนท่าให้ข้าแล้ว เขายังช่วยนับวันให้ข้าอีกด้วย"
ตู๋กูิเยว่จ้องมองนางสนมทุกคนด้วยสายตาเย้ยหยัน ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหน้าท้องของตนแ่เบา
ศาลานั่งเล่นกลางสวนดอกไม้ทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบงันทันที
1K
