บทที่ 03
หากเมื่อวานนี้ไวน์ไม่สังเกตเห็นท่าทีแปลก ๆ ของเอิง แล้วไม่ตามา เขาคงไม่มีทางรู้เื่ราวความสัมพันธ์ลับ ๆ ระหว่างน้องชายและเลขาของเขา ไม่ได้มีเจตนาละลาบละล้วงเื่ของเอิง เพียงแต่เขาเป็ห่วงอีกฝ่ายเท่านั้น สองวันที่มา เอิงเหมือนคนไม่อยู่กับร่องกับรอย เขาคิดว่าอีกฝ่ายไม่สบายด้วยซ้ำ
เมื่อวานหลังเลิกงาน เอิงดูรีบร้อนออกไป ไวน์อาสาจะไปส่ง เขาไม่อยากให้เอิงนั่งแท็กซี่ไปเนื่องจากท่าทางเลื่อนลอยของอีกฝ่าย เขาเกรงว่าจะเกิดอันตราย แต่เมื่อเอิงปฏิเสธ เขาก็ไม่เซ้าซี้ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะขับรถตามแท็กซี่คันนั้นไปห่าง ๆ ไม่คาดคิดว่าแท็กซี่ที่เอิงขึ้นมามาจะจอดที่หน้าคอนโดที่วินน์ น้องชายของเขาอาศัยอยู่
ไวน์ไม่ได้ตามขึ้นไป เขาเพียงแค่สงสัยเท่านั้น แต่พอวันนี้เขารู้สึกอยากพิสูจน์อะไรบางอย่าง จึงมาที่นี่โดยไม่ได้บอกน้องชายก่อน และทำให้รู้เื่ราวหลังจากต้องคาดคั้นอยู่ครู่หนึ่ง
"เอิง พี่ขอกาแฟได้มั้ย" ไวน์หันไปหาเอิงที่นั่งตัวลีบอยู่ตรงโซฟา ในขณะที่วินน์นั่งจ้องเอิงตาเขม็ง
"ค...ครับ" เอิงรับคำเสียงสั่น ลุกขึ้นไป พยายามไม่สบตากับวินน์
"แกบังคับเอิงหรือเปล่า? ไวน์ถามน้องชายเมื่ออยู่กันสองคน
"เค้าก็บอกไปแล้วนี่ว่าผมไม่ได้บังคับ! " วินน์บอกอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนหน้านี้ไวน์ก็ถามเอิงไปแล้วในส่วนของเื่ราวที่เกิดขึ้นของเขากับเอิง ซึ่งเอิงก็ยืนยันว่าตนเองเต็มใจให้เื่นี้เกิดขึ้น
ไวน์มองหน้าน้องชาย เขาเห็นหมอนี่มาแต่เด็ก ทำไมจะมองไม่ออกว่าอีกฝ่ายเป็คนแบบไหน
"คบกัน แล้วทำไมต้องปิดบังที่บ้าน? "
"ผมไม่ได้คบกับเอิง! " วินน์ปฏิเสธเสียงแข็ง
"แกว่าไงนะ? " ไวน์ถาม มุมปากกระตุก
"ก็ตามที่ได้ยินนั่นแหละ" วินน์บอกน้ำเสียงรำคาญ
"ไม่ได้คบ แต่มาเอากันนี่นะ? "
"อืม...สมัยนี้ใครเค้าก็ทำกัน" วินน์ยักไหล่อย่างไม่แคร์
"วินน์ ถ้าพ่อรู้เื่นี้ พ่อเอาแกตายแน่! " ไวน์พูดจริงจัง "ถึงแม่ของเอิงจะเป็แม่บ้าน แต่พ่อก็เคารพแม่ของเอิง ถ้าพ่อรู้ว่าแกไม่ให้เกียรติเอิงแบบนี้ พ่อเอาเืหัวแกออกแน่! "
ั์ตาของวินน์มีแววสั่นไหว แต่เขาก็ปัดความรู้สึกนั้นออกไป
"จะให้ผมทำยังไงล่ะ ออกป่าวประกาศรึไงว่าคบกับคนใช้ในบ้านตัวเอง อีกอย่าง เป็ผู้ชายด้วยกัน ไม่ได้เสียหายตรงไหน เอิงมันไม่ท้องขึ้นมาหรอก! "
"ไอวินน์! " ไวน์เรียกน้องชายเสียงดังไม่พอใจ
"ผมพูดเื่จริง ไม่มีวันที่ผมจะยอมรับมันเป็คนรักหรอก! " วินน์ยืนกรานหนักแน่น และมันก็ดังไปถึงเอิงที่เดินถือถ้วยกาแฟที่ตนเองไปชงเข้ามา
สายตาสองคู่หยุดที่เอิงเป็ตาเดียว ไวน์มองเอิงอย่างเห็นใจ ในส่วนของวินน์ เขาทำไม่แยแส เบือนหน้าหนีทันที
"ก...กาแฟครับคุณไวน์" เอิงพยายามประคองแก้วกาแฟและเสียงไม่ให้สั่น แต่ทำได้ยากนัก ไวน์จึงยื่นมือไปรับแก้วกาแฟ ก่อนที่มันจะหกลวกมือเอิงเสีย
"ผมขอตัวนะครับ" เอิงก้มศีรษะให้ทั่งคู่ก่อนลนลานหนีเข้าห้องนอน
เอิงไม่อาจห้ามไม่ให้น้ำตาไหลออกมาได้ ทั้งคำพูดดูแคลน สายตาหมางเมินของวินน์ เอิงสลัดมันออกไปไม่ได้
ความคิดของเอิงคือไม่อาจทนอยู่ที่นี่ได้ เอิงจัดการเก็บข้าวของให้เรียบร้อยโดยใช้เวลาไม่นาน เนื่องจากวินน์ ไม่ชอบให้เอิงทิ้งของไว้ที่นี่ ดังนั้นของเอิงจึงมีเพียงเสื้อผ้าชุดทำงานเมื่อวาน และกระเป๋าที่หิ้วมาด้วย
แต่เมื่ออารมณ์ของเอิงเย็นลง คิดว่าไม่ควรออกไปแบบนี้ อาจจะทำให้เื่บานปลาย ที่สำคัญ กลัวจะไม่ได้กลับมาอีก ดังนั้นจึงนั่งรอวินน์อยู่ในห้องนอน กระทั่งประตูห้องนอนเปิด วินน์เดินเข้ามาหลังจากไวน์กลับไปแล้ว
"ค..." น้ำเสียงที่จะเรียกวินน์ถูกกลืนลงคอไป เอิงเผลอกัดปากตัวเองเมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของวินน์เดินเข้ามาหา
"เป็แผนของมึงใช่มั้ย? " วินน์ถามเสียงเข้ม จ้องเอิงตาเขม็ง
เอิงทำหน้างง ไม่เข้าใจที่วินน์พูด
"คุณวินน์หมายความว่ายังไงครับ? " เอิงลุกขึ้น
วินน์กระตุกยิ้มมุมปาก "ก็มึงคิดมาตลอดไม่ใช่หรือเอิง ว่าอยากเปิดเผยเื่ของมึงกับกูอะ! มึงเลยวางแผนให้พี่ไวน์มาที่นี่ไง! "
เอิงนิ่วหน้า ใช่! แต่ไม่ถูกต้องทั้งหมด ตนเพียงแค่อยากคบหาวินน์อย่างเปิดเผย ในส่วนของแผนการที่วินน์ว่า ไม่เป็ความจริงเลยสักนิด
"ไม่ใช่นะครับคุณวินน์ ผมไม่ได้วางแผนอะไรนั่นเลย! " เอิงปฏิเสธ เข้าไปเกาะแขนวินน์ แต่อีกฝ่ายปัดออกอย่างไม่ไยดี ทำราวกับว่าเป็คนไม่คุ้นเคยกัน
วินน์เหลือบมองข้าวของที่เอิงเก็บ
"ถ้าเก็บเรียบร้อยแล้วก็ออกไป! " เขาออกปากไล่
"คุณวินน์! " เอิงเรียกเขาอย่างใ
"อย่าให้กูไล่เป็ครั้งที่สอง! " วินน์เสียงดัง เขาพยายามควบคุมอารมณ์อยู่ หากเอิงยังยืนอยู่ตรงนี้ เขาอาจจะอาละวาดทำลายข้าวของหรือไม่อาจจะทำร้ายเอิงก็ได้
ที่ผ่านมา วินน์เองก็รู้สึกได้ว่าเอิงอยากจะเปิดเผยเื่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเอิง วินน์รู้ว่าเอิงคิดกับเขาแบบไหน วินน์รู้มาตลอดว่าเอิงหวังจะยืนเคียงข้างเขาในฐานะคนรัก สำหรับวินน์นั้น สิ่งที่เอิงหวัง...มันมากเกินไป
"ผมไม่ไปนะ" เอิงส่ายหน้า เริ่มร้องไห้ออกมาอีกครั้ง แต่วินน์ก็คือวินน์ น้ำตาของเอิงไม่มีผลต่อความรู้สึก
วินน์เดินไปหยิบข้าวของของเอิง ก่อนจะโยนออกไปนอกห้องนอน
"มึงน่าจะรู้ดีนะว่ากูไม่ชอบคนพูดไม่รู้เื่! " เขากล่าว แล้วเบือนหน้าหนี ไม่อยากเห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตาของอีกฝ่าย มันน่ารำคาญ!
"คุณวินน์! อย่าทำแบบนี้เลยนะครับ" เอิงทรุดตัวนั่งลงตรงหน้าเขา สำหรับเื่ของวินน์แล้ว เอิงคิดว่าตัวเองพร้อมที่จะทิ้งศักดิ์ศรีทุกอย่าง ใครจะมองว่าเป็คนโง่ แต่เอิงไม่สน เพราะคนเ่าั้ไม่ได้อยู่ในจุดที่เอิงกำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้
วินน์พ่นลมหายใจออกมา ยิ่งเอิงร้องไห้เขายิ่งหงุดหงิด และเริ่มโมโห มือหนาจัดการคว้าร่างของเอิงให้ลุกขึ้น ก่อนจะเหวี่ยงอีกฝ่ายไปกองกับข้าวของที่ถูกเหวี่ยงไปก่อนหน้า
"ฮือ ๆๆ คุณวินน์ อย่าไล่ผมไปเลยนะ! เราอยู่แบบนี้ต่อไปก็ได้ เก็บเื่นี้ให้เป็ความลับไปจนตายก็ได้! แค่อยู่ข้างคุณวินน์ ผมยอมทุกอย่างแล้วจริง ๆ ฮือ ๆๆ " เอิงร้องบอกทั้งน้ำตา แต่วินน์ไม่สนใจ เขาคว้าร่างของเอิงขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะไปหน้าห้อง เปิดประตูให้อีกฝ่ายออกไป
เอิงพยายามกลั้นสะอื้น มองวินน์ผ่านมาน้ำตา เห็นเขาหยิบข้าวของขึ้นมา โยนของที่พื้นตรงหน้า เอิงยังคงสายตาที่เ็าคู่นั้นของเขา จนกระทั่งประตูห้องปิดลง...
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป...
หลังจากที่วิทย์พ่อของวินน์รู้เื่ความสัมพันธ์ระหว่างลูกชายคนเล็กกับลูกชายแม่บ้านที่ตนเคารพ เขาก็เรียกทั้งสองมาคุย และสั่งให้ทั้งคู่หมั้นกันเอาไว้ก่อน ซึ่งจะจัดขึ้นต้นเดือนหน้า และเมื่อวินน์เรียนจบ เขาจะให้ทั้งสองแต่งงานกันทันที
วินน์ค้าน ยกเหตุต่าง ๆ นานา บอกกับพ่อว่าเป็ผู้ชายทั้งคู่ น่าอับอายที่ต้องแต่งงานออกหน้าออกตา แต่พ่อของวินน์ไม่สน บอกกับลูกชายว่าตนใจกว้างพอที่จะยอมรับเื่นี้ได้
"ลุงอยากให้เอิงย้ายกลับมาอยู่บ้านด้วยกัน ได้มั้ย" พ่อของวินน์หันมาหาเอิงที่นั่งเงียบตลอดการสนทนา
ใบหน้าหวานที่เคยสดใสบัดนี้ซีดเซียว เนื่องจากเอิงอมทุกข์อยู่หลายวัน ั้แ่วิน์ไล่ออกจากห้องครานั้น ก็ไม่มีโอกาสได้เจอเขาอีกเลย ไม่ใช่ว่าพยายามติดต่อ แต่วินน์ไม่เปิดโอกาส โทรไปหา เขาไม่เคยรับ รับแค่ครั้งเดียว แต่ไม่ใช่วินน์ที่รับสาย...
วินน์หันไปมองหน้าเอิง เขารู้สึกหงุดหงิดที่อีกฝ่ายเอาแต่นั่งทำหน้าอมทุกข์ ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ออกมาตลอดเวลา ซึ่งมันทำให้เขาถูกพ่อตัวเองมองด้วยสายตาตำหนิ
เอิงไม่กล้าหันไปมองวินน์ เพราะกลัวจะหันไปเห็นสายตาชิงชังคู่นั้น
"ไม่เป็ไรดีกว่าครับ อยู่ที่นั่นสะดวกเวลาไปทำงานครับ" เอิงบอก
พ่อของวินน์เหลือบมองลูกชายคนเล็ก แล้วหันมาที่เอิง
"ถ้างั้นให้เ้าวินน์ย้ายมามาอยู่เอิงละกัน จะได้ดูแลกันด้วย"
"ไม่พ่อ ผมอยู่คอนโดผมก็ดีแล้ว ไปเรียนง่ายด้วย" วินน์ว่า
เอิงหลุบสายตาต่ำลง เจ็บลึกเข้าไปในหัวใจเมื่อวินน์แสดงอาการรังเกียจตนขนาดนี้ อยากจะร้องไห้ออกมา แต่เอิงก็รู้ว่าคงไม่เหมาะสม
"เงียบไปเ้าวินน์ ไปอยู่กับเอิงดีแล้ว จะได้ดูแลกัน" พ่อของวินน์ว่าอีก
"พ่อ! " วินน์โอดครวญ แต่เมื่อเห็นสายตาดุ ๆ ของพ่อเขาก็ได้แต่ฮึดฮัด คาดโทษเอิงอยู่ในใจ
“ฝากลูกชายลุงด้วยนะเอิง" พ่อของวินน์กล่าว ยิ้มให้เอิงอย่างเอ็นดู เอิงทำได้เพียงยิ้มจืดเจื่อน
เอิงก้าวตามขึ้นรถของวินน์มา เ้าของรถกระชากรถออกไปโดยที่เอิงไม่ทันได้คาดเข็มขัดนิรภัยด้วยซ้ำ
ปึ่ก!
"โอ๊ย! " เอิงร้องออกมาเมื่อศีรษะไปกระแทกตรงกระจกรถ
"หึ! " วินน์แสยะยิ้มอย่างสะใจ แต่เขาก็คิดว่านี่ยังน้อยไป
"ถ้าคุณวินน์ไม่อยากให้ผมไปด้วย จอดตรงหน้านี้ก็ได้ครับ" เอิงบอกกับวินน์
"รถเพิ่งออกมาจากบ้านไม่ไกล ถ้าพ่อกูขับรถออกมา เห็นมึงลงจากรถกู พ่อด่ากูหูชาแน่ นี่คงเป็แผนของมึงใช่มั้ย! "
เอิงเบือนหน้าหนี ซ่อนน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาประจานความอ่อนแอของตัวเอง
"เงียบทำไม! " วินน์เสียงดัง
"..." เอิงยังคงนิ่งเงียบ
"กูถามว่ามึงเงียบทำไมวะ! " วินน์ะโลั่น เอิงใจนน้ำตาไหลออกมาจนได้
"อยู่แค่นี้ คุณวินน์เสียงดังทำไมครับ" เอิงพูดทั้งน้ำตา
วินน์พ่นลมหายใจออกมายาว ๆ เขาเหยียบคันเร่ง มุ่งหน้าไปแถบชานเมือง
"คุณวินน์จะไปไหนครับ? "
วินน์ไม่ตอบ เอิงไม่ได้ถามอีก นั่งเช็ดน้ำตาไปเงียบ กระทั่งรถชะลอตัวจอดข้างทาง
"ถ้ากูยกเลิกงานหมั้นเอง พ่อเอากูตายแน่! " วินน์เอ่ยขึ้น
เอิงหันไปมองคนที่พูดถึงเื่การยกเลิกงานหมั้น ั์ตาสั่นสะท้าน
"แต่ถ้ามึงเป็คนยกเลิกเอง พ่อกูคงไม่ว่าอะไร"
วินน์มองเอิง เขารู้ว่าอีกฝ่ายเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร น้ำตาของเอิงร่วงเผาะ มองวินน์อย่างเ็ป
"คุณวินน์ไม่อยากหมั้นกับผมเหรอครับ? "
"กูพูดขนาดนี้แล้ว มึงจะถามทำไม! " วินน์ว่าอย่างหงุดหงิด
เอิงส่ายหน้าทั้งน้ำตา
"ผมไม่อยากยกเลิก ผมไม่อยากเสียคุณวินน์ไป! "
วินน์กัดฟันกรอด เอื้อมมือปลดล็อคประตู ก่อนจะเอ่ย
"ลงไป..."
"คุณวินน์! "
"ลงไป!!! "
10K
