[1] คืนแสงอังสดง
พลาดท่า
ปัง! ปัง! ปัง!
"ทางนี้"เสียงของใครบางคนที่ดังขึ้น ส่งผลให้มาร์ทตินหันปืนใส่บุคคลมาใหม่แทน"ฉันเอง"
"ป่าฝั่งนั้นเป็ไง"มาร์ตินถามขึ้นหลังจากรู้ว่าเป็คราม สายตาเหลือบไปจ้องมองศัตรูที่อยู่ไม่ไกลนักแทน
"สุนัขเฝ้ายามเข้ามาคุมสถานการณ์นะสิ รีบไปจากที่นี่ดีกว่า ขืนอยู่ที่นี่ต่อไปถูกเจอตัวพอดี"
"ทางไหน?"
"ทางนี้"มือหนาแกร่งยกมือมาชี้ทางได้อย่างมั่นใจ ขนาดที่เส้นทางที่ครามชี้ไปอยู่นั้น เป็เส้นทางที่เขาพึ่งผ่านมา ซึ่งมีลูกน้องของศัตรูอยู่มากมาย
"ฉันว่าไปทางนี้ดีกว่า"
"เดี๋ยว!ทางนั้นมัน..."มาร์ทตินหยุดชะงักเมื่อเห็นชายใส่ชุดเกาะสีดำ พร้อมมีตัวหนังสือที่กำกับผู้ตรงเสื้อ"บอกแล้วไง"
"หาที่ซ้อนตัวก่อนดีกว่า"มาร์ทตินพูดขึ้นเมื่อเห็นพวกFBIกำลังมุ่งหน้ามาทางพวกตน
ตึก! ตึก! ตึก!
เสียงฝีเท้าแกร่งดังก้องไปทั่ว ยามที่ทั้งสองก้าวเท้าเข้ามาภายในตึกร้างที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่พวกเขาอยู่ก่อนหน้านี้ สายตาทั้งสองกวาดมองรอบๆ ด้านเพื่อที่จะสำรวจพื้นที่แห่งนั้น
"หืม"ครามรู้สึกแปลกใจเล็กหน่อยที่เห็นมาร์ทตินเดินเข้าไปภายในห้องหนึ่ง ซึ่งมีป้ายชื่อขนาดใหญ่ที่ติดไว้บนผนัง ครามที่เห็นเช่นนั้นได้ถอนหายใจหนักๆ ออกมา
'ห้องพยาบาล'
มาร์ทตินไม่รอช้ารีบจัดการปฐมพยาบาลกับแผลตัวเองทันที
"เดี๋ยวสิ ต้องล้างแผลก่อน"
"ตัวยาก็ฆ่าเชื้อแล้ว"มาร์ทตินพูดก่อนจะหาผ้ามากัดแล้วเทยาใส่แผลตัวเองทันที
"ไม่ยอมฟังกันเลย แล้วจะมีหมอไว้ทำอะไรกัน"ครามพูดขึ้นก่อนจะเข้าไปแย่งยามาจากมาร์ทตินที่เวลานี้ดิ้นทุรนทุรายไปด้วยความเ็ป"น่าสมเพชจริง"
"แกว่าใคร"มาร์ทตินถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแ่เบา
"เปล่า~"ครามเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสูงก่อนที่จะช่วยปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้"เอานี่ยาแก้ปวด"
"พกมาแค่นี้?"มาร์ทตินถามขึ้นขนาดที่ครามยื่นยาแก้ปวดมาให้ แม้จะไม่ได้ช่วยอะไรได้มากก็ตาม
"อย่างน้อยช่วยบรรเทาอาการปวดได้"มาร์ทตินรีบแกะยาแล้วกินเข้าไปทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายต้องย้ำอีกรอบ"ไหวไหม"
ครามถามขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดเผือดของผู้ที่เป็ทั้งนายและเพื่อนในขณะเดียวกัน
"คิดว่าไง?"
"แค่ะุนัดเดียวเอง คราวก่อนตั้งสามนัดยังไม่เห็นแกจะตายเลย"
"ไม่ลองมาเป็ฉันดูละ"
"ขืนพูดมากทิ้งไว้ที่นี่เลยหรอก หืม!"
"มีอะไร?"
ชู่~ครามส่งสัญญาณให้มาร์ทตินเงียบลงก่อนที่เขาจะชะเง้อจ้องออกไปนอกหน้าต่างก่อนครามจะหันกลับมาหยุดหน้าทาร์ทตินแทน
"หาก10นาทีนี้ฉันไม่กลับมาออกจากที่นี่ได้เลย โดยไม่ต้องรอ"ครามพูดขึ้นก่อนจะเดินจากไป
"ใครจะไปรอแก"มาร์ทตินพูดขึ้นก่อนจะยันกายลุกขึ้นมาหายาที่มีประโยชน์กับเขา แต่กับไม่พบอะไรเลย มาร์ทตินจ้องดูเวลาที่ผ่านไปนานกว่า5นาที แต่ยังไร้วี่แววของบุคคลที่เดินออกไป
มือหนาค่อยๆ ยันกำแพงไว้ในยามที่ฝีเท้าแกร่งค่อยๆ เคลื่อนที่ออกจากห้องนั้นอย่างระมัดระวังก่อนเลือกเดินไปยังด้านหลังตึก ซึ่งเป็ทางเชื่อมระหว่างทางออกไปนอกเมืองกับทางเข้าซิเรีย
ฝีเท้าหนาหยุดชะงักเมื่อมีเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ เดินตรงเข้ามาในทิศทางที่เขาอยู่
"เฮ้ ทางนี้"เสียงใครบางคนที่ดังขึ้น
"ทางนั้นเป็ไงบ้าง"
"ดูเหมือนมาเฟียที่เหลือจะหนีรอดไปได้"
'สุนัขเฝ้ายาม?'มาร์ทตินคิดในขนาดที่แอบซุ่มดูสถานการณ์ดูอย่างเงียบๆ
"งั้นเหรอ ถ้างั้นฉันจะไปทางนี้สำรวจทางนี้ดูส่วนแกไปทางนั้น"
"เข้าใจแล้วครับ"
มาร์ทติรีบหลบเข้ากำแพงยามที่FBIคนหนึ่งวิ่งผ่านไปโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็นเขาที่กำลังซุ่มดูสถานการณ์อยู่ที่ข้างกำแพงเพราะความมืดมิดจึงทำให้เขาพ้นภัยมาได้อย่างหวุดหวิด
แกร๊ก!
เสียงบางอย่างดังขึ้นส่งผลให้มาร์ทตินเหลือบไปมองก่อนเห็นกระบอกปืนที่กำลังจี้อยู่บนหัวของเขา
"ถูกปืนจี้ง่ายแบบนี้ไม่สมกับเป็นายเลยนะ มาร์ติน วอร์มสัน"
"คิดส์!!!"
ปัง!
เสียงลั่นไกปืนดังขึ้นพร้อมร่างของมาร์ทตินที่รีบหลบออกมาจากระยะะุปืนอย่างไว
เืสีแดงสดๆ ค่อยๆ ไหลลงสู่พื้นพร้อมหัวเข่าอีกข้างที่ทรุดลงไปแตะพื้นพร้อมมือหนายันพื้นไว้ไม่ให้กายล้มลง
"ว้า น่าเสียดาจริงๆ"คิดส์พูดขึ้นอย่างผิดหวังเมื่อเห็นะุปืนฝังเข้าที่ต้นขาแทนที่จะเป็หัว
"..."มาร์ทตินขบกรามแน่นรู้สึกเจ็บใจ หากร่างกายของเขาไม่ได้เสียเืมากจนขยับแทบไม่ได้ เขาจะไม่มีทางพลาดถูกะุปืนยิงอย่างแน่นอน
"คราวนี้ไม่พลาดแน่"คิดส์พูดขึ้นก่อนจะยกปืนขึ้นมาจ่อหน้ามาร์ติน
'ชิ ขยับตัวไม่ได้เลย'มาร์ทตินคิด ซึ่งเวลานี้ถึงขีดจำกัดร่างกายของเขาแล้ว แม้ยาจะช่วยบรรเทาอาการปวด แต่ไม่ใช่ว่าจะช่วยฟื้นฟูความเสียหายที่เกิดขึ้นได้อย่างรวดเร็ว
หากในยามนี้ร่างกายเขาถูกะุฝังเข้าไปอีกละก็ อย่าหวังที่ว่าจะได้แก้แค้นเสียเลย แต่มีหวังจะต้องถูกส่งไปยมบาลแทนอย่างแน่นอน
'ขยับสิ'
ท่ามกลางความเป็ความตาย เขาพยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิต ทว่าเขาเวลานี้เขากับไม่สามารถทำอะไรได้
''ขยับเซ่!"
ปัง!
484
