พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่หนึ่งร้อยสิบเจ็ด เซ็กเธาว์  6

สิ่งใดที่พุ่งสูงขึ้นไปย่อมตกลงมา

สามัญสำนึกและสติปัญยาของคนยุคสมัยใหม่มองว่าการกระโจนพุ่งขึ้นไปสูงนับยี่สิบวาเหนือกำแพงเมืองลั่วหยางขึ้นไปอีกนั้นช่างไร้สาระสิ้นดี

เป็นการได้ไม่คุ้มเสียโดยแท้

ว่าขอเพียงแค่ต่อแถวตามระเบียบด้วยอำนาจและตำแหน่งของตนเองนั้นก็คงจะผ่านด่านประตูเมืองไปได้อย่างงง่ายดาย

แต่สัญชาตญาณบอกว่า

ข้าเหยียบย่ำใต้หล้าได้ตามแต่ใจ

การก้าวข้ามผ่านประตูเมืองคือการไม่ตกอยู่ในพันธนาการของสังคมมนุษย์

ม้าสวรรค์ไหนเลยจะถูกล่ามโซ่เอาไว้ได้?

พุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง

การตกลงมาที่ควรจะทำลายข้อเท้าของม้าทั่วไปกลับทำอะไรเซ็กเธาว์ไม่ได้เลยแม้แต่น้อยแต่กลับกลายเป็นเพิ่มความเร็วในการกระโจนให้เซ็กเธาว์มากยิ่งขึ้นไปอีก

ที่รวดเร็วปานสายลมสีแดงที่พัดผ่านทิ้งประตูเมืองไว้เบื้องหลัง

ถนนหนทางที่เป็นหลุมหรือกิ่งไม้ ขอนไม้ที่ขวางทางสัญจร

หล่มโคลนหรือแม่น้ำ

ทุกอบย่างไม่สามารถขัดขวางเซ็กเธาว์เอาไว้ได้

ไม่กลัวแม้แต่หมาป่าในป่าหรือแม้แต่หมี

รู้สึกตัวอีกทีก็อยู่บนยอดเขาลูกหนึ่งมองเห็นทิวทัศน์กว้างไกล

หัวใจของเขาเต้นกึกก้องประสานเป็นเสียงเดียวกับเซ็กเธาว์ม้าสวรรค์ยิ่งวิ่งยิ่งมีแรง

แต่สำหรับผมที่ยังอยู่ในขอบเขตของมนุษย์นั้นเรียกว่าใช้เรี่ยวแรงสมาธิอยู่บ้าง

ฮี้

เซ็กเธาว์ตะกุยข้าหน้าอยากจะกระโดดบนยอดเนิน

ราวกับว่าอยากจะปีนป่ายขึ้นสู่สวรรค์เช่นนั้นเอง

ปั่บปั่บ

ผมตบคอเซ็กเธาว์

“ยังก่อนยังก่อน พวกเราต้องแข็งแกร่งกว่านี้ก่อน ข้าสัญญาหากยังไม่ตายข้ากับเจ้าจะควบขี่ใต้หล้าและปีนป่ายขึ้นสวรรค์ด้วยกัน”

ฮี้

เซ็กเธาว์หันมากัดมือของผม

ผมก็กัดมันกลับ

ทั้งสองฝ่ายกัดกันและสะบัดกันไปมาอยู่สักพัก

เซ็กเธาว์ก็ค่อยๆลงจากเขาอย่างเสียไม่ได้