ความเดิมตอนที่แล้ว
คนแปลกหน้า " ฉันชื่อ ไซกะ.. ทานากะ ไซกะ ฝากตัวด้วยนะ " พร้อมกับยื่นมือเพื่อแสดงถึงการทำสัญญากัน
โฮมูระจับมือไซกะเพื่อเป็การทำสัญญาพร้อมกับพูดว่า " ส่วนฉันชื่อ คิคิชีต่ะ โฮมูระ ฝากตัวด้วย "
ณ ปัจจุบัน
" เอ้ย โฮมูระ " โฮมูระใกับเสียงะโนี้ สีหน้าของโฮมูระกังวลอย่างมาก หันซ้าย หันขวา อย่างลุกลี้ลุกล้น " โฮมูระ "
โฮมูระ " เวรแล้วไง!! นั้นเสียงพ่อนี้หว่า กลับมาั้แ่เมื่อไหร่เนี้ย " โฮมูระพยายามทำอะไรบางอย่าง ก้มมองใต้เตียง เดินไปดูที่หน้าต่าง เปิดประตูเสียผ้า
ไซกะ " เสียงพ่อนาย มันทำไมเหรอ?? " ไซกะคิ้วขมวดทำหน้างงกับความลุกลี้ลุกล้นของโฮมูระที่วิ่งไปทั่วห้อง
โฮมูระ " ปัญหาใหญ่เลย พ่อฉันเป็ร่างทรงนะสิ รีบไปแอบนอกบ้านก่อน " พยายามผลักไซกะให้ตกหน้าต่าง
พ่อะโพร้อมเดินขึ้นบันไดไปห้องโฮมูระ " นี้แก พาผู้หญิงมาที่บ้านใช่มั้ย เสียงร้องที่ไพเราะเมื่อกี่นะ มันสุดยอดไปเลยนะ ทำไมไม่พาแนะนำให้ฉันรู้จัก แกโตเป็หนุ่มแล้วสินะ T-Tน้ำตาจิไหล " เสียงเดินที่แพรวเบา ค่อย ๆ ดังขึ้น ตึกตึก ตึกตึก เสียงพูดที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนที่ว่ากำลังใกล้เข้ามา ก็หยุดลง
โฮมูระรีบกระซิบบอก " เร็วๆ ออกไปก่อน " ทันใดนั้นพ่อก็เปิดประตูเข้ามา " ปัง "
พ่อเห็นแค่ภาพโฮมูระนอนเล่นโทรศัพท์ที่เตียงเปิดเสียงร้องสดเพลงเดียวกับที่ไซกะร้องไปเมื่อกี่ เขาดูผิดหวังนิดหน่อยกับภาพที่ไม่ได้เป็ไปอย่างที่ตัวเองคิด " อะ อ้าว "
ตัดภาพไปที่ไซกะ
ไซกะที่ถูกโฮมูระผลักตกหน้าต่าง " อะ อะ โอ้ย เจ็บจัง หน่อย..ไอเ้าโฮมูระ อย่าให้ถึงทีฉันนะ "
ตัดภาพมาที่พ่อและโฮมูระ
พ่อที่เห็นแค่โฮมูระเล่นโทรศัพท์ " นึกว่าโตเป็หนุ่ม นี้เองยังดูหนัง...สินะ ผิดหวังจริงๆ " พ่อทำหน้าผิดหวังในตัวลูกชาย
โฮมูระ " ไม่ได้ดูเฟ้ยยยยย แล้วไอหน้าแบบนั้นมันคืออะไรกันนนน ที่เหมือนกับผิดหวังในตัวลูกชายสุดๆเนี้ย "
พ่อทำหน้าซังกะตายพร้อมกับเดินออกไป " เห้อ ช่างมันเถอะ ไปกินข้าวนอนดีกว่า "
โฮมูระ " อย่าลืมอาบน้ำด้วย แล้วก็เลิกทำหน้าผิดหวังแบบนั้นได้แล้ว "
พ่อ " รู้แล้ว รู้แล้ว " ตอบด้วยน้ำเสียงแบบซังกะตาย
โฮมูระถอนหายใจเอือกใหญ่ " ฟู้วว เกือบไปแล้ว " หลังจากนั้น โฮมูระเดินไปที่หน้าต่าง เขาชะงกหน้าแล้วพยายามเรียก ไซกะด้วยเสียงเบาๆ " นี้..ไซกะ นี้ไซกะ ได้ยินมั้ย "
ไซกะ " ได้ยินแล้วน่า "
โฮมูระ " ว่าแต่ เป็ผี..ต้องมีที่พักมั้ย "
ไซกะรู้สึกขนลุกกับความหนาวเธอเริ่มกอดตัวเอง " มีสิ วันนี้ก็คงพักที่บ้านนายแหละ "
โฮมูระทำหน้าใกับสิ่งที่ไซกะบอก " ห๊าาาา!! เป็ผีเรร่อนก็ต้องมีที่พักด้วยเหรอ "
ไซกะกอดตัวเองแน่นมาก " ช่างเื่ผีๆก่อน เดี๋ยวค่อยอธิบาย ตอนนี้หนาวมากแล้วเนี้ย "
โฮมูระ " อะ อะ ขึ้นมาแบบเนียน ๆ ด้วย อย่าให้โดนจับได้ละ "
ไซกะ " รู้แล้วน่า "
จากนั้นโฮมูระฝึกร้องเพลงกับไซกะ จนถึงตี 1 แล้วทะเลาะกัน จนตี 3 กว่าจะลงตัว แล้วทั้งคู่ก็นอน
ไซกะ " นายเป็ ผู้ชายก็นอนข้างล่างสิ "
โฮมูระ " แต่ฉันเป็เ้าของบ้านฉันก็ควรนอนข้างบนสิ " โฮมูระจับมือไซกะและดึงตกเตียง
ไซกะลุกขึ้นแล้ววิ่งทะลุไปห้องข้างแล้ววิ่งกลับมาชนโฮมูระ " นายเป็ผู้ชายต้องเสียสละให้ผู้หญิงสิ "
โฮมูระลุกขึ้นมาจับมือไซกะแล้วจับทุ่ม " เดียวนี้ ผช. ผญ. มันเท่าเทียมกันแล้ว เื่นั้นไม่เกี่ยวสิ "
ไซกะใช้พลังทะลุกำแพงทำให้เธอลงไปชั้นล่าง ละเห็นพ่อของโฮมูระ ไซกะใจึงรีบดึงตัวเองขึ้นไปบนห้อง ส่วนหน้าของโฮมูระก็ทิ่มพื้นเพราะแรงที่เธอใช่ดึง
ไซกะอุทาน " ฟู้ววว เกือบไปแล้ว " แล้วไซกะพูดกับโฮมูระไปอย่างเด็ดขาด " ถ้านายไม่ยอมให้ฉันนอนข้างบน งั้นฉันก็ร้องขอความช่วยเหลือละนะ ถ้าพ่อนายได้ยินจะต้องคิดว่านายพา ผญ.มาทำอะไรไม่ดีไม่น้าย โดยที่ ผญ.ไม่ยอมแน่ "
โฮมูระพอได้ยิน ( เชี้ย ชห.ละ พ่อไม่ชอบแน่ถ้าเป็เื่แบบนี้ โฮ้ย ยอมก็ได้วะ ) โฮมูระจึงรีบยอมจำนนต่อไซกะแต่โดยดี " อะ อะ ก็ได้ ผมยอมก็ได้ครับคุณหญิงไซกะ "
ไซกะ กอดอกตัวเองแล้วยืนอกทำหน้าภูมิใจพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก หลังจากที่หมั่นใส่เ้าตัวมานาน " ดีมาก เ้าทาส "
พอโฮมูระเห็นไซกะทำหน้าแบบนั้นก็หมั่นใส่เ้าตัวอย่างมาก ( หน่อยแน่!! ยัยสต็อกเกอร์นี้ สักวันฉันจะเอาคืนเธอให้ได้ ค่อยดู ) โฮมูระไปปิดไฟ คิ้วของเขาขมวดอยู่แต่ก็ฝืนยิ้มละพูดว่า " ครับๆ นอนได้แล้ว ราตรีสวัสดิ์ "
ไซกะ ฟูบตัวลงนอนห่มพาแล้วบอก " ราตรีสวัสดิ์ ทาสของฉัน "
เช้าวันต่อมา
พ่อ " โฮมูระ ตื่นได้แล้ว " พ่อเดินขึ้นไปปลูกโฮมูระ แต่สังเกตว่าประตูเปิดเงื้อมออกมานิดหน่อย พ่อเปิดประตูเข้าไป " นี้โฮมู..อะ "
สิ่งที่พ่อเห็น คือ โฮมูระนอนอยู่บนฟูกข้างล้าง ส่วนบนเตียงนั้นว่างเปล่า ( ไอเ้าโฮมูระนี้ก็ โตเป็หนุ่มแล้วสินะ ผญ.ไปไหนละ แอบเหรอ น่าจะแอบนะ หึหื่อ แต่ก่อนอื่นต้องเดาให้ได้ก่อนว่าเป็ใคร โซยุ รึเปล่า ) " นี้โฮมูระ ตื่นได้แล้ว "
โฮมูระที่ตื่นจากการได้ยินเสียงพ่อเรียกแล้วนึกขึ้นได้ว่า ( แย่แล้วเมื่อคืนยัยนั้นนอนค้างที่นี้ นี้นา ) โฮมูระรีบลืมตาลุกขึ้นจากฟุกกำลังเรียกไซกะ " นี้ ไซ.. " แต่เหลือมไปเห็นพ่อที่จองมองอยู่ก่อน ( แย่แล้วพ่อต้องเห็นยัยนั้นและปราบยัยนั้นแน่ )
พ่อจองไปที่โฮมูระอย่างสงสัย ( ไซ เหรอ ไม่ใช่ โซ แต่เป็ไซ คือ คนที่เราไม่รู้จักสินะ ไม่เบา ไม่เบา )
โฮมูระที่เห็นสายตาของพ่อจึงยิงคำถามไปก่อนเพื่อให้พ่อนั้นไม่คิดอะไร " พ่อมีอะไรเหรอ "
พ่อ " อ๋อ ไม่มีอะไรหรอกแค่เห็นลูกลงไปนอนที่ฟุกคนเดียวทั้งๆที่เตียงลูกว่างอยู่เฉยๆ "
โฮมูระที่ได้ยินคำว่าคนเดียวจึงรู้ว่าพ่อยังไม่เห็นไซกะเลยพูดออกไปว่า " อ๋อ พ่อดีผมแค่เปลี่ยนบรรยากาศเฉยๆอะ เผื่อไปนอนบ้านเพื่อนจะได้รู้ว่านอนฟุกเป็ยังไง "
( เกือบไปแล้ว ดีนะที่ยัยนั้นออกไปก่อนฟู้ววววว )
พ่อ ( แก้ตัวน้ำขุ่นๆ ทั้งที่ตอน อายุ 13 ไปนอนบ้านเพื่อนออกจะบ่อย แต่ก็เอาเถอะ ถ้าไม่ใช่ลูกสะภัยโซยุ ฉันไม่ให้อภัยแน่ ) " รีบๆไปอาบน้ำได้ละ ตอนนี้ 8 โมง แล้วนะ "
โฮมูระ " ชิบหายแล้ว สายแน่ " โฮมูระรีบลงอาบน้ำ แต่งตัว เพื่อรีบไป รร. " ไปก่อนนะครับ "
พ่อ " ที่หลัง อย่าให้ฉันปลุกอีกละ " ( ถ้าฉันปลุกทุกรอบคงได้เจอของดีกว่านี้แน่ แต่รอดูไปก่อน )
โฮมูระรีบวิ่งออกจากบ้านมาเจอไซกะรออยู่หน้าบ้าน
ไซกะที่เห็นโฮมูระรีบวิ่งออกจากบ้าน " เอ้านี้.. รีบไปไหนเนี้ย "
โฮมูระ " ไปก่อน จะสายแล้ว " โฮมูระจับมือพาไซกะวิ่งไปขึ้น รถเมย์
ไซกะ " นี้ จะรีบเกินไปแล้วนะ "
ณ รร.มัธยมปลาย ซูอิน
โฮมูระยืนดูท่าทีเพราะมาไม่ทันเวลา " แย่ละ มาไม่ทัน แอบเข้าไงดีวะ " เขามองสาย มองขวาเพื่อหาทางอื่นที่จะแอบเข้าไป
ไซกะที่ค่อย ๆ เดินหาจนไปเจอทางลับ ด้วยความที่เธอเป็ิญญาเธอรู้อยู่แล้วว่าไม่มีใครได้ยินเธอจึงหันไปะโบอกโฮมูระอย่างเสียงดัง " ฉันเจอทางนึง ตรงนี้ไม่มีใครเลย "
พอโฮมูระได้ยินแบบนั้นดวงตาของเขาก็เปล่งประกายราวกับเจอแสงสว่างของพระเ้า โฮมูระพนมมือสวดอ้อนวอนพระเ้า " ว้าว จริงเหรอ งั้นข้าขออ้อนวอนต่อพระเ้าขอให้ดวงวิญญาญที่หลงทาง ณ ที่นี้ไปสุขคติเถิด "
ไซกะที่รู้สึกเ็ปกับบทสวดของโฮมูระ จึงวิ่งะโถีบใส่โฮมูระทันที " โอ้ยไอบ้านี้ มันเจ็บนะ จะสวดทำมะเขืออะไรรรร " แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน
ครูพละที่เห็นโฮมูระนอนทำท่า " เอ้ย นักเรียนที่ตรงนั้นนะ ทำไมถึงมาสาย "
พอโฮมูระเห็นจึงรีบลุกวิ่งหนีเพื่อไม่ให้โดนทำโทษ " ยัยไซกะวิ่งนำทางเร๊วๆ " เขาพูดด้วยน้ำเสียงอย่างตื่นตระหนก
โฮมูระกำลังออกตัววิ่งแต่ครูพละก็วิ่งมาด้วยความเร็วแสง แค่เพียงเสี้ยววิก็ถึงตัวแล้วใช้มือซ้ายจับไหลขวาของโฮมูระไว้
โฮมูระที่รู้สึกถึงความหนักของไหล่ขวา เขาจึงค่อย ๆ หันไปมองข้างหลังแล้วเห็นครูพละแพร่รังสีอาฆาต จึงถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นกลัว " ไม่ทันเหรอครับ "
ครูพละค่อย ๆ ยิ้มอย่างมีเล่ห์สนัย เขาตอบไปด้วยน้ำเสียงที่เนิฟ ๆ แต่ก็มีความเข้มขืมว่า " ไม่ทันครับ เดือนนี้สาย 2 รอบแล้วนะครับ อย่าลืมทำความสะอาด สนามบาส ตอนเย็นด้วย ถ้ารอบหน้าคิดหนีอีกอย่าหาว่าผมไม่เตือน "
หลังจากโดนดุเสร็จ
โฮมูระเดินขึ้นห้องพร้อมเถียงกับซาระ " ถ้าไม่ใช่ เพราะ เมื่อคืนต้องทะเลาะกับเธอนะ ฉันคงไม่ต้องมาสายหรอก "
ไซกะ " ก็ถ้า นายยอมให้ฉันนอนแต่แรกอะ เราก็ไม่ต้องเถียงกันแล้ว เอาแต่โทษฉันอยู่ได้ "
โฮมูระ " เธอตั้งหากที่โทษฉัน เห้อ ช่างมันเถอะ " โฮมูระเดินมาถึงห้องเรียนตัวเอง " ฉันเข้าเรียนก่อน เจอกันบนด้านฟ้า โฮมูระเปิดประตู " ขออนุญาต เข้าไปนะครับ " และเดินเข้าไปเรียน
ส่วนไซกะ เดินไปรอที่ด้านฟ้า
ภาพตัดมาที่โฮมูระ
คิตามูระกระซิบ " นี้ โฮมูระ วันนี้ทำไมนายมาสาย เหมือนมีคนจะมาสารรักกับนายเลยนะ "
โฮมูระ " ทำไมนายไม่ปฏิเสธให้ฉันหน่อยละ ไม่สวยกว่าแม่ฉันไม่เอาหรอกนะ "
คิตามูระ " ก็คนนี้สวยกว่าแม่นายอีกนะ ฉันเลยไม่ปฏิเสธแทนนายไปนะสิ "
โฮมูระ " ช่างมันเถอะ ฉันฝากนายปฏิเสธเธอให้ทีนะ " เขาพูดด้วยน้ำเสียงปกติ อย่างไม่สนใจอะไรเลย
คิตามูระ " วันนี้นาย..แปลกๆ นะ " เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่สงสัย สีหน้าของคิตามูระ แปลกใจในสิ่งที่โฮมูระเป็อย่างมาก
โฮมูระเอามือข้างขวาท้าวคาง ( น่าเบื่อชะมันเลยแห่ะ )
จู่ๆก็มีเสียงร้องเพลงที่ลอยมา เสียงที่ไพเราะ ชวนฝัน ( ไพเราะจังแห่ะ เสียงร้องนี้ เสียงของยัยนั้นสินะ มีแค่ฉันสินะที่ได้ยินคนเดียว ทำไมกันนะ ) โฮมูระสลับเอามือซ้ายท้าวคาง พร้อมกับยิ้มมุมปาก ( ถ้าเป็เวลานี้คนอื่นต้องรำคาญกันแล้ว แต่พอเป็เสียงยัยนั้นร้องเพลงกับทำให้ฉันรู้สึก สบายใจอย่างบอกไม่ถูก จะยอมไห้เื่เมื่อคืนก็ได้ )
ตัดภาพไปตอนพักกลางวัน
คิตามูระ " โฮมูระ โซยุ ไปกินข้าวกัน "
โฮมูระ " ฉันไม่ว่างน่ะ พวกนายไปกินกันเลย " พร้อมกับวิ่งออกไป ก่อนเปิดประตูออกไปโฮมูระะโบอกคิตามูระ " นี้..คิตามูระ ฝากเื่นั้นด้วย ฉันไปก่อนละ " โฮมูระ รีบวิ่งไปบนด้านฟ้าเพื่อไปหาไซกะ ตามที่ตัวเองนัดไว้
คิตามูระ " หมอนั้น..แปลกจริงๆ แห่ะ " ทำหน้าสงสัย โฮมูระอย่างมาก
โซยุ " ก็ปกตินี้ ที่หมอนั้นจะมีธุระนี้ "
คิตามูระ " ปกติที่ไหนกันเหล้า วันนี้หมอนั้นมีสาวมาสารภาพรัก "
โซยุ " ก็ปกตินี้ "
คิตามูระ " ไม่ใช่ ถ้าฉันบอกว่าสวยกว่าแม่นายอีก ปกติหมอนั้นจะวิ่งไปหาแล้ว แต่ว่าหมอนั้นไม่สนใจเลย และเื่ที่ฝากก็คือให้ฉันไปปฏิเสธให้แทน ทั้งๆที่ปกติหมอนั้นถ้าไม่ชอบก็จะไปปฏิเสธเองตลอดแท้ๆ "
พอโซยุได้ยินแบบนั้นก็สงสัยโฮมูระไปอีกคน " ก็แปลกจริงๆ.. นั้นแหล่ะ "
ตัดภาพไปที่โฮมูระ
โฮมูระที่เดินไปถึงบนด้านฟ้าพร้อมกับของกิน จากนั้นได้เปิดประตูเข้าไปเจอไซกะนั้งตัวตรงอยู่ที่เก้าอี้หน้าหันข้างมองวิว " อ้าว นี้เธอรออยู่ตรงนี้ตลอดเลยเหรอ " พร้อมกับเดินไปนั้งข้างๆไซกะ
ไซกะ " หือ ฉันรอนายตรงนี้ั้แ่เข้าเรียนนะ "
โฮมูระ " แล้วเธอไม่ไปไหนเหรอ ไปหาเพื่อนผีของเธองี้ "
ไซกะ " ไปหาเพื่อนผีของฉันน่ะเหรอ หือ..หลายคนก็ไปเกิดใหม่แล้วนะ ตอนนี้..ก็เหลือน้อยลงนะสิ ก็เลย..ไม่ได้ไปหา " ด้วยน้ำเสียงที่ป่นไปความคิดถึง
โฮมูระ " พูดงี้ฉันก็รู้สึกผิดเลยแห่ะ ว่าแต่ว่า เธอ.. ตายมา 10 ปีแล้วเหรอ "
ไซกะ " ใช่ ทำไมเหรอ "
โฮมูระ " ก็เธออยู่มานานแล้วทำไม..ถึงไม่ได้ไปเกิดใหม่เหรอ "
ไซกะ " อ๋อ เื่นั้น..เพราะฉันยังมีเื่ที่ค้างคาใจนะสิ เื่ความฝันของฉันนะ เลยทำให้ฉันยังติดอยู่ที่นี้ "
โฮมูระหันไปสบตาแล้วพูดว่า " เหรอ งั้นเหรอ " พร้อมกับค่อย ๆ กินขนมปังที่แสนอร่อย " ง้ำ ง้ำ "
พฤติกรรมที่โฮมูระทำให้ไซกะเห็นละหมั่นใส่ ที่เห็นโฮมูระกินขนมปังแล้วฟังแบบผ่านๆ เธอจึงงับขนมปังของโฮมูระ แล้วดึงิญญาขนมปังออกมากิน ".อร่อยยยยย " ไซกะพูดด้วยน้ำเสียงอย่างยั่วยวน
โฮมูระหันไปมองหน้าไซกะอย่างขุ่นเคือง สงสัย " นี้.. เธอทำอะไรของเธอเนี้ย " พูดด้วยน้ำเสียงกระแทก
ไซกะเลียนแบบพฤติกรรมของโฮมูระเพื่อแกล้งเขา เธอกินขนมปังไปด้วยแล้วทำหน้าตายไปด้วยแบบไม่ทุกร้อนอะไร " ก็กินขนมปังไง ทำไมเหรอ นายก็กินสิขนมปังนายก็ยังกินได้อยู่ "
โฮมูระยังคงงงในสิ่งที่ไซกะทำแต่ก็กัดไปที่ขนมปังแล้วเคี้ยวอย่างที่เธอบอก จากนั้นก็ค่ายขนมปังที่เคี้ยวทิ้ง " แหว่ะ ก่อยมาก เมือกี้ยังอร่อยอยู่เลย เธอทำอะไรเนี้ย "
ไซกะหัวเราะขึ้นมาอย่างสะใจเธอตอนนั้นช่างมีความสุข " 555555 ขำมากอะ หน้านายตอนกินเมื่อกี้ตลกสุดๆเลย 555 โฮ้ย ขำไม่ไหวแล้ว "
ในตอนนั้นผมมีเื่กลุ่มใจจึงไม่ได้สนใจในการกระทำของเธอขนาดนั้น ในหัวผมคิดถึงเื่งานศพของพี่ชายในวันนั้นคำพูดของพ่อที่พูดว่า( ลูกต้องวิศวะให้ได้นะ ) ก็ผุดขึ้นมา ผมจึงพูดกับไซกะว่า " นี้..ไซกะ ฉันอาจจะไม่ได้ทำตามเื่ที่ค้างคาใจของเธอก็ได้ ฉันน่ะยังตัดสินใจไม่ได้เลยว่า ระหว่างวิศวะ หรือ ไอดอล ฉันควรเลือกแบบไหนดี " ไซกะมีสีหน้าที่เศร้าขึ้นมาคิ้วที่ตอนแรกนั้นเป็สระอี ก็ค่อย ๆ ตกลง แต่ก็ยังฝืนหันมาพูดกับผมอย่างเป็ธรรมชาติ
ไซกะยิงคำถามที่ทิ่มแท่งใจของผมว่า " นายชอบการเป็ไอดอลมั้ย หรือ ชอบที่จะเป็วิศวะมากกว่า? "
คำถามของเธอทำให้ผมคิดในหัวอย่างหนักว่า วิศวะ หรือ ไอดอล กันแน่ที่ผม้า ผมจึงตอบออกไปด้วยความกลึ่งรู้สึกผิด เพราะ สัญญาที่ให้ไว้
โฮมูระทำหน้ากลึ่งรู้สึกผิดตอบไปด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย " ฉัน..ไม่รู้ "
จากนั้นเสียงกิ่งที่บอกว่าหมดเวลาพักเที่ยงแล้ว ก็ดังขึ้น เหมือนเสียงกิ่งนั้นช่วยไม่ทำให้ผมเห็นสีหน้าของเธอและรู้สึกผิดไปมากกว่านี้
แล้วไซกะก็พูดขึ้น " งั้นเหรอ เดี๋ยวตัวนายก็มีคำตอบจากตัวนายเองแหล่ะ " ไซกะทำหน้ารู้สึกเศร้า ผิดหวัง แล้วก็ปลงไปพร้อม ๆ กัน เธอพูดออกว่า
" เดะฉัน...ไปหาเพื่อนก่อนน่ะ " ด้วยน้ำเสียงที่ดูปกติ แต่ก็เหมือนว่ามันหม่นหมองลง
เธอขอไปหาเพื่อนทั้ง ๆ ที่ ก่อนหน้านั้นยังบอกว่าเพื่อนมีน้อยอยู่เลย ในตอนนั้นผมรู้ว่าเธอคงพูดเพื่อแค่จะกลบเกลื่อนความรู้สึกของตัวเองเฉย ๆ
ผมลงจากด้านฟ้าและไปเรียนปกติจากนั้นเวลาก็ล่วงเลยไปจน เลิกเรียน 15:20 หลังจากนั้นผมไปทำกิจกรรมชมรมจน 17:00 ผมจึงต้องไปทำความสะอาดสนามบาส เพราะโดนทำโทษจากการมาสายเกินจำนวนครั้ง ผมกวาดพื้น ถูสนามบาส จน 18:00 ผมกำลังกลับบ้าน ผมจึงไปพักที่นั่งเชียร์ของสนามบาส
" วันนี้เหนื่อยจังเลยแห่ะ " โฮมุระพูดพร้อมกับบิดตัวี้เี และพักตัวลงนอนที่กระเป๋านักเรียนเพราะความรู้สึกเหนื่อย เหงื่อที่ไหลตามตัว ทำให้เขาเผลอหลับไป จากตอนแรกที่จะงีบสัก 30 นาที พร้อมกับฝันถึงพี่ชาย
โฮมูระ ฝันถึง่วัย 14 ปี ในตอนนั้นผมกับพี่ชายไปซื้อของที่ตลาดใน่เย็น
ในความฝัน ผมเดินคุยกันสรรพเพเหละ ทั่วไปของพี่น้องที่สนิทกันมาก พี่ชายผมทำอาหารอร่อยมาก เรียกว่ายอดฝีมือเลยก็ได้
คาเทรุถามโฮมูระพร้อมกับเลือกเดินของที่จะทำอาหาร " วันนี้กินอะไรดีละ ฉันจะทำให้นายกินเป็พิเศษ "
โฮมูระตอบ " ฉันอยากกินข้าวแกงกระหลี่อะ เบื่อพัดกระเพราไทยที่พี่ชอบกินละ "
คาเทรุอุทาน " เอ๋ " พร้อมกับสีหน้าเหมือนโรบุนตอนที่รู้ว่าลี่ฟุ่นมาถึงว่าน่ะโคนุแล้ว แล้วพูดต่อ " นั้นของดีเลยนะ ทำไมละ "
โฮมูระหันมาตอบด้วยความไร้เยื้อใยเพราะเก็บกดมานาน ก็บ่นไปยาวเหยีด " โอ้โห เดือน 1 มี 4 สัปดาห์ 1 สัปดาห์ มี 7 วัน ทำกระเพราให้กินไปแล้ว 5 วัน ใน 1 เดือน กินผัดกระเพราไปแล้ว 22 วัน ใครจะไม่เบื่อ "
คาเทรุขำอย่างมีความสุข " hahahahaha มีใครเคยบอกว่านายเป็คนตลกมั้ยเนี้ย "
โฮมูระตอบด้วยน้ำเสียงที่เขินอาย " อะไร ไม่เคยมีใครพูดสักหน่อย "
คาเทรุพูด " งั้นเหรอ ฉันเห็นนายมีความสุข ฉันก็ความสุขแล้ว นี้ โฮมูระ ความฝันของฉันน่ะ ฉันน่ะ คงไม่ได้ทำหรอก เพราะงั้น ถ้านายมีความฝันละก็จงทำมันซะ " คำพูดของพี่ชายในตอนนั้นช่างดูอบอุ่น และน้ำเสียงที่ราวกับบอกว่า เชื่อฉันสิแล้วนายจะมีความสุข
ผมที่นอนตะแคงอยู่ ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา ่เวลาที่ท้องฟ้าที่ไร้แสงอาทิตย์แต่มีแสงจันทร์ทราสาดส่องเข้ามาทางประตู หมอนรองที่ดูเหมือนจะนิ่้มและสบายกว่ากระเป๋านักเรียน ผมค่อย ๆ ลูบดู
โฮมูระ " เหมือนจะไม่ใช่กระเป๋า แต่คงไม่ใช่ขาหรอกมั้ง " พร้อมกับหน้าสงสัยว่า คงไม่ใช่อย่างที่คิด จากนอนตะแคงแล้วค่อย ๆ หมุนตัวไปนอนปกติ ผมเห็นเป็ โซยุเล่นโทรศัพท์อยู่ ตัวผมนั้นนอนที่ตักของเธออยู่ ผมถามไปอย่าง ปกติที่เราเป็
" อะ เธอเองเหรอ โซยุ " จากที่ผมควรทำหน้าใ เพราะเป็อย่างที่คิด แต่ผมทำหน้าเหมือนปลาตาย เพราะเป็โซยุ
เธอก้มหน้าไปสบตา พร้อมกับพูดว่า " พอรู้ว่าเป็ฉันแล้วทำหน้าสังกะตายเลยเหรอ "
โฮมูระ " แน่นอน " พร้อมกับะโลุกออกจากตัก " อ้าว อึบ " โฮมูระ ค่อย ๆ เดินลงจากบันไดไปกลางสนาม แล้วหันมาพูดกับโซยุ " นี้โซยุ ฉัน..ตัดสินใจแล้วนะ ฉันน่ะจะไปเป็ไอดอล " ด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นแต่แฝงไปด้วยความสุข
โซยุ ที่เห็นดวงตาของโฮมูระที่ดูจริงจังและเปล่งประกาย จึงพูดกลบเกลื่อนเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ " นี้นายมุกอำเล่นป่ะเนี้ย hahaha ตอนนั้น ฉันพูดเล่น ๆ เอง นาย..ก็จริงจังไปได้ "
" ฉันพูดจริง " โฮมูระพูดน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น สายตาที่ดูจริงจังและดวงตาของเขาที่เปล่งประกายเหมือนตอนแรกที่พูด เพื่อยืนยันว่าเขาจะทำจริง ๆ
โซยุ ใกับคำพูดของโฮมูระและเื่ที่คิดจะทำ โซยุคิดในใจ ( นี้นาย..เอาจริงเหรอ ) จากนั้นโฮมูระ ก็เริ่มร้องเพลง (เพลงอะไรค่อยคิดแอดคิดไม่ออก)
พอโซยุได้ฟังเสียงร้องของโฮมูระ ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ( อะไรเนี้ย ร้องเริ่มต้นได้ดีขึ้นมาก ราวกับเมื่อวานเป็คนละคนเลย ) พอถึงท่อน Pre Chorus โซยุคิดในใจ ( ฟิลลิงค์ของนาย น้ำเสียงของนาย ดีกว่าเมื่อวานมากเหมือนกับจะบอกว่า..นี้นาย..กำลังบอกว่าตัวเองกำลังตกหลุมรักใครสักคนงั้นเหรอ ) และตอนถึงท่อนฮุก หรือ ท่อน Chorus โซยุคิดในใจ ( อะไรละนั้น ใช่จริง ๆ ด้วย ) โซยุเริ่มมองด้วยสายตาที่เ็ปรวดร้าวราวกับกำลังเสียสิ่งที่รักไป ( ไม่ใช่ฉันแน่ๆ ใครกันน่ะ ที่ทำให้นายตกหลุมรักได้ คนที่เข้าไปในใจนายได้ก่อนฉัน ) โฮมูระร้องเพลงราวกับเขากำลังตกอยู่ในภวังของเสียงร้อง เหมือนเขาแสดงละครเวทีกับใครอีกคน โซยุที่เห็นอย่างงั้นใจของเธอเ็ปเหมือนจะะเิออกมา ( นายสื่อมันออกมาราวกับโลกนี้มีแค่นายกับเธอคนนั้น 2 คน ทั้ง ๆ ที่ฉันชอบนายก่อนแท้ ๆ ไม่ชอบเลย ความรู้สึกนี้ เจ็บจัง เจ็บมาก ๆ ) แล้วเพลงก็จบลงอย่างสวยงาม
โฮมูระ หันมาถาม แล้วสบตาโซยุ " เป็ไง ฉันร้องเป็ไงบ้าง "
โซยุ ฝืนตอบไปด้วยเสียงอย่างสั่น ๆ " ร้องเพราะ..ขึ้นมาก "
โฮมูระพูดเสียงดังด้วยความดีใจ " จริงเหรอ เป็ครั้งแรกเลยนะ ที่เธอชมฉันเื่นี้ "
โซยุมองตาโฮมูระ ด้วยสายตาที่จริงจังและถามออกไปว่า " นี้..โฮมูระ นายมองฉันเป็ยังไงเหรอ "
โฮมูระ เล่นมุกแกล้งทำท่าใ " เฮ้ นี้เธอ..ชอบฉันงั้นเหรอ "
โซยุ " ไม่ใช่ " ตอบกลับด้วยน้ำเสียงดุดัน เธอถามอีกรอบด้วยน้ำเสียงที่ดู " ฉันแค่จะถามว่า นิสัย หรือ หน้าตาฉันเป็ไงบ้าง "
โฮมูระทำท่าคุ้นคิดอย่างตั้งใจ " อือ... อือ... อือ... "
โซยุที่ใจร้อนรอฟังไหวเธอจึงพูดแทรก " เร็ว ๆ สิ " ด้วยน้ำเสียงที่ดูร้อนใจ
โฮมูระ " อะเค ฉันจะตอบแบบจริงจังน่ะ เธอน่ะ..นิสัยดี จิตใจก็ดี แต่เื่ที่เธอไม่ชอบหรือไม่อยากทำ เธอก็จะปฎิเสธอย่างตรงไปตรงมา ไม่ชอบคือไม่ชอบ ไม่ทำคือไม่ทำ เหมือนตอนเมื่อก่อนที่ฉันมักโดนแกล้งบ่อย ๆ เพราะเล่นกับกลุ่ม ผญ.มากไป พวก ผช.เลยไม่ชอบฉัน ตอนนั้นเธอไม่ชอบการกระทำแบบเลยเข้ามาช่วยฉันเธอต่อยพวกนั้นจนพวกนั้นวิ่งหนีไป มันดูเท่มาก ๆ เลยล่ะ ส่วนเื่ รูปร่างหน้าตา เธอน่ะ..ถือว่าสวยที่สุดใน รร.เลยน่ะ "
โซยุพอได้ยินแบบนั้นก็ใจฟูขึ้นมาเปราะนึง แล้วคิดในใจ ( อะไรละนั้นปกติไม่เคยจะชมฉันเลยแท้ หมอนี้สังเกตเราขนาดนี้เลยเหรอ ) แต่ก็มีเื่คาใจอยู่จึงเอ่ยถามไปว่า
" แล้วฉันสวยกว่า..แม่ของนายมั้ย " เธอตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ
โฮมูระ " แน่นอนสิ เธอน่ะ สวยกว่ามาก ๆ เลยล่ะ " เขาตอบทันที ด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น
โซยุยิ้มรู้สึกดีใจเป็พิเศษจากคำพูดโฮมูระ เพราะนั้นแสดงว่าเธอนั้นเป็ 1 ในคนที่โฮมูระสนใจ ได้ยินแบบนั้นก็คิดเข้าข้างตัวเองว่า ( ฉันยังพอจะมีโอกาสสิน่ะ หมอนี้ยังพอมีโอกาสที่ตกหลุมรักคนอื่นนอกจากเธอคนนั้น ) หลังจากนั้นโซยุก็หยิบกระเป๋าแล้วลุกขึ้น บอกว่า
" โฮมูระ กลับบ้านกัน มันดึกแล้วเนี้ย "
โฮมูระ พูดตอบ พร้อมเดินมาหยิบกระเป๋า " ไม่บอกฉันก็จะกลับอยู่แล้ว แล้วเธอ เมื่อกี่ยิ้มดีใจเื่ไรเนี้ย "
โซยุพยายามพูดไม่ให้มีพิรุธที่สุด " เปล่า ไม่มี๊ กลับได้แล้วน่าา " แต่เสียงสูงของเธอก็แสดงถึงความพิรุธออกมา
โฮมูระสงสัยพร้อมมีสีหน้าที่คิ้วขมวดนิดหน่อย พลางพูดกับตัวเอง " ฉันว่าเมื่อกี่เธอยิ้มน่ะ "
โซยุเธอแสดงพฤติกรรมกลบเกลื่อนด้วยการต่อยไหล่โฮมูระ แล้วะโเสียงดังว่า " ก็บอกว่าไม่มีไง... "
ทั้งคู่เดินกลับบ้านและแยกทางกันปกติ ในเวลา 19:37
ในบรรยากาศที่ฟ้ามืด มีแสงจันทร์ มีไฟทางคอยส่องตามทางเดิน
โฮมูระคิดถึงเื่เมื่อตอนกลางวันจึงเป็ห่วงไซกะเป็อย่างมากพางคิดในใจ ( ป่านนี้ยัยนั้นจะเป็ไงบ้างนะ ) โฮมูระ รีบ ๆ เดินไปที่ป้ายรถเมล์ที่เป็ทางกลับบ้านตัวเองและนั้นเป็ที่ ที่เจอ ไซกะ ครั้งแรก เพราะคิดว่าไซกะจะอยู่ตรงนั้นและจะไปบอกเื่ที่ตัวเองตัดสินใจแล้ว ไซกะยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ โฮมูระเห็นเธอยืนลำพังที่ป้ายรถเมล์เธอกำลังมองป้ายโฆษณาอย่างใจจดใจจ่ออยู่ เขาเห็นเธอจึงะโเรียกด้วยความดีใจที่ไซกะยังอยู่อย่างที่เขาคิดไว้
" ไซกะ นี้ ไซกะ ได้ยินมั้ย " ไซกะที่ได้ยินจึงค่อย ๆ หันไปมอง
ภาพที่โฮมูระเห็น คือ ภาพที่ไซกะที่มีน้ำตาหลั่งไหลลงมา ดวงตาที่ส่องประกายของเธอนั้นเศร้าหมอง ทั้งคู่สบตากัน โฮมูระรู้สึกว่าตัวเองแปลกไป ( ทั้งที่เป็ยังงั้นผมกับใจเต็นแรงเพราะความสวยของเธอ ดวงตาที่ส่องประกายออกมา แต่ดูเศร้าหมองทรมาณราวกับมีชีวิตอยู่ก็เหมือนไม่มี ถึงแม้ตัวเธอจะตายไปแล้วก็ตาม ทั้งที่เธอป็นแบบนั้น แต่ผมมองเธอราวกับโดนสะกดจิต )
ไซกะที่มองเห็นโฮมูระ จึงวิ่งเข้าไปกอดโฮมูระ ไซกะร้องไห้ปล่อยความเศร้าทั้งหมดที่มี น้ำตาที่ค่อยไหลพรากลงมา
" โฮมูระ ฉันน่ะ อยากร้องเพลงอีกครั้ง " เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ทรมาณราวกับว่า การร้องเพลง คือ ทั้งหมดของชีวิตเธอ
ผมที่ทำได้เพียงปลอบใจ จึงตอบไปได้เพียงว่า " อือ ฉันรู้ "
" อยากให้พวกเขาได้ยินเสียงของฉันอีกครั้ง " น้ำเสียงของเธอช่างดูทรมาณราวกับกำลังตกนรกทั้งเป็
" อือ พวกเขาจะได้ยิน "
" ขอแค่อีกสักครั้ง แค่สักครั้ง ที่ฉันจะมีความสุขกับทุกคน ฉันน่ะอยากขับขานให้พวกเขาได้ยินนน " เสียงของเธอดูวิงวอนเหมือนผมเป็ทางออกสุดทท้ายให้เธอได้ในตอนนี้
ผมในตอนนั้นคิดในใจ ( อะไรกัน..ยัยนี้มีมุมอ่อนไหวด้วยเหรอ คงต้องปล่อยให้เป็งี้ไปสักพักแหล่ะ )
ผ่านไปสักพักนึง ไซกะสงบลง ทำให้โฮมูระ เอ่ยเื่ที่อยากจะบอก
" เออ... นี้ไซกะ "
" หื้อๆ มีไร " เธอพูดไปด้วยร้องไห้ไปด้วย
" คือ ฉันตัดสินใจแล้วนะ ว่าฉันจะเป็ "
" เป็วิศวะ " เธอรีบตอบแทนโฮมูระ เพราะคิดว่าเขาจะไม่เลือกในสิ่งที่เธอบอก
" ไม่ใช่ " โฮมูระรีบแย้งด้วยน้ำเสียงที่ ดุดันทันที
" ถ้าไม่ใช่แล้วอะไรละ " ไซกะถามด้วยน้ำเสียงปกติ เธอไม่รู้ว่าโฮมูระกำลังจะบอกอะไรเธอ
" โอ้ย จะเป็ไอดอลเว้ย ๆๆๆ " โฮมูระ ะโ ด้วยน้ำเสียงที่เขินอาย
" จริงเหรอ อื้อ ๆ นายอยากเป็ไอดอลจริง ๆ เหรอ " ไซกะตอบด้วยน้ำเสียงที่ดีใจแต่ก็ไม่เป็คำเพราะน้ำตาที่ยังไหลอยู่ เธอมีสีหน้าที่ดีขึ้น ดวงตาเริ่มเปล่งประกาย เธอไปซุกที่อกของโฮมูระแล้วร้องให้ขี้มูกโปร่งหนักกว่าเดิมขี้มูกที่ไหลเต็มหน้าใบหน้าของเธอ ทำให้โฮมูระรู้สึกว่าเธอควรจะทำอะไรสักหน่อยกับน้ำมุกที่ไหลย่อย เพราะกลัวว่าน้ำมุกจะเปี้ยนเสือ
" เออ แต่ช่วยเช็ดน้ำมูกหน่อยได้มั้ย มันจะเลอะฉัน หรือว่าเลอะไปแล้ววะ " โฮมูระ ตอนเห็นหน้าไซกะปล่อยโฮแล้วคิดในใจ ( เวรเอ้ย เกือบหลุดขำ หน้ายัยนี้ตอนปล่อยโฮดูไม่ได้เลย กันขำไว้ ตัวเรา )
พอได้ยินแบบนั้นไซกะ จึงค่อย ๆ เอามือเช็ดน้ำมูก แต่ก็ยังร้องไห้อยู่ " จริง ๆ น้ำมูกฉันมันเปี้ยนเสือนายไม่ได้หรอก แต่ก็ขอโทษละกัน " ไซกะพูดด้วยคำพูดที่ไม่ค่อยเป็คำเพราะเสียงสะอึ่นที่เกิดจากการร้องไห้
โฮมูระได้แต่คิดในใจ ( ฉันไม่ได้สนใจ เื่น้ำมูกหรอก แต่ก็ไม่ค่อยอยากเห็นใครร้องไห้เฉย ๆ ) แต่เขาก็ไม่รู้จะทำไงเลยตอบปัด ๆ " ช่างมันเถอะ "
หลังจากนั้นรถเมล์มาจอดรับที่ป้าย
คนขับรถเมล์ " ไอหนุ่ม วันกลับดึกจัง "
โฮมูระ ตอบคนขับรถเมล์ " พอดีโดนทำโทษที่ โรงเรียนครับ "
คนขับรถเมล์ " เออ ขึ้นมาได้แล้วหนุ่ม "
โฮมูระ ตอบลุงรถเมล์ " ครับ " หลังจากนั้นจึงหันมาบอกไซกะ " ป่ะ ไปปล่อยโฮบนรถเมล์ต่อ " โฮมูระค่อย ๆ ประคองไซกะขึ้นรถเมล์
หลังจากขึ้นรถเมล์แล้วไปนั้น ไซกะก็ถามโฮมูระอีกครั้งเพื่อความสบายใจของเธอ " นายจะช่วยฉันทำตามฝัน ใช่มั้ย "
โฮมูระตอบ " แน่นอน ตามสัญญา แต่เธอก็ต้องทำตามสัญญาเหมือนกัน "
ทั่งคู่กลับถึงบ้าน อย่างปลอดภัย
จบตอนที่ 2
2K
