เช้าวันนี้ผมขับรถเข้ามาจอดในมหาลัยเป็ปกติเหมือนเช่นเดิมแบบที่เคยทำผมชื่อ ‘โฟม’ เรียนอยู่ปี 2 คณะนิเทศศาสตร์ครับ วันนี้ดูคนจะเยอะเป็พิเศษอาจจะเป็เพราะพึ่งเปิดเทอมวันแรกก็จะมีนักศึกษาปี 1 มาแต่เช้าเยอะๆหน่อย
“โพม!!” เสียงหนึ่งะโเรียกผมมองไปเห็นเป็สายลมเพื่อนั้แ่สมัยประถมจนตอนนี้ที่เรียนอยู่ปี2 ก็ยังตามมาเรียนด้วยกันอีก ผมเลยยิ้มตอบมัน ก่อนจะเดินไปหาสายลมที่นั่งโบกไม้โบกมือเรียกให้ผมเดินไป
ผมเดินไปหาสายลมที่นั่งอยู่กับเพื่อนอีกคนไอชินเพื่อนสนิทอีกคนที่ตอนนี้มันฟุบหน้าหลับอยู่กับโต๊ะเหมือนรอบข้างมันเงียบสงบน่านอนมากมายงั้นล่ะ
“จะมีวันไหนที่เจอมึงแล้วไม่มีไอเนี่ยติดหูมึงมามั้งปะวะ” สายลมทำท่าชี้ไปที่หูตัวเองถามผม
“หูฟังอ่ะนะ”
“เออดิ กูรู้จักมึงมากี่ปีแล้วเนี่ยเจอกี่ทีต้องเอาไอเนี่ยยัดหูมาด้วยทุกวัน”
ผมยิ้มให้สายลมที่กำลังส่ายหัวไปมา ทำไมอะก็ผมสบายใจแบบนี้ ผมเป็คนที่ชอบใช้ชีวิตแบบง่ายๆไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับผมมากมาย ผมจึงมีหูฟังติดตัวอยู่ตลอดผมเลือกที่จะฟังเพลงมากกว่านั่งฟังเสียงของผู้คนมากมายที่อยู่รอบๆตัวผมแถมมันยังเป็ตัวช่วยที่ดีของผมในบางเวลาที่เราไม่อยากคุยกับใครผมจึงเลือกที่จะใส่หูฟังไว้ในหูถึงแม้บางครั้งจะไม่ได้เปิดอะไรฟังเลยก็ตาม
“มึงเป็เพื่อนกูมากี่ปีละมึงเคยเห็นวันที่กูไม่มีหูฟังติดตัวมาปะละ มึงนี่ถามไม่คิด”
“ก็จิง” สายลมยักไหลตอบ
โฟมกับเพื่อนยังคงมีบทสนทนาคุยเล่นกันต่อโดยที่ยังไม่รู้ตัวว่ามีสายตาหนึ่งที่จ้องมองมาที่ตัวเองเหมือนโดนสะกด
ยิ้มสะกดใจ……………
องศา say :…
ผมเห็นผู้ชายตัวเล็กๆ ขาวๆ คนหนึ่งเดินผ่านหน้าผมไป ด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ผมเกิดอาการใจบางเขายิ้มให้ใครไม่รู้ แต่ที่แน่ๆไม่ใช่ผม แต่ถ้าจะให้ผมเดาคงยิ้มให้ผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ที่โต๊ะข้างหลังห่างจากที่พวกผมยืนอยู่ไม่ไกลทีแรกผมว่าจะกลับบ้านไปนอน แต่ตอนนี้.....
“ไอเหนือๆๆ” ผมสะกิดดาวเหนือโดยที่สายตายังไม่หยุดมองไปยังคนที่เดินผ่านหน้าผมไป
“เป็เชี้ยไรมึงวะ ไหนว่าจะกลับบ้าน”
“ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงนู้นอ่ะใช่พี่สายลมพี่ชายมึงปะวะ”ผมพยักหน้าให้ดาวเหนือมองไปที่โต๊ะนั้น
“เออใช่ ไอลมแหละ มึงมีไรวะ”
“แล้วมึงรู้จักผู้ชายอีกคนที่พึ่งเดินไปนั่งโต๊ะเดียวกับพี่มึงปะวะ”
“ออ พี่โฟมอ่ะหรอรู้จักนะ เขาเป็เพื่อนไอลมนั่นแหละ มึงถามทำไมวะ”ดาวเหนือเลิกคิ้วมองหน้าผมด้วยความสงสัย
“ยิ้มพี่เขาเมื่อกี้น่ารักชิบหายสมแล้วที่ชื่อโฟมขาวซะ”
“เดี๋ยวๆที่มึงมองตาไม่กระพริบอยู่นั่นอ่ะผู้ชายนะมึง ไม่ใช่สาวสวยตัวเล็กน่ารัก มองผู้ชายตาเป็มันขนาดนี้มึงอย่าบอกกูนะว่ามึงชอบผู้ชายอะ”ภีมพูดแซวหลังจากที่เห็นผมมองตามพี่เขาแบบไม่ละสายตา
“ป่าวกูไม่ได้ชอบผู้ชายเว้ยแต่กูว่ากูชอบพี่เขาวะ”
“เอ้าไอ้นี่ที่มึงมองอยู่นั่นมึงเห็นพี่เขานั่งผมยาวขาวจั้ว สะบัดบ็อบอยู่รึไงวะ”ภีมยังแซวไม่หยุด
“เขาเคยไปรับกูที่โรงเรียนอยู่นะตอนนั้นที่มากับไอลมอะมึงไม่เคยเห็นพี่เขาหรอรึจำไม่ได้”
“ตอนไหนวะทำไมกูไม่เคยเห็น”
“มึงจะไปเคยเห็นห่าไรละมึงเคยสนใจอะไรใครด้วยหรอ” ภีมยังกัดผมไม่เลิก
“กูอยากได้วะ พวกมึงต้องช่วยกูนะ”
“ห๊ะ!!!” ไอสองคนนั้นมันะโจนคนแถวนั้นหันมามอง
“ไม่ห๊ะอะ กูอยากได้กูจะเอา”
“เออไอห่านี่ ใครมาจีบก็ไม่ชอบอยู่ๆจะมาอยากได้ผู้ชายเนี่ยนะ” ไอนี่ไม่น่าชื่อภีมน่าชื่อผีผีเจาะปากมาพูดจิงๆ
“นี่ละอนาคตแฟนกู ต้องคนนี้เท่านั้น”
“เออๆๆแล้วจะทำไงอ่ะให้พวกกูช่วยยังไงว่ามา”ดาวเหนือเพื่อนรัก
“ให้พวกกูดักตีหัวกลางทางแล้วลากมาให้มึงดีมะ”ไอ้ภีม
“ชอบก็จีบ” ดาวเหนือว่า
ใช่ไอเหนือพูดถูกชอบก็จีบ......
6K
