“อั่ก...”
ชายวัยกลางคนนอนคว่ำหน้ากับพื้นเหมือนสุนัข เหงื่อท่วมตัว ขาทั้งสองข้างหัก เลือดไหลซึมกางเกงผสมกับโคลนเลอะเทอะ ค่อยๆ ไหลลงพื้น
“พ่อคะ พ่อ!”
เด็กหญิงที่เขาพามาด้วยร้องไห้หน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา เกาะแขนเขาแน่น พยายามจะพยุงเขาขึ้นจากพื้น
“ยังมีมือ ยังคลานได้นี่นา หนีไปอีกรอบสิ...”
ชายในชุดสูทสีขาวมองนาฬิกาข้อมือเพชร แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “คราวนี้ฉันให้เวลาสิบนาที”
ชายคนนั้นกัดริมฝีปากแน่น สีหน้าเจ็บปวด อ่อนแรง และสิ้นหวัง
“ปล่อยลูกสาวฉันไป แล้วฉันจะมอบของให้”
ชายในชุดสูทสีขาวเอนหลังพิงหน้ารถออฟโรด เอามือลูบผมท้ายทอยเบาๆ “ถึงฉันไม่ปล่อยลูกสาวนาย นายก็ต้องให้ของฉันอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?”
“ฝันไปเถอะ!”
ชายคนนั้นถ่มน้ำลายและกัดฟันแน่น “ของสิ่งนั้นอยู่ในหัวฉัน นอกจากฉันแล้วไม่มีใครรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน อย่าคิดจะทรมานเค้นความจริงจากฉัน ฉันกัดลิ้นฆ่าตัวตายได้ทุกเมื่อ!”
สีหน้าชายในชุดสูทสีขาวค่อยๆ เย็นชาลง เขาค่อยๆ ยืดตัวขึ้น
“นายคิดว่าฉันจะให้โอกาสนายฆ่าตัวตายเหรอ?”
ในแววตาเขาเผยความเย็นเยียบอำมหิต แต่ก็เก็บซ่อนไว้ในทันที กลับไปเป็นท่าทีสบายๆ เหมือนเดิม
“ฉันนึกอะไรดีๆ ออกแล้ว ไม่ต้องทรมานเค้นความจริงจากนาย นายเองก็ไม่ต้องขู่ฆ่าตัวตาย
นายแค่บอกตำแหน่งของสิ่งนั้นให้ฉันแต่โดยดี...”
สายตาของชายในชุดสูทสีขาวเหลือบมองเด็กหญิงตัวน้อยที่นั่งร้องไห้อยู่ข้างชายคนนั้น
สีหน้าชายคนนั้นเปลี่ยนไปในทันที เขารีบดึงเด็กหญิงมาไว้ข้างหลัง พยายามลุกขึ้นยืน
“แกจะทำอะไร? แกมันสัตว์เดรัจฉาน!”
“ไม่เคยได้ยินเหรอว่าปรมาจารย์จะดูหมิ่นไม่ได้?”
ชายในชุดสูทสีขาวหรี่ตาลง เหมือนจะขยับเท้าเล็กน้อย
หินก้อนหนึ่งใต้เท้าเขาก็หายวับไป
แทบจะในเวลาเดียวกัน ไหล่ของชายคนนั้นก็ระเบิดเป็นดอกไม้เลือด เขาหวีดร้องอย่างน่าเวทนา แล้วกระเด็นไปไกลหลายเมตร
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้ชายคนนั้นดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นเหมือนหนอน
“เอาละ ตอนนี้คงบอกได้แล้วว่าของอยู่ที่ไหน...”
ชายในชุดสูทสีขาวทำท่าทางสบายๆ เดินเข้ามาหาพ่อลูกคู่นั้นทีละก้าว
ชายคนนั้นเอาพิงศีรษะกับพื้น พยายามใช้มือข้างเดียวที่ยังดีอยู่ยันตัวขึ้นมาครึ่งซีก กัดฟันจ้องมองชายในชุดสูทสีขาวเขม็ง
ไม่พูดอะไรสักคำ
“ก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายแล้วกัน”
ชายในชุดสูทสีขาวส่ายหน้า เอื้อมมือไปจับเด็กหญิง
ในตอนที่ชายคนนั้นแสดงสีหน้าสิ้นหวัง มือที่ยื่นออกไปครึ่งทางของชายในชุดสูทสีขาวก็หยุดชะงัก
เขาหันไปมองทิศทางหนึ่งข้างๆ แสดงสีหน้าประหลาดใจและพูดออกมาว่า
“แก?”
ในความมืด ร่างหนึ่งค่อยๆ เดินออกมา
“แม้แต่เด็กเล็กๆ ก็ยังไม่เว้น แกสมควรเป็นปรมาจารย์ด้วยเหรอ?”
ลู่เซิ่งกวาดสายตามองชายวัยกลางคนที่นอนจมกองเลือดอย่างน่าเวทนา และเด็กหญิงที่ร้องไห้อย่างหมดหนทาง แล้วพูดออกมา
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดๆ ก็ตาม จนถึงตอนนี้ พ่อลูกคู่นี้เป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างแท้จริง
ก่อนออกมา ลู่เซิ่งก็ได้ยินเรื่องราวมาบ้างแล้ว
ที่พ่อลูกคู่นี้ถูกชายในชุดสูทสีขาวตามล่า ก็เป็นเพราะมีของดีติดตัว ไม่ใช่สถานการณ์ที่ว่าคนน่าสงสารมักมีเรื่องน่าชัง
ในเมื่อเป็นการผดุงความยุติธรรม ลู่เซิ่งก็ยิ่งไม่ต้องกังวลอะไร
ความกระหายในการต่อสู้ที่ซ่อนอยู่ภายในอกของเขากำลังจะระเบิดออกมาแล้ว มองชายในชุดสูทสีขาวด้วยสายตาที่แฝงไว้ด้วยความปรารถนา
[ปรมาจารย์ ยังไม่เคยลองบีบคอปรมาจารย์ด้วยมือเปล่าเลยแฮะ...น่าตื่นเต้นจัง...]
“ฉันก็สงสัยอยู่แล้วว่าแกต้องมีอะไรแปลกๆ”
ชายในชุดสูทสีขาวหรี่ตา มองสำรวจลู่เซิ่งตั้งแต่หัวจรดเท้า
เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอันตรายแฝงเร้นจากตัวลู่เซิ่ง
แต่เมื่อพิจารณาถึงอายุของอีกฝ่าย และไม่มีร่องรอยของสนามพลังปรมาจารย์อยู่รอบตัว เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร
“แกเป็นคนของมหาดาราดับ?”
ชายในชุดสูทสีขาวยิ้มเยาะเย้ยลู่เซิ่ง
“มหาดาราดับ?”
ลู่เซิ่งทำท่าครุ่นคิด แล้วส่ายหน้า
“ไม่ใช่”
เขามองชายในชุดสูทสีขาว พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฉันคือดวงอาทิตย์”
ในตอนที่ลู่เซิ่งพูดคำสุดท้าย ดวงตาของเขาก็ดับวูบลง
แล้วก็เริ่มสลายไปอย่างช้าๆ
รูม่านตาของชายในชุดสูทสีขาวหดเล็กลงอย่างรุนแรง
หัวใจเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นคว้าเอาไว้แน่น
ความรู้สึกอันตรายถึงชีวิตที่รุนแรงจนแทบจะทำให้เขากระโดดหนี พุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจอย่างบ้าคลั่ง
มันคือความรู้สึกหวาดกลัวสุดขีดที่ต้องเผชิญหน้ากับภูเขาถล่มทะเลคลั่ง
แต่เห็นได้ชัดว่า...
ข้างหน้าเขาไม่มีอะไรเลย!
ในชั่วพริบตา มือที่แบออกก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาในระยะประชิด
ตามมาด้วยร่างของลู่เซิ่ง
ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน เหมือนโผล่มาจากที่ไหนก็ไม่รู้
สนามพลังปรมาจารย์ของชายในชุดสูทสีขาวบิดเบี้ยวและแตกสลายอย่างรวดเร็ว...
ฝ่ามือสีขาวผ่องขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว
คลื่นพลังสีขาวแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างในอากาศ...
ความบิดเบี้ยว...
เวลาเหมือนถูกยืดออก แต่ในความเป็นจริงมันเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ไม่ถึงหนึ่งในร้อยวินาที
ดวงตาของชายในชุดสูทสีขาวถูกฝ่ามือครอบครองจนหมดสิ้น
“ตูม!”
รถออฟโรดที่จอดอยู่บนที่โล่งกระเด็นขึ้นจากพื้นอย่างรุนแรง เกิดประกายไฟเป็นกลุ่มใหญ่
ด้านหน้ารถยุบเข้าไปทั้งแถบ ด้านท้ายรถเชิดขึ้นอย่างรุนแรง
ร่างของชายในชุดสูทสีขาวจมลึกลงไปในด้านหน้ารถ ถูกมือจับไว้แน่น
กดลงมาจากฝากระโปรงรถ แทบจะฝังลงไปในพื้นดิน
“ตูม!”
ค่าพลังชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวราวกับเตาหลอมระเบิดออกมา พลังที่มหาศาลสั่นคลอนและยกตัวขึ้นราวกับควันไฟ
ชายในชุดสูทสีขาวกระโดดขึ้นมาจากพื้นอย่างรวดเร็ว ใบหน้าบิดเบี้ยวจนแทบไม่เป็นรูปร่าง
“ฉัน...”
เขาเพิ่งจะพูดออกมาได้แค่คำเดียว
ฝ่ามือที่บิดเบือนอากาศก็คว้าศีรษะของเขาไว้อีกครั้ง...
กดลงอย่างแรง
“ตูม!”
ลู่เซิ่งแสดงสีหน้าเรียบเฉย ใช้มือข้างเดียวจับศีรษะของชายในชุดสูทสีขาว เหมือนจับลูกบาสเกตบอล
“ตูม!”
“ตูม!”
เขาจับชายในชุดสูทสีขาวกระแทกลงพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ด้านหน้ารถออฟโรดแทบจะพังยับเยิน ระเบิดไปหลายครั้ง เปลวไฟลุกโชน
ชายในชุดสูทสีขาวพยายามจะลุกขึ้นยืนอยู่ตลอดเวลา แต่ไม่เคยสำเร็จเลยสักครั้ง
ค่าพลังชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากร่างของเขา ในตอนแรกเหมือนเตาหลอมที่ลุกโชน ค่อยๆ ริบหรี่ลง
จนกระทั่ง...
ดับมอดไป
ในตอนที่ลู่เซิ่งจับหน้าผากของชายในชุดสูทสีขาว ยกเขาทั้งตัวขึ้นเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่รู้ เขาก็รับรู้ได้ถึงอุณหภูมิที่เย็นเยียบของอีกฝ่ายโดยบังเอิญ
“ตายแล้ว?”
ลู่เซิ่งขมวดคิ้ว “ทำไมถึงได้อ่อนแอขนาดนี้”
ลู่เซิ่งส่ายหน้าอย่างผิดหวัง โยนชายในชุดสูทสีขาวทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ สะบัดคราบเลือดที่ติดมือออก
เหมือนสะบัดน้ำแกงที่เปรอะเปื้อนมือโดยไม่ตั้งใจ
“อืม...”
ชายวัยกลางคนจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความเหม่อลอย สมองว่างเปล่า แทบจะลืมความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านมาจากทั่วร่าง
เขาตกตะลึงไปหมดแล้ว
ตายแล้ว?
ยอดฝีมือของสหพันธ์ศิลปะการต่อสู้ นักสู้ระดับเจ็ดตัวจริงเสียงจริง ชายในชุดสูทสีขาวปรมาจารย์ประทับลำดับที่เก้า...
ตายแล้วจริงๆ น่ะเหรอ?!
ต่อหน้าต่อตาเขา ถูกคนจับกดหัว กระแทกลงพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนตายคามือ?!
ทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเกินความเข้าใจของชายวัยกลางคนไปแล้ว
เขาอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ
เด็กหญิงที่อยู่ข้างๆ ร้องไห้อยู่ตลอดเวลา ในตอนนี้ก็ยืนอยู่ที่เดิมอย่างเหม่อลอย สีหน้ามึนงง เหมือนถูกทำให้ตกใจจนเสียสติไปแล้ว
เมื่อจัดการกับชายในชุดสูทสีขาวเสร็จแล้ว สายตาของลู่เซิ่งก็จับจ้องไปที่พ่อลูกที่อยู่ตรงหน้า
เขากำลังคิดว่าจะจัดการกับคนสองคนนี้อย่างไรดี
ชายวัยกลางคนที่หนังศีรษะชาเมื่อถูกสายตาของลู่เซิ่งกวาดมอง รีบพูดออกมาโดยไม่ทันคิด
“ฉันบอกแล้ว! ตอนนี้ฉันจะบอกตำแหน่งของสิ่งนั้นให้นาย!”
“อะไร?”
ลู่เซิ่งขมวดคิ้ว
“เอ่อ...”
ชายวัยกลางคนชะงัก
นายไม่รู้ว่ามันคืออะไร แล้วมาทำไม แถมยังฆ่าชายในชุดสูทสีขาวปรมาจารย์ประทับลำดับที่เก้าของวงแหวนประทับตั้งแต่แรกเจออีกต่างหาก...
แต่แน่นอนว่าเขาไม่กล้าพูดออกมา ได้แต่กัดฟันพูดตามความจริง “คือแร่ทองปริศนา พิกัดตำแหน่งที่แน่นอนของแหล่งแร่ทองปริศนาที่ยังไม่เคยถูกพัฒนา ถ้านายสามารถช่วยให้ฉันสองพ่อลูกพ้นจากการถูกตามล่า ฉันจะ...”
“ช่างเถอะ...”
ลู่เซิ่งโบกมือ พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ไม่สนใจหรอก”
ล้อเล่นน่า โฟตอนคอมพิวเตอร์ในพื้นที่ความฝันมีตำแหน่งการกระจายตัวของแร่ทองปริศนาทั่วโลกอยู่แล้ว
เขาจะไปสนใจแค่ของแค่นี้ทำไม?
แถมยังมีแต่เรื่องยุ่งยาก
“ผมแค่ผ่านมา เห็นแล้วมันขัดหูขัดตา...”
ลู่เซิ่งพูดไปส่งๆ สองสามคำ แล้วหันหลังเดินจากไป
“ในเมื่อเรื่องยุ่งยากของคุณจบลงแล้ว ผมไปก่อนล่ะ”
“เอ่อ...”
ชายวัยกลางคนอ้าปากค้าง อยากจะพูดอะไรสักหน่อย
แต่แผ่นหลังของลู่เซิ่งก็หายลับไปในความมืดมิดเสียแล้ว
“ช่างเป็น...”
ชายวัยกลางคนคิดอยู่นาน กว่าจะนึกคำที่ค่อนข้างจะแม่นยำออกมาได้
“คนประหลาด”
“ว่าไหมล่ะ เสี่ยวมี”
ชายวัยกลางคนหันไปมองเด็กหญิงข้างกาย
เด็กหญิงพยักหน้า ดวงตากลมโตกะพริบปริบๆ ไม่รู้ว่าในหัวเล็กๆ กำลังคิดอะไรอยู่
“พวกเรารีบไปกันเถอะ คนของวงแหวนประทับถูกจัดการไปแล้ว แต่มหาดาราดับ...และคนขององค์กรอื่นๆ เดี๋ยวคงจะตามมา”
ชายวัยกลางคนพูด พยายามจะลุกขึ้นจากพื้น
แต่ขาทั้งสองข้างและไหล่ของมือข้างหนึ่งของเขาถูกชายในชุดสูทสีขาวทำลายจนหมดแล้ว แค่ขยับตัวเล็กน้อยก็ยากลำบากแล้ว นับประสาอะไรกับการลุกขึ้น
เขาเพิ่งจะขยับตัว ก็ร้องโอดโอยออกมา แล้วล้มลงไปอีกครั้ง
ถ้าเป็นแบบนี้ ตัวเองถึงจะไม่ถูกตามล่าฆ่าตาย เลือดก็คงไหลหมดตัวตายอยู่ดี
ชายวัยกลางคนคิดอย่างเศร้าสร้อย
ชายในชุดสูทสีขาวตายไปแล้ว แต่ชะตากรรมของพวกเขาพ่อลูกก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร
“เสี่ยวมี ลูกไป...”
ชายคนกัดฟัน กำลังจะให้ลูกสาวจากไปตามลำพัง
ในเวลานี้ ท่ามกลางความมืดมิด จู่ๆ ร่างหนึ่งก็หวนกลับมา
เขาคว้าตัวชายวัยกลางคนและเด็กหญิงขึ้นมา พร้อมกับกวาดสายตามองศพของชายในชุดสูทสีขาว
ของเล็กๆ น้อยๆ ลอยขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้วลอยเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเขา
จากนั้น จับคนทั้งสองวิ่งเข้าไปในความมืดมิดอย่างรวดเร็ว
“เรื่องยุ่งยากจริงๆ...ฉันถึงบอกว่าเรื่องดีๆ อย่างการช่วยเหลือคนอื่นนี่แหละที่ไม่ควรทำที่สุดแล้ว”
“เฮ้อ...”
ท่ามกลางลมเย็นยามค่ำคืน มีเสียงถอนหายใจเบาๆ ของลู่เซิ่งลอยมา
312K
![[จบแล้ว] นครแห่งบาป - City of Sin](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731472323_78885401.webp)
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
