ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล)**จบแล้ว**

ตอนที่ 44 :แบกฟักเขียว

วันนี้เขากลับมาเร็วและเมื่อเขามาถึงที่เชิงเขา เขาบังเอิญเห็นหวังซิ่วจวี๋กำลังเก็บผักในแปลงผัก

“แม่”

“แม่”

“ย่า ! ”

ทั้งสามทักทายหวังซิ่วจวี๋

“กลับมากันแล้วหรือ เย็นนี้ไม่ต้องทำอาหารเย็นมากินข้าวที่บ้านเถอะ” หวังซิ่วจวี๋พูด

วันนี้ที่บ้านให้คนมาช่วยงานในแปลงนาดังนั้นจึงทำของอร่อยไว้เยอะ

"ได้ค่ะแม่"

หลินเจียอินตอบรับ

เดิมที เจียงเสี่ยวไป๋ต้องการซื้อไก่มาตุ๋นให้ภรรยาและลูกกินบำรุงร่างกายแต่หลินเจียอินตกลงที่จะมากินมื้อเย็นที่บ้านพ่อแม่ของเขาเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพยักหน้า

เก็บเอาไว้ทำวันพรุ่งนี้ก็ไม่สาย

กลับถึงบ้าน เขานำบุหรี่กับเหล้าไปเก็บไว้ทั้งสองพักผ่อนอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็แยกย้ายกันไปทำกิจวัตรของตนเอง

หลินเจียอินไปที่บ้านสองสามหลังเพื่อซื้อมันฝรั่งลูกเล็กและบอกให้พวกเขาไปส่งที่ริมทางลูกรังเวลา19.00 น.

ครั้งนี้รับซื้อมันฝรั่งมาได้ประมาณ 3,000 ชั่ง

เธอยังถามขอซื้อฟักเขียวจากชาวบ้านอีกด้วยหากพวกเขาขายก็ให้นำไปส่งที่ริมทางลูกรังเวลา 19.00 น. เช่นกัน

เจียงเสี่ยวไป๋แบกตะกร้าไว้บนหลัง เขาตรงไปที่สวนผักของเขาและเก็บฟักเขียวในแปลงผักของที่บ้านก่อน

หลินเจียอินปลูกฟักเขียวไว้จำนวนมาก สามารถเลือกเก็บได้ทุกหย่อมแต่ฟักเขียวลูกใหญ่เกินไป ใส่ลงตะกร้าแค่ไม่กี่ลูกก็เต็มแล้ว

เจียงเสี่ยวไป๋ยกตะกร้าที่ใส่ลูกฟักเขียวเต็มแล้วไปวางไว้ที่ริมทางลูกรัง

“ฉันดูไม่ผิดใช่ไหม เจียงเสี่ยวไป๋ไอ้สารเลวนั่นกำลังแบกอะไรอยู่ด้านหลังน่ะ ? ”

“ดูเหมือนว่าจะเป็นฟักเขียวนะ”

“เขาจะเอาฟักเขียวไปไว้ไหน ? ”

“แปลกจริง ๆที่เขายอมแบกตะกร้าไว้บนหลัง”

“ดูเหมือนว่าเขาจะกลับบ้านมาตลอดสองสามวันแล้ว”

“ใช่ ฉันได้ยินจากชางหมิงเล่าว่าเจียงเสี่ยวไป๋ขายผัดมันฝรั่งอยู่ในเมืองเขายังบอกด้วยว่าชีวิตความเป็นอยู่ของครอบครัวเจียงเสี่ยวไป๋ดีขึ้นมาก และผัดมันฝรั่งก็อร่อยมากเช่นกัน”

“ใช่แล้ว เจียอิน เมียของเขาเก็บมันฝรั่งมาหลายวันแล้ว”

“ทั้งเจียงไห่โป จางชางหมิง เจียงเสี่ยวหมิง หลิวซือกั๋วและครอบครัวอื่นอีกมากมายต่างขายมันฝรั่งลูกเล็กให้เขาพวกเขาเล่าว่าได้ราคาตั้งชั่งละ 5 เหมาเชียวนะ”

“เมื่อวานมีรถมาขนไปด้วย”

“อืม เจียอินมาถามขอซื้อมันฝรั่งจากครอบครัวฉันเหมือนกันซึ่งครอบครัวของฉันตกลงที่จะขายมันฝรั่งลูกเล็กให้เธอ”

“……”

ผู้คนที่กลับมาจากที่ทำงานต่างก็ประหลาดใจที่เห็นเจียงเสี่ยวไป๋แบกตะกร้าฟักเขียวขนาดใหญ่อยู่บนหลังของเขา

เจียงเสี่ยวไป๋เดินไปข้างถนนลูกรัง เขาเลือกที่ว่างแล้วหยิบฟักเขียวออกมาวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบจากนั้นก็กลับไปพร้อมกับตะกร้าเปล่า

เขาประเมินว่าจะต้องวิ่งเป็นสิบรอบเพื่อเก็บฟักเขียวทั้งหมดที่สามารถเก็บได้ในสวนผัก

เขาเคยขี้เกียจไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับงานหนักที่ต้องเปลืองแรง

แต่ตอนนี้เขาทำมันด้วยความกระตือรือร้น

ขอเพียงเขาทำตัวดีอย่างเสมอต้นเสมอปลายไม่ช้าก็เร็วเขาคงได้ร่วมหลับนอนกับภรรยารักอย่างที่หวัง

เขาสังเกตเห็นว่าภรรยาเริ่มมีท่าทีที่ดีต่อเขาแล้ว

เจียงเสี่ยวไป๋เดินขึ้นเนินไปตามทาง เขาผ่านบ้านหลังหนึ่งจึงเหลือบมองแต่แล้วเขาก็หันหลังเดินกลับไปที่บ้านหลังนั้น

“ลุงถาน อยู่บ้านหรือเปล่า ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋เดินไปที่ลานและตะโกนเข้าไปในบ้าน

"ใคร ? "

ชายชราวัยห้าสิบปีกว่าเดินออกมาจากห้องเขาถือบ้องไม้ไผ่หุ้มทองแดงขนาดประมาณสามนิ้ว พลางพ่นควันออกมา

“ลุงถาน นี่ผมเอง”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวด้วยรอยยิ้ม

“โอ้ เสี่ยวเจียงเองหรือมีอะไรหรือเปล่า”

เมื่อเห็นว่าเป็นเจียงเสี่ยวไป๋ ถานเสวี่ยเฉาจึงกล่าวอย่างใจเย็น

เขาเป็นช่างไม้คนเดียวในเจียงวาน รู้จักกันในชื่อช่างไม้ถาน เขาเป็นช่างไม้ระดับปรมาจารย์ สามารถทำโต๊ะ เก้าอี้ เตียง ตู้เสื้อผ้าตู้เก็บของและกล่องได้ทุกชนิด และเขาสามารถแกะสลักตัวอักษรบนไม้ แกะสลักตัวเลข ภาพทิวทัศน์รูปดอกไม้และรูปนกได้เสมือนจริง

นอกจากนี้ เขายังสามารถสร้างโลงศพได้โดยพื้นฐานแล้ว โลงศพที่ใช้กันในเจียงวานนั้นสร้างโดยช่างไม้ถาน

ช่างไม้ถานไม่เพียงเป็นที่รู้จักในเจียงวานเท่านั้นแต่ผู้คนในหมู่บ้านใกล้เคียงหลายแห่งยังมาหาเขาเพื่อซื้อเครื่องเรือนและโลงศพด้วย

โดยปกติแล้วช่างไม้ถานมีทักษะนี้ดังนั้นเขาจึงมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ค่อนข้างดี

แต่สถานการณ์ในครอบครัวของเขาค่อนข้างพิเศษ

ฉือต้าฟาง ภรรยาของถานเสวี่ยเฉาเจ็บป่วยจนต้องล้มหมอนนอนเสื่อเป็นเวลานานลูกชายคนโตอยู่ในกองกำลังต่อสู้ป้องกันตัวทางภาคใต้เมื่อไม่กี่ปีก่อน ลูกสาวคนโตแต่งงานกับลูกชายหมู่บ้านอื่นลูกคนที่สามเป็นลูกสาวอายุ 19 ปี อาศัยอยู่ที่บ้านด้วย และลูกชายคนสุดท้องอายุเพียง 15 ปี อยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3  ชั้นเดียวกับเจียงเสี่ยวเหลย

ช่างไม้ถานหารายได้จากงานฝีมือของเขา เขาทั้งต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลของภรรยาที่นอนติดเตียงและยังต้องส่งเสียค่าเล่าเรียนให้แก่ลูกชายคนเล็กครอบครัวกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากมาก

เจียงเสี่ยวไป๋เข้าใจสถานการณ์เหล่านี้ทั้งหมด

นอกจากนี้ ตามความทรงจำของเจียงเสี่ยวไป๋เขารู้ว่าในอนาคต ลูกสาวคนรองถานเสี่ยวฟางกับลูกชายคนเล็กถานเสี่ยวเจี๋ยต่างก็ไปขายเลือดที่ธนาคารเลือดและพวกเขาจะติดเชื้อเอดส์ทั้งคู่

เมื่อได้เห็นช่างไม้ถานอีกครั้งหลังจากเกิดใหม่เจียงเสี่ยวไป๋จึงรู้สึกผิดอยู่บ้าง

“ลุงถาน ผมมาหาลุงเพราะอยากจะจ้างลุงให้ทำอะไรให้หน่อยได้ไหม ?”

เมื่อได้ยินว่ามีงานมาให้ทำ ช่างไม้ถานรู้สึกดีใจมากช่วงนี้เขาไม่มีรายได้จากการจ้างงานมา2-3 วันแล้วครอบครัวของเขากำลังลำบาก ถ้าเขามีรายได้ ความลำบากของเขาก็จะลดลง

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขานึกได้ว่านายจ้างของเขาคือเจียงเสี่ยวไป๋สีหน้าดีใจของเขาก็จางหายไปอีกครั้ง

เขากลัวว่าตนเองจะทำงานจนเหนื่อยแทบตายแต่สุดท้ายไม่ได้เงิน นั่นจะไม่แย่ไปกว่านี้หรือ ?

“ลุงถานไม่ต้องห่วง ระยะนี้ผมมีรายได้จากการเปิดแผงขายของในเมืองผมจ่ายค่าแรงล่วงหน้าให้ลุงได้ แล้วลุงค่อยมาช่วยผม”

เจียงเสี่ยวไป๋เป็นมนุษย์มาแล้วสองชาติดังนั้นเขาจะมองไม่เห็นความคิดและความกังวลของช่างไม้ถานได้อย่างไร เขาจึงพูดไปตามตรง

“นายอยากทำเครื่องใช้อะไรล่ะ ? ”

ตาของช่างไม้ถานเป็นประกาย เขาไม่สนใจนิสัยเดิมๆ ของเจียงเสี่ยวไป๋อีกแล้ว ตราบใดที่เขาจ่ายค่าจ้างล่วงหน้าให้ก็ไม่มีอะไรให้ต้องกังวล

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ลุงช่วยผมหาไม้ดีๆ สักแผ่นสำหรับทำป้าย และสลักตัวอักษร ‘ร้านอร่อยสามมื้อ’ ลงบนป้ายให้ผมที ผมขอตัวใหญ่ ๆ นะ”

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่งเขาพูดอีกครั้งว่า “ช่วยผมทำกระดานที่มีฐานตั้งสักสิบแผ่น ผมจะเอาไปตั้งบนพื้นไว้ติดโฆษณา”

โฆษณาคืออะไร ช่างไม้ถานไม่เคยได้ยินมาก่อน

อย่างไรก็ตาม แค่ทำฐานตั้งให้แผ่นป้ายให้สามารถยกเคลื่อนที่ได้ไม่ยากเกินความสามารถเขาเลย

เขาพยักหน้า หลังจากพูดคุยรายละเอียดของขนาดและรูปแบบแล้วในที่สุดเขาก็พูดว่า “ฉันรับงานของนาย แต่นายต้องจ่าค่าจ้างล่วงหน้ามา 1 หยวน”

ค่าจ้าง 1 หยวนไม่ใช่เงินน้อย ๆ สำหรับครอบครัวอื่น

แต่เจียงเสี่ยวไป๋ไม่สนใจ เขาพูดว่า “ผมจะให้ลุง10 หยวน ลุงเป็นคนจัดหาแผ่นไม้ให้ผมด้วย”

“10 หยวน ? ”

ช่างไม้ถานอุทาน แม้ว่าเขาจะรับทำโลงศพตามสั่งแต่ราคาโลงศพที่ต้องใช้เวลาทำหลายวันแค่ 2 หยวนเท่านั้น

สิ่งที่เจียงเสี่ยวไป๋ต้องการ เขาสามารถทำได้ในหนึ่งวัน

แต่เจียงเสี่ยวไป๋บอกว่ายินดีจ่ายให้ 10 หยวน

เขาเกือบจะคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋กำลังพูดล้อเล่นและมาที่นี่เพื่อทำให้เขาดีใจชั่วครู่เท่านั้น

“ถ้าลุงตกลง ผมจะให้เจียอินนำเงินค่าจ้างล่วงหน้ามาให้ลุงก่อน”

เมื่อได้ยินสิ่งที่เจียงเสี่ยวไป๋พูด ช่างไม้ถานก็มั่นใจว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ล้อเขาเล่นให้เขาดีใจเพียงชั่วครู่ชั่วคราว

“ตกลง ! ตกลง ! ”

ช่างไม้ถานตอบตกลงอย่างรวดเร็วเขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เสี่ยวไป๋ ลุงขอให้เสี่ยวไป๋ประสบความสำเร็จในธุรกิจชาวเจียงวานทั้งหมดไม่ก็คนอำเภอชิงซานไม่มีใครใจกว้างเท่านายอีกแล้ว”

เขาเรียกเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง “มามานั่งดื่มชาในบ้านกันเถอะ”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “ผมต้องขอตัวก่อนผมจะไปเก็บฟักเขียวแล้วแบกไปไว้ที่ริมถนนลูกรัง”

ช่างไม้ถานไม่เคยเห็นเจียงเสี่ยวไป๋แบกฟักเขียวมาก่อนแต่ตอนนี้เขาสังเกตเห็นว่าเจียงเสี่ยวไป๋แบกตะกร้าไว้บนหลัง เขาจึงอดไม่ได้ที่จะถามว่า“ทำไมถึงต้องแบกฟักเขียวไปวางริมถนนลูกรังด้วยล่ะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า“อีกเดี๋ยวจะมีรถมาขนมันฝรั่งกับฟักเขียวเข้าไปไว้ในเมืองให้ผม ถ้าลุงมีฟักเขียวที่บ้านก็สามารถเก็บมันมาชั่งรอให้รถมาแล้วลุงก็แบกไปขายให้ผม”

ช่างไม้ถานมีความสุขมากเมื่อได้ยินสิ่งนี้

เขาปลูกฟักเขียวไว้กินก็ไม่หมด ขายก็ไม่ได้ได้แต่รอให้เน่าเสียไปในแปลงผัก

เยี่ยมมาก มีคนซื้อฟักเขียวแล้ว

“ให้ราคาเท่าไหร่ ? ”

ช่างไม้ถานถามอย่างประหม่า

“ชั่งละ 5 เหมา”

เจียงเสี่ยวไป๋คิดและเสนอราคาให้เท่ากับราคารับซื้อมันฝรั่งลูกเล็ก

“ตกลง เดี๋ยวลุงจะไปเก็บที่แปลงผักมาให้” ช่างไม้ถานกล่าวอย่างตื่นเต้น