[จบ] ย้อนเวลาไปเป็นมารดาปากแซ่บในยุค 70

ตอนที่ 27 แม่เฒ่าหลินถูกจับ

“ถ้าพวกเธอทำดี รอฉันกลับมาจะซื้อขนมให้พวกเธอกินนะ”

สมัยนี้ไม่ค่อยมีของเล่นเยอะขนาดนั้น ที่เด็ก ๆเล่นกันข้างนอกก็เป็นพวกเล่นจับโจร ทุบตีข้าศึกต่างชาติ พอสวี่ม่ายซุ่ยพูดมาขนาดนี้พวกเขาก็พลันตื่นเต้นขึ้นมา

ต้าเฉียง “คุณป้าครับ ป้าวางใจได้ พวกเรารับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จ”

สวี่ม่ายซุ่ย “งั้นก็ฝากบ้านป้าไว้กับพวกเธอด้วยนะ พอถึงเวลาพวกเธอก็จำค่าแรงไว้ ป้าจะให้ขนมพวกเธอ”

แค่มีลูกกวาดเป็นรางวัลล่อใจก็สร้างความกระตือรือร้นให้เด็ก ๆ ได้แล้ว

พอสั่งการพวกเขาเสร็จ สวี่ม่ายซุ่ยก็พาเด็กสองคนไปที่สถานีอนามัย

ระหว่างทาง หลินฟานจูงมือสวี่ม่ายซุ่ย ถามด้วยความแปลกใจ “แม่ ผมไปยืนรักษาการณ์เอาขนมด้วยได้ไหม?”

หลินเซียวฟังจบก็ขมวดคิ้วด้วยความไม่ชอบใจ “โง่จริง ถ้านายไปก็เสียแผนหมดสิ”

หลินฟานฟังจบก็ลูบหัว จากนั้นก็หัวเราะแห้ง ๆ ใส่

สวี่ม่ายซุ่ยถอนหายใจอย่างจนใจ บางครั้งก็คิดว่าหลินฟานของบ้านเธอถอดสมองไปทิ้งไว้ที่ไหนแล้ว

ครั้นถึงสถานีอนามัยแล้วก็ให้หลินเซียวรับการตรวจก่อน พอหมอบอกว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรก็พาเด็กสองคนไปหาจ้าวเป่ากั๋ว

ภรรยาจ้าวเป่ากั๋วเห็นสวี่ม่ายซุ่ยมา ก็ประหลาดใจนิดหน่อย “ทำไมวันนี้เธอถึงว่างมาล่ะ?”

สวี่ม่ายซุ่ย “แม่หลินเจี้ยนเยี่ยมาอีกแล้ว ฉันไม่มีที่ไป ก็เลยมาหาพวกพี่ที่นี่”

ภรรยาจ้าวเป่ากั๋วโกรธจนคันปากทันที “ ยายเฒ่าชั่วร้ายนี่เห็นหลินเจี้ยนเยี่ยเป็นลูกตัวเองไหมเนี่ย เกาะลูกตัวเองขนาดนี้แล้วยังไม่กลัวตายไม่ดีอีก”

สวี่ม่ายซุ่ย “หล่อนจะตายดีหรือไม่ดีฉันไม่สน ฉันแค่ไม่อยากเห็นหล่อน”

ภรรยาจ้าวเป่ากั๋วเห็นท่าทางเหนื่อยหน่ายของสวี่ม่ายซุ่ยก็บ่นพึมพำอย่างผิดหวัง “ว่าแต่เธอก็วิ่งออกมาแบบนี้เนี่ยนะ ไม่กลัวยายแก่หลินมาเอาของบ้านเธอไปจนหมดด้วย?”

สวี่ม่ายซุ่ย “ตอนฉันออกมาลงกลอนประตูไว้แล้ว หล่อนเข้าไม่ได้หรอกค่ะ”

“อีกอย่างพวกหูจื่อก็จ้องอยู่ หล่อนคงไม่กล้างัดประตู”

ภรรยาจ้าวเป่ากั๋วฟังจบถึงได้วางใจ “ฮึ รอบนี้ถือว่าเธอไม่โง่นะ รู้จักลงกลอนแล้ววิ่งออกมา”

สวี่ม่ายซุ่ย “ฉันแค่ไม่อยากจัดการหล่อน เที่ยงนี้ขอฝากท้องที่บ้านพวกพี่ได้ไหม?”

เป็นเพราะหลินเจี้ยนเยี่ยกับจ้าวเป่ากั๋ว สวี่ม่ายซุ่ยเลยสนิทกับภรรยาจ้าวเป่ากั๋วมากขึ้น รู้ว่าคนคนนี้จริงใจกับบ้านเธอ จึงมองหล่อนเป็นเหมือนพี่สาวแท้ ๆ

ภรรยาจ้าวเป่ากั๋ว “ได้น่ะมันได้ แต่เธอต้องเป็นคนทำกับข้าว”

สวี่ม่ายซุ่ย “พูดได้ดี พูดได้ดี”

พูดจบเธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ลุกขึ้นมาทันทีพลันพูดว่า “พี่สะใภ้ ให้หลินเซียวกับหลินฟานอยู่เล่นที่บ้านพี่นะ ฉันต้องไปหาหลินเจี้ยนเยี่ยในกองทัพ ไม่ให้เขากลับบ้านตอนเที่ยง”

ภรรยาจ้าวเป่ากั๋วมองสวี่ม่ายซุ่ยที่ตื่นตระหนก ตอบกลับอย่างเฉื่อยชา “เจี้ยนเยี่ยออกทะเลแล้ว เธอไม่ต้องไปแล้ว”

สวี่ม่ายซุ่ยตะลึงไปชั่วขณะ “ออกทะเล? นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมฉันไม่เคยได้ยินเขาพูดถึงมาก่อน?”

ภรรยาจ้าวเป่ากั๋ว “เรื่องเกิดขึ้นเมื่อเช้านี้แหละ  เดิมทีเหล่าซุนต้องไป แต่บ้านเขาเกิดเรื่องไปไม่ได้ ก็เลยให้กลุ่มของหลินเจี้ยนเยี่ยไป”

“เหล่าจ้าวให้คนไปบอกเธอที่บ้าน แต่บ้านเธอไม่มีคนอยู่ก็เลยให้ฉันบอก”

สวี่ม่ายซุ่ย “ไปนานแค่ไหน?”

ภรรยาจ้าวเป่ากั๋ว “ดูเหมือนจะเป็นครึ่งเดือนกับอีกสิบวัน”

สวี่ม่ายซุ่ย “ได้ งั้นก็ให้ยายเฒ่านั่งรอที่ประตูไปเถอะ”

แม่เฒ่าหลินลงเรือเสร็จก็ตะบึงมาบ้านหลินเจี้ยนเยี่ย ระหว่างทางกลับพบคนสองสามคนที่รู้จักสันดานหล่อนดี ก็ไม่มีใครเข้าไปทัก

ทำให้แม่เฒ่าหลินหาคนมาพาตนไปบ้านไม่พบ ทำได้แค่ก้าวเท้าเล็กป้อมไปที่บ้าน

แม่เฒ่าหลินเกิดปี 1912 ตอนนั้นสาธารณรัฐจีนเพิ่งเริ่มก่อตั้ง การปฏิวัติของสายลมฤดูใบไม้ผลิยังไม่พัดมาถึงที่นี่ แม่เฒ่าหลินเลยโชคไม่ดีถูกมัดให้เท้าเล็ก

อีกทั้งทางบนเกาะยังเต็มไปด้วยก้อนหิน แม่เฒ่าหลินจึงต้องเดินอย่างลำบากลำบน ไม่อย่างนั้นนางคงไม่มาถึงในป่านนี้

หลายวันก่อนตอนซูเจวียนกลับถึงบ้าน ก็ไปเล่าเรื่องที่สวี่ม่ายซุ่ยกลับบ้านแม่ให้นางฟัง ยายเฒ่าหลินเดิมทีก็คิดว่าจะมา แต่กลัวไปทำให้หลินเจี้ยนเยี่ยรำคาญจนไม่ได้เงินกลับมาสักเฟิน เลยทนแล้วทนอีก

พอคิดถึงสีหน้าเย็นชาของหลินเจี้ยนเยี่ย แม่เฒ่าหลินก็โกรธขึ้นมา เป็นเพราะให้ยายแก่ที่สมควรตายนั่นสั่งสอนเขาเลยทำให้ไม่กตัญญู

รอสักพักจนไปถึงบ้านลูกชายแล้วจะต้องดื่มชาสักสองแก้วใหญ่ จากนั้นค่อยลากสะใภ้ที่ไม่เอาถ่านมาด่าแรง ๆ สักชุด

ถ้าลูกชายไม่กล้าด่าสะใภ้ ทำไมนางต้องไม่กล้าด่าตามเขาด้วยล่ะ อย่างไรหล่อนก็ไม่กล้าเถียงนางอยู่แล้ว

พอถึงเวลาค่อยกวาดเอาของในบ้านพวกเขาไปให้หมด ไม่สิ ยังต้องให้ยัยสะใภ้ขี้ขลาดเข็นรถมาส่งนางขึ้นเรือด้วย

แค่คิดดังนี้ แม่เฒ่าหลินก็มีแรงแล้ว นางเดินไปที่บ้านของหลินเจี้ยนเยี่ยด้วยท่าทางดุดัน

พอเดินมาถึงจนคอแห้งก็พลันตกตะลึง คาดไม่ถึงเลยว่าจะเห็นพวกเถี่ยจางจวินนั่งเฝ้าบ้านไว้

นี่คือเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทุกครั้งที่รู้ว่านางมา สะใภ้ขี้ขลาดนั่นจะเอาชาที่อุ่นกำลังดีมาให้นาง ทั้งเตรียมอาหารไว้เสร็จสรรพแม้ว่าจะทำไม่อร่อยไปนิด

“เอ้ย! เด็ก ๆ คนบ้านพวกเขาล่ะ?”

หู่จือเงยหน้าขึ้นมามอง ตอบกลับอย่างไม่ชอบใจ “ไม่รู้”

แม่เฒ่าหลินจ้องเขม็ง “ชิ! เด็กอย่างเธอไม่มีใครสั่งสอนจริง ๆ”

หู่จือ “จะสั่งสอนยังไงก็ไม่ต้องให้ยายมาสั่งสอน”

แม่เฒ่าหลิน “แม่เธอคงไม่ได้สั่งสอนสินะว่าควรพูดกับผู้ใหญ่ยังไง ไป… ไปบ้านเธอรินน้ำมาให้ฉัน”

หู่จือแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ยายเฒ่าหลิน “ฝันไปเถอะ!”

แม่เฒ่าหลินมองหู่จือ อีกนิดเดียวก็จะขาดใจแล้ว

นางหายใจฟึดฟัดอยู่ที่ประตูบ้านสวี่ม่ายซุ่ย ใช้ฝ่ามือพัดไม่หยุด ปากก็ก่นด่าสาปแช่ง “นังคนสารเลวเดนตายนี่ รู้ทั้งรู้ว่าฉันจะมาวันนี้ยังกล้าวิ่งออกไป รอหล่อนกลับมาฉันจะต้องสั่งสอนดี ๆให้สักหนึ่งชุด ช่วงนี้ไม่ได้ล้างเท้าดี ๆ พอดี ก็ให้หล่อนล้างเท้าให้ฉันละกัน”

ฤดูร้อนเดิมทีก็ร้อนอยู่แล้ว แถมแม่เฒ่าหลินยังไม่ชอบล้างเท้าอีก อีกทั้งยังมีเท้าเล็กอีกด้วย ทุกครั้งที่ล้างเท้าที่บ้านก็จะทำเอาผู้คนที่ถูกรมกลิ่นต้องผงะหนีไป

แม่เฒ่าหลินวาดฝันไว้สวยงาม แต่พอหันซ้ายหันขวาไม่เห็นสวี่ม่ายซุ่ยก็ร้อนรนอยู่บ้าง

นางลุกขึ้นมองแม่กุญแจ แล้วหันไปหยิบก้อนหินข้างตัวทุบลงไป

ในใจคิดว่าอย่างไรเสียบ้านของลูกชายก็คือบ้านของนาง นางทุบบ้านตัวเอง ใครจะกล้าว่านางได้

แม้ว่าพวกหู่จือจะเล่นอยู่ด้านข้างมาโดยตลอด แต่สายตากลับมองแม่เฒ่าหลินอยู่เสมอ

เมื่อเห็นนางทุบแม่กุญแจ ก็รีบตะโกนสียงดัง “ใครก็ได้! ใครก็ได้! ที่นี่มีขโมย”

แม่เฒ่าหลินได้ฟังก็มึนงงไปชั่วขณะ รีบปาก้อนหินลงพื้น มองหู่จือด้วยสายตาดุร้ายพร้อมกับพูดข่มขู่ “ไอเด็กนี่! อย่ามาพูดจาเลอะเทอะ นี่มันบ้านลูกชายฉัน!”

“ฉันทุบบ้านลูกชายฉัน ใครยุ่งอะไรด้วย!”

หู่จือยกสองมือเท้าสะเอว พูดด้วยสายตาโกรธเคือง “ยายสิพูดมั่วซั่ว ผมไม่ได้รู้จักยายสักนิด นี่จะเป็นบ้านยายได้ไง?”

พูดจบก็ตะโกนเสียงดังลั่น “ใครก็ได้! มีขโมย!” 

แม่เฒ่าหลินฟังจบก็รีบพุ่งไปปิดปากหู่จือ ใครจะรู้ว่าเด็กน้อยจะวิ่งไวปร๋อเป็นปลาหนีชิว แม่เฒ่าหลินจับเขาไม่ได้เลยสักนิด

เวลานี้ต้าเฉียงก็ไปพาหน่วยลาดตระเวนมา ชี้ไปที่แม่เฒ่าหลินแล้วพูดว่า “ลุงทหารไห่ ยายเฒ่าคนนี้แหละที่ทุบประตูบ้านหัวหน้ากองหลิน”

…………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

โดนหลุมพรางสะใภ้ตัวแสบเข้าแล้วยายเฒ่า แล้วจะได้รู้ว่าสะใภ้เปลี่ยนไปขนาดไหน

ชิวเฟิง