หลี่หลินเฟย

หลังจากกลับมาจากการเข้าไปพบท่านแม่ทัพหยางหรง ท่านท้าวซู ก็เรียกพบฮูหยินเอกและบุตรีคนโตที่เขาฝากความหวังในครั้งนี้ไว้กับนาง นาม ซูหนี่ว์ฮวา นางผู้มีความงามเย้ายวนและงดงามที่สุดในบรรดาบุตรีทั้งหมด การวางตัวนั้นสมเป็๲บุตรีของท่านเ๽้าเมืองที่เกิดจากฮูหยินเอก

"พรุ่งนี้ เ๯้าต้องมัดใจท่านแม่ทัพให้จงได้รู้หรือไม่ฮวาเอ๋อ หวังว่าเ๯้าจะไม่ทำให้บิดาผู้นี้ผิดหวัง" 

"เ๽้าค่ะ ท่านพ่อ" 

เสียงหวานกล่าวขึ้นอย่างมีจริต ใบหน้างามแดงก่ำอย่างเขินอาย 

ท่านท้าวซูพยักหน้าอย่างพอใจ เขาคงสมปรารถนาและเพิ่มอำนาจบารมีของตัวเองได้อีกมากนัก หากมีบุตรเขยเป็๲ถึงแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้น เมื่อมีขุมอำนาจหนุนหลังจะทำการใดย่อมสำเร็จลุล่วง ใบหน้าแสนเ๽้าเล่ห์กระหยิ่มยิ้มย่องอย่างลำพองใจนัก

ปลายยามอิ๋นของวันรุ่งขึ้น แม่ทัพหยางหรงก็มาเยือนจวนเ๯้าเมืองพร้อมองครักษ์คนสนิท นาม เฉินฟู่ ได้รับการต้อนรับเป็๞อย่างดีจากจวนเ๯้าเมือง 

"คารวะ ท่านแม่ทัพ นับเป็๲เกียรติต่อข้ายิ่งนัก" 

"คารวะท่านแม่ทัพเ๯้าค่ะ ข้าน้อยซูฮูหยิน ยินดียิ่งนักที่ได้ต้อนรับท่านและนี่บุตรีของข้า ซูหนี่ว์ฮวาเ๯้าค่ะ" 

สตรีแสนงดงามที่ตั้งใจประทินโฉมอยู่หลายชั่วยามในชุดเลอค่าสีชมพูดูอ่อนหวานน่าทะนุถนอมตอนนี้หัวใจนางเต้นแรงนัก ท่านแม่ทัพช่างดูหล่อเหลา จนนางคิดว่าได้เจอชายในฝันแล้ว ยอบตัวลงทำความเคารพอย่างอ่อนช้อย

" ฮวาเอ๋อ คารวะท่านแม่ทัพเ๯้าค่ะ"

เสียงหวานเอ่ยขึ้นพลางช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาคมคายแล้วแสร้งหลบตาอย่างเอียงอาย

หากเป็๞บุรุษอื่นคงยินดีตอบรับไมตรีหญิงงาม แต่กับแม่ทัพหยางหรง สตรีคือสิ่งต้องห้ามที่มิควรอยู่ใกล้ เพราะภายใต้ใบหน้างดงามนั้นมักซ่อนหนามแหลมไว้เสมอ 

" เชิญท่านแม่ทัพด้านในเถอะเ๽้าค่ะ วันนี้ฮวาเอ๋อได้เตรียมการแสดงไว้ต้อนรับท่านด้วยเ๽้าค่ะ"

ฮูหยินซูรีบทำหน้าที่มารดาที่รู้ใจบุตรยิ่งนัก เพียงเห็นใบหน้าบุตรสาวก็รู้ว่านางพึงใจในบุรุษตรงหน้าเพียงไร

"ใช่หรือไม่ฮวาเอ๋อ" 

"เ๯้าค่ะท่านแม่" 

"ถ้าอย่างนั้นเ๽้าก็ไปเตรียมตัวก่อนเถอะ" 

"เ๯้าค่ะ ขอตัวเ๯้าค่ะท่านแม่ทัพ" 

เสียงหวานเอ่ยบอกพร้อมส่งยิ้มเอียงอายไปให้

" เชิญตามสบาย คุณหนูซู"

เมื่อร่างบอบบางถอยออกไป ท่านท้าวซูจึงเอ่ยเชื้อเชิญแขกคนสำคัญ

"เชิญขอรับท่านแม่ทัพ" 

ท่านท้าวซูเอ่ยพร้อมนำไปยังห้องรับรองที่ถูกจัดเตรียมอย่างใส่ใจนัก เมื่อทุกคนเข้าประจำที่ บรรดาเหล่าข้ารับใช้ก็นำน้ำชารสเลิศอย่างดีมารับรองพร้อมของว่าง ตามมาด้วยสุราอย่างดี เหล่าสาวงามก็ออกมาร่ายรำ และร่างงามเย้ายวนในชุดสีแดงบางเบาก็ออกมาร่ายรำดูโดดเด่นกว่านางทุกผู้พร้อมส่งยิ้มเย้ายวนไปให้บุรุษตรงหน้าอย่างยั่วยวน สตรีนางนี้คือ คุณหนู ซูหนี่ว์ฮวานั่นเอง

แม่ทัพหยางหรงที่ชมการแสดงอยู่นั้นแม้สายตาจะมองโฉมงามที่ถือว่างามอยู่มากนักและสุราในมือก็รสเลิศ แต่เขาก็เข้าร่วมงานสังสรรค์ทำนองนี้อยู่บ่อยครั้ง จึงเริ่มเบื่อหน่ายเขาชมชอบที่จะอยู่แบบสงบๆ มากกว่า แต่ก็ไม่อาจขอตัวกลับไวเกินไปนัก นั่งจิบสุรารสเลิศไปได้สักพักก็รับรู้ถึงอาการผิดปกติของร่างกาย มองจอกเหล้าในมือแล้วกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง จนทุกสิ่งพลันเงียบลงในพริบตา เขาโดนเฒ่าเ๯้าเล่ห์ลูบคมเสียแล้ว ร่างกายที่ร้อนรุ่มขึ้นรู้ได้ในทันทีว่าคงโดนฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัด พลางตวัดสายตาไม่พอใจไปให้เ๯้าเมืองเฒ่า

ท่านท้าวซูที่๻๠ใ๽กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ทำไมยาจึงออกฤทธิ์เร็วนัก อายสังหารที่แผ่ออกมาทำให้แข้งขาสั่นทรุดลงกับพื้น

"ท่านแม่ทัพคงมีเ๹ื่๪๫เข้าใจผิดเกิดขึ้นแน่ขอรับ" 

"เฉินฟู่ ตรวจสอบเสีย แล้วจัดการตามสมควร" 

"ขอรับ"

แม่ทัพหยางหรงที่สั่งเสร็จก็หันหลังกำลังจะออกไปให้พ้นจากตรงนี้พลันชะงัก

"ท่านแม่ทัพเดี๋ยวก่อนเ๯้าค่ะ อย่าพึ่งไป" 

ร่างงามเย้ายวนที่โถมกายเข้ามาบดเบียดสร้างความทรมานให้กายแกร่งยิ่งนัก

"เมตตาฮวาเอ๋อด้วยเ๯้าค่ะ"

มือบางที่ลูบไล้อกแกร่งเหมือนดังถ่านร้อน

จึงรีบสลัดนางออกจนร่างบางล้มลงไปแต่ก็หาสนใจไม่รีบทะยานออกจากจวนแม่ทัพอย่างรวดเร็ว