ตอนที่ 4เสี่ยวไป๋
ระหว่างที่เข้าใกล้หมู่บ้านมันควบผ่านบ่อน้ำเก่าทำจากหินเป็วงกลมข้างหมู่บ้านที่คนในหมู่บ้านไว้ใช้สอย มันลงจากเ้าเฮยนอนหมอบลงดูจากเนินเขา เห็นกลุ่มโจรประมาน100คน ล้อมบ่อน้ำไว้อยู่ ที่ข้างบ่อน้ำมีชายฉกัญหน้าตาดุร้ายคิ้วดก กล้ามเนื้อเป็มัด ใส่เสื้อเกราะหนังเบา ที่หลังแขวนไปด้วยขวานขนาดใหญ่ยืนหิ้วเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มเหมือนเทพธิดาตัวน้อยเด็กหญิงนั้นแต่งตัวดีไม่มีทางเป็คนแถบนี้แน่บางทางอาจเป็ลูกของคหบดีในเมืองกระมัง แต่ทำไมนางถึงมาอยู่ที่นี้ได้
“ปล่อยข้านะเ้าคนเลว ปล่อยยข้า ข้าเหม็นเหงื่อเ้า”เด็กหญิงร้องโวยวาย ดิ้นพล่านกลางอากาศ
“ยัยหนูตัวน้อยเ้าไม่ใช่คนแถวนี้แน่ไหนบอกสิ เ้าเป็ใคร ใช่ลูกคหบดีในเมืองจิ้นหยงหรือไม่” หัวหน้าโจรถาม
“ข้าไม่บอกท่านแม่ไม่ให้ข้าคุยกับคนแปลกหน้า โดยเฉพาะคนที่หน้าตาชั่วร้ายแบบท่าน!”
หัวหน้าโจรหัวเราะ”บอกข้าเถอะ ข้าจะได้เอาเ้าไปส่งบ้านถูกไงไม่อยากกลับบ้านเหรอ ยัยหนู”
“ฮึ่มข้าไม่เชื่อท่าน ข้ามองหน้าท่านก็รู้ว่าท่านโกหก ปล่อยข้านะ ท่านแม่ ท่านแม่ช่วยเสี่ยวไป๋ด้วย!”
“อ่อ เ้าชื่อเสี่ยวไป๋หรอกรึ” เสี่ยวไป๋ได้ยินดังนั้นเลยยกมือสองข้างขึ้นมาปิดปากท่าทางน่ารัก “ข้าไม่บอกท่านท่านแม่ไม่ให้ข้าคุยกับคนแปลกหน้า แง ข้าไม่บอก แงงง” เด็กน้อยตาแดงกล่ำร้องไห้โฮ
เจียงหวู่เฉินเห็นดังนั้นก็กัดฟันใจอยากเข้าไปช่วยเด็กหญิงตัวน้อย ทั้งๆที่นางไม่ใช่คนรู้จักด้วยซ้ำแต่อย่างมันจะไปช่วยได้อย่างไร วรยุทธ์ก็ไม่มีแถมอีกฝ่ายเป็กลุ่มโจรอาวุธครบมือกว่า100คน ทุกคนขี่อาชาพ่วงพีแถมมีคนท่าทางเก่งกว่า เ้าโจรชั่ว 2 คนที่เล่นงานเขาเกือบตายอยู่ด้วย หมดหนทางแน่เข้าไปมีแต่ไปตายเปล่า
หัวหน้าโจรปล่อยเด็กสาวจนตกกระแทกพื้นเด็กสาวร้องไห้อย่างเ็ปหนักกว่าเดิม ”โอ้ยเจ็บ ฮือ ท่านแม่ เสี่ยวไป๋เจ็บเหลือเกินทั้งๆที่เสี่ยวไป๋เป็เด็กดีแล้วแท้ๆ ท่านแม่ช่วยเสี่ยวไป๋ด้วย ฮือฮือ”
“เด็กนี่ร้องอยู่นั้นล่ะมีใครหาอะไรมาอุดปากมันหน่อย มารดามันเถอะ ตอนแรกเห็นแต่งตัวดีจะเอาไปเรียกค่าไถ่ซักหน่อยเปลี่ยนใจเอามันกลับไปขายที่แคว้นเราดีกว่า หน้าตาพอดูได้ น่าจะได้ราคาอยู่ ฮ่าฮ่า”
“ฮือฮือข้าไม่ไป ข้าจะอยู่กับท่านแม่”เด็กน้อยร้องไห้ไม่หยุดจน หัวหน้าโจรทนไม่ไหวเลยตวัดมีอตีนางไปทีแม้จะไม่ใช้พลังยุทธ์แต่ไม่ใช้อะไรที่เด็กหญิงอายุ 4 ขวบจะทนทานได้เสี่ยวไป๋เ็ปเป็อย่างมากแต่ไม่ร้องออกมาทำได้แค่สองมือปิดปากกัดริมฝีปากกลั้นเสียงร้องไห้ไว้ไม่ให้ออกมาเพราะกลัวโดนตีอีกท่าทางน่าสงสารเวทนา
“เห้อเจียงหวู่เฉิน หนอ เจียงหวูเฉินข้าไม่คิดว่าเ้าจะได้มีชีวิตอยู่จนเป็ผู้ใหญ่แน่...”
.................
เวลาผ่านไปไม่นานเสี่ยวไป๋น้อยนั่งตาลอยน่าสงสารอยู่ที่ขอบปากบ่อน้ำที่ทำจากหินโดยมีพวกฝูงโจรล้อมเอาไว้เหมือนเดิม “กวงเป่ากับ ตู่หมานมันหายหัวไปไหน ให้มันรวบรวมม้าทางเนินเขาฝั่งใต้ทำไมแค่นี้ยังไม่กลับมาอีก”
“เรียนหัวหน้าใหญ่ล่าสุดเห็นหัวหน้าหน่วยกวง กับหัวหน้าตู่แยกออกไปล่าเด็กน้อยคนนึงแล้วก็ไม่ได้ติดต่อมาอีกเลย”
“เด็กน้อย? เป็เด็กผู้ชาย หรือหญิง?”
“เป็เด็กผู้ชาย” ได้ฟังดังนั้นหัวหน้าใหญ่ก็เค้นเสียงไม่สบอารมไอ่วิตถารตู่มันยังไม่เลิกนิสัยเดิม ชั่งมันเดี๋ยวเสร็จแล้วเดี๋ยวมันก็ตามมาเองพวกเราขึ้นม้าเตรียมเดินทางก่อนพวกทหารเมืองจิ้นหยงจะมา
ทันใดนั้นมีควันประหลาดลอยผ่านมาตามลมพวกโจรไม่ได้คิดอะไร พวกมันคิดว่าคงเป็ควันไฟจากไฟที่ไหม้หมู่บ้านที่อยู่ใกล้ๆหัวหน้าโจรสูดกลิ่นควันแล้วขมวดคิ้วรู้สึกมีบางอย่างไม่ถูกต้อง ก่อนจะได้สั่งการอะไรก็เกิดเสียงะเิดังจากทางเหนือของพวกมัน พวกโจรตื่นตัวชักอาวุธ
ตูมะเิอีกลูกดังขึ้นอีกครั้งคราวนี้เป็ทิศตะวันออก ตูม ตูมตามด้วยะเิทางทิศใต้ และตะวันตกตามมารอบด้าน
“บัดซบเราโดนโจมตี พวกทหารเมืองจิ้นหยงมาถึงแล้วเหรอ?” ก่อนจะได้ทำอะไรอยู่ดีๆม้าศึกของพวกมันก็พยศบ้าคลั่งกันไม่หยุด ทั้งดิ้นจนโจรบางคนตกม้า บ้างก็ดีดเตะพวกโจรจนซี่โครงหักบ้างก็ถึงขนาดพุ่งมาค่อมตัวพวกโจรก่อนจะกระทุ้งเอาใส่พวกโจรด้วยท่วงท่าอุจาดตาเหมือนกำลังติดสัด
กลุ่มโจรกลายเป็โกลาหลในระหว่างที่ไม่มีใครสนใจ เสี่ยวไป๋น้อยเห็นสภาพดูไม่ได้ของพวกโจรก็ยิ้มหัวเราะออกมาอย่างชอบใจแต่ทันใดนั้น ก็มีมือข้างนึงยื่นมาจากบ่อน้ำเก่ามาปิดปากเสี่ยวไป๋จากหลังเสี่ยวไป๋ตาเบิกกว้างด้วยท่าทีใ ก่อนจะโดนลากหายไปในบ่อน้ำ
หัวหน้าโจรสังเกตดูรอบด้านไม่มีการโจมตีใดต่อหลังจากะเิสี่ทิศนั้นก็ไม่มีอะไรบุกเข้ามาก็ส่งพลังลมปราณมหาศาลกระจายออกมาจากตัวเป็คลื่นจนทำให้คนและม้าที่ชุลมุนกันอยู่กระเด็นออกไปทั้งหมดม้าเ่าั้โดนพลังยุทธ์นี้กระแทกใส่จนกระเด็นล้มเนรนาถแต่พอลุกขึ้นมากลับหายจากอาการประหลาดก่อนหน้านี้ หัวหน้าโจรหันมามองทางเสี่ยวไป๋ก็ะโอย่างโกรธแค้น”ไปตามจับนังเด็กนั้นมา”
10K
