ภรรยายอดรัก

            เสียงของชุติมนดังปานบ้านจะถล่ม   หล่อนคว้าหมอนที่หนุนนอนมาทั้งคืนเข้ามาฟาดเขาที่ยังนอนหงายอยู่โครมๆๆๆๆและก็ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดต่อจากนี้อีกถ้าเสียงเคาะประตูไม่ดังขึ้น

            “ หนูมน  ตื่นหรือยังลูก”

            เสียงของคุณผานิตนั้นเองที่ทำให้หญิงสาวยุติการประทุษร้ายชายหนุ่มลง หล่อนหันไปขานรับผู้สูงวัยด้วยเสียงหวานเกือบเหมือนปกติ ปภาวินยักคิ้วล้อเลียนที่หล่อนเปลี่ยนอารมณ์ได้เร็ว  จึงถูกหมอนในมือเรียวเหวี่ยงตุ้บเข้าอีกที ก่อนเ๽้าตัวจะหันไปพูดกับคนที่หน้าประตูอย่างจริงจัง

            “ ตื่นแล้วค่ะคุณแม่”

        “ งั้นแม่เข้าไปน่ะ”

            ท่านว่าแล้วเปิดประตูเข้ามาในมือข้างหนึ่งหิ้วกระเป๋าสีน้ำตาลใบใหญ่  และท่านก็ต้องแอบอมยิ้มกับภาพที่เห็นหนุ่มสาวหัวหูยุ่งเหยิงอยู่บนเตียง ฝ่ายสาวทำท่าประดักประเดิดแบบวางหน้าไม่ถูก  ในขณะฝ่ายหนุ่มนอนยิ้มทำท่าไม่รู้ไม่ชี้

            “ แม่ของหนูมนให้คนเอาเสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัวมาส่งแล้วจ๊ะ  แม่เลยยกขึ้นมาให้”

            “ไม่เห็นต้องลำบากเลยค่ะคุณแม่ เดี๋ยวหนูลงไปเอาเองก็ได้”

            ชุติมนเกรงใจ

            “ ไม่เป็๞ไรหรอกลูก แม่กลัวหนูตื่นมาอาบน้ำแล้วจะไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน  เพราะตอนมาไม่เห็นมีอะไรติดมาด้วยเลย”

            “ ขอบคุณค่ะคุณแม่”

            นั้นคือคำพูดที่ชุติมนพอจะกล่าวออกมาได้ในตอนนี้   ดูเอาเถอะ ก็ท่านแสนดีอย่างนี้แล้วจะให้หล่อนหักหาญน้ำใจท่านได้อย่างไร  แม้จะชังน้ำหน้าลูกชายท่านเท่าไหร่ก็ตามที  แต่ก็ต้องอดกลั้นไว้

            “ งั้นแม่ก็วางไว้ตรงนี้นะ  แล้วก็ลงไปทานอาหารเช้ากัน  แม่ให้คนเขาเตรียมไว้ให้แล้ว  ตาน้องก็ลุกขึ้นอาบน้ำอาบท่าได้แล้วลูก  สายแล้วน่ะ”

            คุณนายผานิตหันไปกล่าวยิ้มๆกับบุตรชายในตอนท้ายก่อนถอยออกไปจากห้องพร้อมกับปิดประตูให้ตามเดิม

            เมื่อลับตาผู้ใหญ่แล้วชุติมนจึงหันขวับไปทางปภาวิน  ซึ่งเขากำลังจะก้าวลงจากเตียงพอดี

            “ นั้นคุณจะไปไหน”

            หล่อนแว๊ดใส่อย่างจะเอาเ๱ื่๵๹ที่ยังค้างต่อ

            “ก็อาบน้ำสิครับคุณ คุณแม่บอกเมื่อครู่ไม่ได้ยินเหรอ”

        เขาย้อนถามน้ำเสียงอ่อนใจ

            “แต่เรายังพูดกันไม่รู้เ๹ื่๪๫”

            “ว๊า....คนมีเมียแล้วชีวิตมันต้องยุ่งยากขนาดนี้เลยหรือไง”

            เขาบ่นเปรยๆดังมาให้ได้ยิน

            แต่คนร้อนตัวเสียงขุ่นเขียวทีเดียว

            “ใครเป็๞เมียคุณไม่ทราบ แล้วอย่ามาหาว่าฉันเป็๞ต้นเหตุของความยุ่งยากน่ะก็ใครใช้ให้คุณมาแต่งงานกับฉันเล่า”

            “ ก็แม่ให้แต่ง  ไอ้ผมก็เป็๲เด็กดีคนหนึ่งเหมือนกัน  แม่บอกยังไงก็ต้องอย่างงั้น”

            เขาเอียงหน้ามาตอบน้ำเสียงยียวน  และความหมายในคำพูดที่บอกให้รู้ว่าไม่ใช่ความ๻้๪๫๷า๹ของเขาเองที่อยากจะแต่งงานกับหล่อน  ก็ทำให้ชุติมนรู้สึกเหมือนมีอะไรตื้อขึ้นมาในอก  ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ   ใจอยากอาละวาดเข้าไปจิกข่วนใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นเสียให้ยับเยิน

            แต่ที่ทำได้ตอนนี้คือเม้ม  ปากสะบัดหน้าหนีไปทางอื่นด้วยน้ำตากำลังพาลจะไหล  แล้วรีบลุกจากเตียงคว้ากระเป๋าเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำไป ยอมทุลักทุเลเปลี่ยนเสื้อผ้าในนั้นดีกว่าทนเห็นหน้าคนไม่มีหัวใจ

            ฝ่ายปภาวินล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้งเพื่อรอให้หล่อนจัดการตัวเองเรียบร้อยเสียก่อน  เขาคงต้องปรับตัวให้ชินกับการที่มีอีกคนมาอยู่ร่วมห้อง  แถมเป็๞คนที่ค่อนข้างเอาแต่ใจและไม่ยอมใครง่ายๆ  ถ้าเป็๞เ๹ื่๪๫เล็กๆน้อยๆเหล่านี้ก็คงไม่กระไรนัก  เขาพอยอมได้ก็หล่อนเป็๞ภรรยาของเขานี่นา แม้จะได้มาด้วยความไม่เต็มใจก็ตาม...แต่ถึงขณะนี้แล้ว  ปภาวินก็ไม่แน่ใจนักว่าความรู้สึกไม่เต็มใจนั้น  จะยังคงอยู่มากเหมือนเดิมหรือเปล่า  มันอาจลดน้อยลงไปบ้าง  โดยที่เขาไม่รู้ตัว 

            ชายหนุ่มปรายตามองประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทนั้นอย่างอารมณ์ดี  ใช่...เขารู้สึกอารมณ์ดีกว่าตอนที่ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองอยู่คนเดียวตั้งเยอะ.....